Chapter 47

333 15 2
                                        

Matt’s POV:

“can you please stop playing video games, FUDGE?,” naririnig kong sabi ni Marsha sa’kin habang nakapamewang sa may pinto.

AIIISSSHHHH!!!!!! Ayaw kitang pansinin. >___________<

“are you listening? I’m talking!!!,” bahala ka nga d’yan >___<

“yun o, yes!!!! level 30 na ko!!!!!”

Sige ngiti lang, yung parang wala akong naririnig na sumisigaw at angsasalita ^____^. Bakit meron ba?  wala naman, wala naman talaga.

*blink*blink*

Eh? Bakit biglang nawala ang nilalaro ko? bakit biglang nagblank out ang game ko? brown out kaya? Napatingala ako para tingnan kung may ilaw? Meron naman? Eh bakit namatay!!!!!! >_____<

“Siguro naman, makikinig ka na ngayon?,” nakakatakot talaga si Fudge kapag nakataas na ang kilay >//////<.

Away na naman ba to?

“Matt, grow up!!!!”

“ikaw ang maggrow up Marsha.”

(TAN: Ano to JAMICH???? O_o)

“anong ako? Ikaw nga to di ba?,” hindi ko alam na napapasigaw na rin ako. Naiirita kasi ako, grabe s’ya.

“at ngayon sinisigawan mo pa ko?,” WHAT THE---, ako nga tong nagtitimpi na  sa mga nangyayari, ako pa ang walang karapatang magalit ngayon?

“sinong unang sumigaw ako ba ha?”, ganti ko sa kanya. grabe Marsha, sa’ting dalawa ikaw ang mas maraming dapat ipaliwanag.

BestFriend Tragedy  [Completed]Tahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon