REBORN // Peaky Blinders

29

***

"Tommy !"

Carla koşarcasına merdivenden inip Tommy'nin yanına geldi.
Frances ona kabanını uzatıyordu.

"Dalga geçiyor olmalısın ."

Tommy etrafına bakındı.

"Uyumlu olmadı mı ? Takımı beğenmediysen , dükkanı yakabiliriz. "
"Yine dalga geçiyorsun. Gayet şık görünüyorsun ama bir yere gidiyor gibisin. Yanlış görüyor olmalıyım. "
"Gözlerin iyi görüyor Carla , evet şirkete gidiyorum."
"Tommy , daha iki gün önce vuruldun. Ne şirketi ? Dinlenmen gerekiyor."
"Dinlenmek için zaman yok Carla. İşler beklemekten anlamıyor."
"Tommy , bu halde gidersen daha kötü olursun. Lütfen..."
"Merak etme , birşey olmaz. Daha beter hallerde de çalışmaya devam etmiştim."
"Vurulmaktan daha beteri ne acaba ? Dinlemeyeceksin değil mi ?iyi öyleyse , git."

Carla , omuz silkerek yanından geçip salona gitti.

"Frances , bu bir umursamazlık mı yoksa 'ne halin varsa gör ama kalsan iyi olur  'durumu mu ? "
"Bana kalırsa ikincisi efendim , umursayan ama umursamayan tavır gibi."
"Öyleyse ne yapmalı ?"
"Evden gitmemelisiniz."
"Pekâlâ , ceketi yerine as."

Tommy salona ilerledi. Carla koltuğa oturmuş , şömineye doğru duruyordu.

"İşmiş ! Sanki bizim işimiz yok ! Kal dedin diye kalıyoruz ! O , gidiyor !"

Tommy gülümseyerek ona yaklaştı.

"Değişmeyen birşey daha. "

Tommy de yanına oturdu. Carla ona bakmadı.

"Geç kalma , niye burdasın ?"
"Öncelik sırasına baktım , iş bekleyebilir. "
"Sana söylediğim zaman , inat etmek yerine şunu yapabilirdin. Ne diye ille sonradan yapıyorsun ?"
"Teşekkür ederim Carla ."
"Ne için ?"
" ' Kal ' dediğim ve kaldığın için."

Gülümsedi.

"Ee , takımım güzel mi ?"
"Çok güzel. Her zamanki gibi. "
"Carla -"
"Hayır Tommy , hala istemiyorum."
"Ne diyeceğimi nerden biliyorsun ? "
"Seni tanıyorum. "
"Carla ..."
"Hı?"
"Sevişmek ister misin ?"

Carla o sırada ağzına bir yudum viski almıştı ki geri püskürttü.

"Ne ? Ne diyorsun !"

Sinirli değildi , beklemediği birşeydi sadece. İstemez miydi elbette isterdi. Şaka olsa da söylediği ses tonu hiç masum değildi. Odanın ısısı onun için birden artmıştı.

"Tamam , tamam . Şakaydı. "

Carla ayağa kalkıp kapıya yürüdü.

"Frances, ceketimi verir misin ?"
"Tabii."

Frances ceketini uzatırken Tommy geldi yanına.

"Benim gitmeme onca şey sayıp , kendin beni yalnız bırakıp gidiyorsun."
"Vurulan sensin ve evde kalmalısın. Bak ! Ben gayet sağlamım."
"İyi ben de giderim o zaman."
"Sen bilirsin , görüşürüz. Akşam Polly'e geçeceğim."
"Burada kalacaktın ?"
"Gönlü olsun onun da. "

Koşar adım arabaya gidip bindi. Tommy arkasından gülüyordu. Sebebini gayet iyi biliyordu bu kaçışın.
Tommy de isterdi şaka dediği şeyin gerçek olmasını.

Olur muydu ?
Umut vardı.

***