COLLIDE (Complete)

41-LOVE IS MYSTERIOUS

LOVE MOVES IN MYSTERIOUS WAYS. It's always so surprising. When love appears over the horizon - (from the song Love moves in mysterious ways by Julia Fordham)

================

Stacey's POV

            "Slow down. Careful. Careful."

            Gusto kong matawa habang inaalalayan ako ni Declan na makapasok sa bahay niya. Hindi na siya pumayag na umuwi pa ako sa bahay ko. I should live with him dahil once daw na gumaling na ako, didiretso na kami sa munisipyo para magpakasal. Gusto nga niya noong nandoon pa ako sa clinic ni Doc Mervin, isasama lang daw niya ako saglit sa munisipyo para magkapirmahan na kami. Napagalitan lang ni Doc kaya wala siyang nagawa. Ngayon, sinermunan ulit siya ni Doc na kailangan idiretso ako sa bahay at hindi dalhin kung saan-saan.

            Isa pa, ngayon lumabas ang grabeng paglilihi ko. Sobrang pagsusuka, madalas akong mahilo. Iilang araw pa lang ay agad ng bumagsak ang katawan ko at kinailangan pa akong suweruhan uli ni Doc para lang hindi ako ma-dehydrate. I am experiencing hyperemesis gravidarum daw. Pregnancy complication during the first trimester. Wala naman akong maintindihan sa sinasabi ni Doc. Basta ang alam ko, mahirap ang magbuntis.

            "Walk slowly." Talagang akay ako ni Declan nang mabuksan niya ang pinto. Sa sofa ako dumiretso at naupo. Sa totoo lang, napapagod din ako kahit konting kilos lang. Ang bigat-bigat ng katawan ko.

            Napahinga siya ng malalim habang nakatingin lang sa akin. Kitang-kita ko ang awa sa mukha niya at pag-aalala.

            "Are you feeling okay? Kasi kung hindi dadalhin kita sa hospital."

            Natawa ako. "No. I am fine. Ikaw ang magpahinga. Ilang araw ka ng walang tulog." Kita ko kasing nanlalalim na ang mata ni Declan at halata na rin sa mukha niyang pagod siya. Hindi kasi siya umalis sa tabi ko habang nakaratay ako sa clinic ni Doc. Papalit-palit siya ng binabantayan. Ako at si Dustin.

            Nawala ang ngiti sa labi ko nang maalala ko si Dustin. He survived the critical stage but definitely his recovery would be hard. Sabi ni Doc Mervin, hindi pa sure kung magiging katulad pa rin ng dati si Dustin. Puwedeng naapektuhan ang utak niya dahil sa bleeding na nangyari doon.

            Nag-aalala ako sa dalawang anak ni Dustin. Kahit na ba nakatira ang mga iyon sa Lola ng mga ito, ang nanay ni Dustin, nag-aalala ako na baka bigla na lang kunin ng bruhang nanay ng mga bata. Napasimangot ako nang maalala ang babaeng iyon. Ang malanding babaeng iyon na niloko lang ang best friend ko. Ang alam ko, may custody battle pa ang dalawang iyon sa mga bata. Makikipagpatayan si Dustin bago makuha ang mga anak nito pero kung ganito ang sitwasyon ngayon, baka walang magawa ang nanay ni Dustin.

            "Ano ang gusto mo? May chicken dito sa freezer. May frozen teriyaki beef. Kung chicken, anong masarap na luto?"

            Napatingin ako kay Declan sa kusina at nakita ko siyang nakatayo sa bukas na ref at nakatingin sa laman noon.

            "Umalis ka na diyan. Hindi ka marunong magluto," natatawang sabi ko.

            Tumingin siya sa akin at ngumiwi. "Well, I think I have to practice. Mukhang magiging alila mo ako during your pregnancy period." Ngumiti siya ng nakakaloko sa akin. "Pero kapag nanganak ka na, babawi ako sa iyo. Ihi mo lang ang pahinga." Kumindat-kindat pa siya sa akin at isinara ang ref tapos ay lumapit sa akin.

            "Gago ka," tawang-tawa ako sa hitsura niya at tumabi sa akin tapos ay inakbayan ako.

            "What do you want? A girl or a boy?" Ipinatong pa niya ang kamay sa tiyan ko kahit wala pa namang masyadong umbok doon. Tapos ay nanlaki ang mata niya na napatingin sa akin. Hitsurang gulat na gulat.