Justice

14

Lia's Point of View

Aya kept on telling me how much she missed me the day my schedule returned to daylight. Dumami na ulit ang mga producers na kumukuha sa akin sa iba't ibang field ng reporting.

Director Gab's plan is working on us. Bawat isa sa amin ay mas humusay sa nagdaang linggo. Nandito kami ngayong sa meeting room. The director is evaluating our performance last week. Then, he is changing the assignments and told us that he will change these every week.

Kagaya nang nakaraang meeting, wala na namang assignment sa akin. Hindi na ako nagsalita at hinayaan na lang siya. Ayokong ilagay na naman niya ako sa night shift dahil nahihiya na rin ako kay Gina.

Sabay kami ni Aya na lumabas sa meeting room. May hawak siyang paper cup na may lamang kape at printed reports lang ang hawak ko. Dumaan kami ni Aya sa fire exit.

Pareho kaming mahilig maglakad kaya dito na kami sa hagdan dumaan. Mas mahaba rin ang oras namin para makapagkwentuhan. Masaya siya na ma-interview ang mga artista at mga famous singers.

Nang makarating kami sa department namin, sinalubong kaagad kami ng ilang producers kaya nagkahiwalay na rin kami ni Aya.

I made myself busy on reporting about the status of the national basketball team that will represent the country next month. Nasa field ako buong araw. Gabi na rin akong nakabalik sa building at wala na sila dito. Inayos ko kaagad ang gamit ko para makauwi na. And the rain outside is really calling for my bed and I to collide.

"Miss Constancia?" napatingin ako sa biglang nagsalita sa tabi ko. "Are you free for tonight?" Director Gab asked.

Kumuot ang noo ko dahil sa tanong niya.

"Uuwi na ako dahil tapos na ang duty ko, director. Bakit po?" I curiously asked. Ano kaya ang kailangan niya sa akin?

He sheepishly smiled as he scratches his nape. He apologetically smiled at me before he speak.

"Mayroon kasi kaming family dinner and my father asked me to take you with me."

Nanlaki ang mga mata ko dahil sa sinabi niya. I pointed my finger on me. "Ako? Bakit naman?"

Bakit naman ako gustong makita ng head director sa family dinner nila?

"Sige na, please? Kung gusto mo, bibigyan kita ng bonus--"

"Director Gab," putol ko sa sinasabi niya. "Hindi naman ito tungkol sa bonus. Pero pwede bang sabihin niyo man lang kung bakit niya ako gustong makita? Pagagalitan ba niya ako? Hindi naman niya ako sisisantehin, diba? May ginawa ba akong against sa company--"

"Hey, that's not it." natatawa niyang pigil sa akin. "It's just a simple dinner, the head director invited you and I hope you won't reject him." he simply said.

I bit my lower lip. Siguradong naghihintay na sa akin si Felix. Pero mabilis lang naman siguro kami kaya tumango na lang ako.

He smiled widely like he won a good game. I don't think this is a good thing but he is my boss, I should try to get their trust.

Lumabas kami at hinintay ko siya sa harap ng building dahil kinuha pa niya ang sasakyan niya sa parking lot sa basement. Sumakay na kaagad ako ng tumigil siya sa harapan ko. Ikinabit ko kaagad ang seatbelt na itinuro ni Trevor na paraan para madali ko itong magamit. And it is really effective.

Naging tahimik lang ako sa sasakyan. I even texted Gina that I will be a little late to get my son. Hindi siya nagreply kaya naman nagtaka ako. Pero hindi ko na ito naisip dahil tumigil na ang sinasakyan namin ni Director Gab sa harapan ng isang napakalaking mansion. Bigla akong na-councious sa damit na suot ko. Pero wala na akong oras para makapagpalit ng damit dahil nandito na rin naman kami. Pumasok kami sa nakabukas na pinto at sinalubong kami ng maraming mga maids at butlers.

