BestFriend Tragedy [Completed]

Chapter 42.3

 

 

TYRONE’s POV:

 

Pauwi na kami galing sa hospital, s’yempre binisita ang ate n’ya. Habang nasa daan, ang kulit ni yhum ko >////< sinumpong na naman ng kahyperan --___-- hindi pa ba to napapagod sa PE n’ya?

“yhum,” tawag ko sa kanya, habang naglalakad kami papalabas ng hospital, “strolling muna tayo.”

“hindi ka pa ba pagod yhum?”

“magstrostrolling pa ba tayo kung pagod na ko?” --____--

“napapagod na kasi ako, hahahahaha,” hindi halata yhum sa mga bungisngis mo, at pano hindi ka mapapagod e kanina ka pang hyper e.  --___--

“saan mo ba gustong pumunta?,” tanong ko naman, habang nakatingala ang isang to. Tssss, nakikinig ba s’ya sa sinasabi ko?

“sa lugar na maraming stars,” sabi n’ya habang tumuturo sa mga bituin, sinapian na naman ng pagkasinto-sinto ang isang to, “gusto ko sa maraming stars!!!!!!!!!!!!!!! Dun tayo yhum, sa lugar na puro stars!!!!!,” kung makikita mo s’ya ngayon, pagkakamalan mo talaga s’yang baliw. Parang bata talaga.

“okey ka lang?,” masamang epekto ng PE?, “sa’ng lugar naman kaya ang maraming bituin ha?”, nahihibang ka na, yhum! >__<

“dun sa taas,” sabay turo sa taas.

Alam mo yhum, ang sarap mong sakalin >///////< sumosobra na ang kaweirduhan mo. At saang planet aka naman kaya nakakita ng taong gustong pumunta dun? E baka nga kahit si Galilieo Galilei hindi rin makakapunta sa lugar na tinutukoy ng yhum ko.

“trip lang,” sabay hatak sa’kin, “dali hanap tayo ng lugar na pwedeng magstar-gazing!!!!!!,” talaga bang napagod ka pa sa lagay na yan ha? Hahahaha. Kahit kailan ang yhum ko talaga ibang klase ^_____^

Ang sarap pagmasdan ang hawak n’ya ang kamay ko at ang kamay ko sa kanya. Hehehehe, ang saya ko lang, umaapaw na saya ang nararamdaman ko. Nawawala ang pagod ko sa bawat kahyperan ng isang to, ang kulit n’ya, hahahahahaha. Parang hindi pa ko nasanay sa ugali ng isnag to. Simula nga nung naging bestfriend ko to, madalas na rin akong ngumiti mag-isa, hehehehe.

Stargazing daw? Sa’n naman kaya kami magstastar gazing? =__=

Hila-hila n’ya pa rin ako, hanggang dumating kami sa may court. Court ata to ng softball e, ano naman kaya ang gagawin namin dito?

“anong ginagawa natin dito?”, tanong ko habang nagbaba ng gamit ko, “pwede ba tayo dito?”, mukha kasing closed at abandoned place na ang lugar na to.

“yup, *tango* dito kami nagsosoftball dati ng mga kalaro ko,” sabay inat at humiga sa may mga bermuda. Kakaiba talaga ang babaeng to =__= walang kyeme sa katawan, hindi man lang takot madumihan, walang arte. ^_____^ Humiga rin ako, ang ulo ko nasa may tapat ng ulo n’ya. Sa totoo lang, ngayon ko pa lang nagagawa ang mga ganitong bagay, at talaga sa kanya ang una. Hahahaha.