BestFriend Tragedy [Completed]

Chapter 30

Nagriring ang phone ko, may tumatawag. Sino kaya to?

“hello?,” sabi ko habang nasa may sasakyan pauwi. Hindi na ko nagpahatid e, pinaiwan ko na lang ang sasakyan sa driver ko kaninang umaga.

“yhum, asan ka?,” sabi ng nasa kabilang linya. Si Yhum ko pala ang tumatawag. Teka, bakit parang umiiyak s’ya? Anong problema?

“bakit ka umiiyak Yhum? Nasan ka?,” tanong ko agad sa kanya. Ano kaya ang nangyari, bakit umiiyak ang Yhum ko? >/////<

“*huk* nasa *huk* hospital ako,” hospital? Anong ginagawa n’ya naman d’yan? Nagsisimula na kong mag-aalala sa isang to. >___<

“basta punta ka na dito,” sabay baba ng phone.

SHIT naman!!!!! Yan na lang ang nasabi ko. Bakit n’ya ko binababaan? Ang dami ko pang gustong itanong sa kanya. Ano bang nangyayari?

“think positive lang Tyrone, walang masamang nangyari say hum mo okey?,” yan ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko, ang okey lang si Chin.

I check my phone after her call at WTF!!!!!

12 misscalls at 25 messages. Telling me the same thing…

“Yhum asan ka? hope you’re here TT^TT”

 

“SHIT ka Tyrone!!! Shit!!!! Kailangan ka ng Yhum mo kung sa’n-sa’n ka pumupunta, kung kani-kanino ka sumama kaya yan tuloy hindi mo na alam ang nangyayari sa Yhum mo, BWISIT!!!,” yan lang ang nasabi ko ng makita ko yun.

“pa’no kung may nangyari na pala, hindi mo  pa alam!!!! ,” parang baliw lang na sinesermunan ang sarili? Wala akong pakialam kung ano ang magiging hitsura ko, ang mahalaga ang Yhum ko. Hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may masamang nangyari sa kanya…

Saang hospital nga pala ako pupunta? Hindi naman n’ya sinabi ang pangalan ng hospital kung nasan s’ya!!!!!! Ano ba yan!!!!!!!

Sa tuwing naalala ko ang tono ng pagsasalita n’ya kanina,  hindi ko  maiiwasang hindi mag-aalala. Nagagalit ako sa sarili ko. Kung bakit ba kasi si Sherrie ang kasama ko kaninang lunch at hindi s’ya. Kung bakit hindi ko man lang s’ya hinahanap nung absent s’ya klase namin kanina. Hindi ko man lang s’ya tinext sa mga vacant hours ko. Parang walang YHUM na nag-eexist sa mundo >//////<

Bestfriend n’ya ko di ba? Dapat ako lang ang lagi n’yang sinasamahan. Ako lang ang kausap n’ya. Ako lang ang mag-aalaga sa kanya. Ang magproprotekta  sa kanya. Ang sabihan n’ya ng mga problema n’ya. Ang laging nagpapangiti dapat sa kanya. Ang magpaparamdam na hindi s’ya nag-iisa at hindi ang pabayaan at paiyakin lang s’ya. >//////<

Pero ano? Yan ang ginagawa ko!!!!!!

(the author’s note: talaga bang nag-aalala ka lang tyrone? Hmmmm…

 

Tyrone: bakit author?

 

The author’s note: para kasi may something e… yung ano…

 

Tyrone: ano?

 

The author’s note: inlove ka ba?

 

Tyrone: pwede ba author wag ka ngang agaw eksena dito!!!!! Moment ko to e >/////<)

 

 

Sa’ang hospital ako ngayon pupunta? At sino ang nasa hospital?

BWISIT talaga ang araw na to!!!!!!!

Pupuntahan ko na nga lang ang mga hospityal dito isa’t isa. No choice, I havae to be there. To be where my Yhum is….

Wala namang makontak yun kung hind si…

Tama s’ya na nga!!!! Feeling ko may light bulb ngayon sa taas ng ulo ko. Bakit ngayon ko nga lang nalaman yun?

Asan ang phone ko at matawagan nga s’ya…

Nagriring pero parang unattended. Please answer, kailangan ko ngayon ang bexact location ng Yhum ko. Para na kasing sasabog ang puso ko sa sobrang pag-aalala ko sa kanya.

Yes sinagot na!!!! ^_________^V

GO! GO!GO!

“hello sino to?,” sabi sa kabilang linya.

“nasa’n si Chin?,” yan agad ang tanong ko… yan naman talaga ang pakay ko.

“nasa St. Luke’s Medical Center.”

“sige salamat,” sabay baba ng phone at umariba na ko papuntang St. Luke’s.

“YHUM HERE I GO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!,” konting hintay na lang….

_________________________________________________________________________________________________________________________

 The author’s note:

 

Anong tingin n’yo sa isang to? =___________=

Inlove or hindi?