The director leads the way. I tried my best to keep my mouth closed. Nakakahiya naman kung mag-aasal bata ako habang manghang-mangha na ako sa paligid. Sobrang engrande ng bawat sulok sa loob ng mansion na ito na mapagkakamalan talaga na tinitirahan ng mga hari at reyna. It's not my first time entering a huge house like this, though.

Dumiretso kami sa loob ng napakalaking dining hall at nagulat ako ng makita kung sino-sino ang mga tao sa loob. May ilang kilalang celebrities ang nandito sa loob. Akala ko ba family dinner ito?

Posible kaya na kamag-anak nila ang mga celebrtity na masayang nagtatawanan sa harap ng mesa? The head director noticed us. Bigla akong natigilan ng tawagin niya kami ni Director Gab.

Humarap ang lahat sa amin, at nakatingin sila sa akin. I felt my feet had frozen on the ground. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko when I just realized that people in this hall recognized me. I am more than flattered.

Naramdaman kong hinawakan ni Director Gab ang braso ko kaya humarap ako sa kanya. He is smiling as he gently pulled me towards a vacant seat that I might be thinking as reserved for me.

I quietly sat on the chair before we started started eating. May ilang nagkukwentuhan habang ako ay nakikinig lang. Feeling ko, miski ang bawat isang kubyertos nila dito ay nagkakahalaga ng isang linggo kong swedo.

"So," the head director finally speak after a while. "May we hear something from our very special guest for tonight?" he asked before he looked at me.

Napalunok ako dahil bigla silang tumingin sa akin. Naging tahimik ang lahat at hinihintay nila ang sasabihin ko at wala akong ibang nagawa kung hindi ang tumikhim bago magsalita.

"Ah, thank you sa invitation, head director. And sa dinner, I hope every is--" hindi ko naituloy ang sinasabi ko dahil biglang nagring ang cellphone. Nahiya ako sa kanila dahil sa pagtunog ng cellphone ko pero sinagot ko pa rin ito. "Hello, Gina?"

'Lia!' kumunot kaagad ang noo ko nang narinig ang umiiyak at nagpapanic na boses niya. 'Nawawala si Felix!'

Napatayo ako nang marinig ang sinabi niya. Tama ba ang narinig ko?

"Anong sabi mo?" seryoso kong tanong. The shyness is gone as my hand started trembling in overthinging.

'Pumunta ka na dito, please? Nandito kami sa school--'

"Pupunta na ako." I can hear the darkness of my own voice.

Hindi ko na nagawang lingunin ang mga tao sa paligid ko dahil tumakbo na ako paalis. My heart is beating so hard and fast.

I run as fast as I could. Walang dumadaang taxi at baka mas magtagal ako kung hihintayin ko pa na may dumaan sa exclusive property na ito. Hindi ko na rin nagawang gamitin ang payong na nasa bag ko. Wala na akong pakialam kung mabasa na ako ng malakas an ulan. I need to go to find my son.

I can distinguish the tears and the raindrops that are falling on my faces.

What should I do? What happened to my son? Oh, God, please take care of him.

Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kung may masamang mangyari sa kanya. He is a smart kid, I believe that he will be fine.

I cried silently as I run even faster. Be safe, Felix.

Almost half an hour passed when I reached the high way. My eyes began to blurry and I can feel the tiredness in it. But my system is full of adrenaline so I don't feel it yet.

Bigla na namang nagring ang cellphone ko. Hoping that it is Gina, who will happily say that Felix is with him, I answered it without looking at it.

"Hello?" I heard an unfamiliar voice from the line. "Kayo ba ang ina ni Felix? Kasama namin siya dito sa isang police station and he is safe--"

Hindi ko na naintindihan ang mga sumunod pang sinabi ng lalaki dahil napaupo na ako sa kinatatayuan ko. I cried a little louder, not minding anyone as I am sure now that my son is safe.

That is more important to me now.

***

resacoya

***

Happy reading!