''အချစ်ဟုခေါ်သည်''

Part-39

(Unicode)

အချိန်အားဖြင့် ည၁၀နါရီ ထိုးနေပြီမို့ စိမ်းမှာ စိတ်ပူနေရပြီ။
ည၉ နာရီ အရောက်ပြန်ခဲ့ဖို့ အတန်တန်မှာလိုက်သည်ကို
ယခုထိပြန်ရောက်မလာသေး။ ဖုန်းတွေကို silent လုပ်ထားလေသလားမသိ။ တယောက်မှ ဖုန်းခေါ်၍ မရ။
ဧည့်ခန်းထဲ ခေါက်တုန့်ခေါက်ပြန်လျှောက်နေရင်း အိမ်ရှေ့မှကားစက်သံကြောင့် အိမ်ရှေ့သို့ အမြန်ပဲ ထွက်လာရသည်။
ထင်သည့်အတိုင်း ရိပ်တယောက်မူးလာလေပြီ။
ဝတ်ရည်က ရိပ်အား တွဲခေါ်ကာဖြင့် ဝင်လာရ၏။

''ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်လာရတာလဲ နှောင်းရိပ်သျှင်''

ထိုအခါ ရိပ်က စိမ်းအား ရီဝေဝေအကြည့်တို့ဖြင့်
မော့ကြည့်လာပြီး....

''အော် မိန်းမပဲ...ဟဲ့ ဝတ်ရည် တွေ့လား....
ငါ့ မိန်းမက.... ငါ့ကို..ကြောက်တယ် နင်မြင်လား
အပြင်က ပြန်လာရင်...အဲ့လို လာကြိုတာ...
...ဒီမှာ ငါပြောပြမယ်....ငါ့ကို လာမကြိုပဲ
မနေရဲဘူးဟ...ငါကလက်ပြန်တွေ ဘာတွေ
ကောက်ကျွေးပစ်လိုက်မှာ....ဘာမှတ်နေလဲ။
မိန်းမဆိုတာ အဲ့သလို...နိုင်ထားရတယ်
သဘောပေါက်လား...ဟမ်''

ပြောချင်ရာ​ပြောပြီးသည်နှင့် နရံဘက်သို့ကပ်ကာ ငုတ်တုတ်လေးထိုင်ချလိုက်သည်။ ရိပ် ခေါင်းထဲတွင် လောကကြီးတခုလုံးချာချာလည်လို့နေပြီလေ။

''အမ်..အာ...အေး..အေးပါ''

မျက်မှောင်ကျုံ့ကာ ကြည့်နေသော စိမ်းအား ကြည့်လိုက်
လူမှန်းသူမှန်းမသိအောင် မူးပြီး ပေါက်ကရတွေ ပြောနေသော ရိပ်အား ကြည့်လိုက်နှင့် ဝတ်ရည်မှာ ဗျာများနေရ၏။

''ဝတ်ရည်''

''ရှင် ဆရာမ''

''သမီးရော မူးနေသေးလား''

''မမူးပါဘူး ဆရာမ''

''အင်း ကောင်းခန့်ရော''

''သူလည်း မမူးပါဘူး ဆရာမ''

''ကားမောင်းဖို့က အဆင်ပြေရဲ့လား''

''ဟုတ် ပြေပါတယ်''

''အင်း ဂရုစိုက်ပြန်နော်''

''ဟုတ်''

ဝတ်ရည်လည်း စိမ်းရှေ့မှ ခေါင်းလေးငုံ့ကာဖြင့် လှည့်ထွက်သွားသည်။ ကျန်ခဲ့သူ သူငယ်ချင်းကြီးအတွက်ကတော့
ကိုယ့်ထိုက်နဲ့ကိုယ့်ကံပေါ့ကွယ်။