destiny

9

තරහා පාටට දිලිසුනත් ඒ බෝල ඇස් වල හැංගිච්ච හුරතල් කමකුත් තිබ්බා.. ඒ ඇස් වග ගිලිලා හිටපු මන් හරි සිහියට ආයෙ අදුනා නොගත් කට හඬක් කන් දෙක ඇතුලෙන් ඇහුන නිසා

" යාහ්.. තමුන්ට මං මේ කතා කරන්නෙ. ඇස් දෙක කටේ දාගෙන යන්නෙ ආහ්? "

" අහ් ම්.. මියානේ ස්..සර්.. ම්..මං දැක්කෙ නෑ. මගෙයි වැරැද්ද ම්..මියානේ.. "

හොද වෙලාවට එයාගෙ ඇගට කෝපි වැටිලා තිබ්බෙ නෑ. ඒ නිසා මං ඉක්මනින් එයාගෙන් සමාව අරන් එතනින් යන්න හැදුවෙ.

Ara - " යාහ් ඔන්නි.. පිස්සුද අනේ. ඔයාටයි තුවාල උනේ. ඇයි ඔයා සොරි කියන්නෙ. මේහ් මිස්ටර් කවුද මන්දා.. තමුන් මේ දැන්ම මගෙ ඔන්නිගෙන් සමාව ගන්නවා. ඔන්නි හැප්පුනේ දැක්කෙ නැති නිසා. ඒත් තමුන් ඔන්නිව දක්කින්නෙ නැති වෙන්න ආවෙ ඇස් දෙක කටේ දාගෙන එහෙම නෙමේනෙ නෙහ්??😏 "

ආශ් මේ කෙල්ලත්... අමාරුවෙන් පපුවට තියන් ඇදුම තවත් ඇගේ වදින්නෙ නැති වෙන්න අල්ලන් හිටපු අත් දෙකෙන්ම මං ටක් ගාලා ආරාගෙ කට වහලා දැම්මෙ තවත් මොනා හරි කියව්වොත් නම් අපි දෙන්නට මෙහෙමම හැරිලා ආයෙ ගෙවල් වලට යන්න වෙන එක නම් ශුවර් නිසා.

" අනේ මට සමාවෙන්න. අපිව.. අ..අපිව අස් කරන්න නම් එපා.. ප්ලීස්.. මගෙයි වැරැද්ද.. සමාවෙන්න.. "

එහෙම කියලා අමාරුවෙන් උනත් අංශක අනූවටම නැමිලා ආචාර කරපු මන් ආරාවත් ඇඳන් එතනින් එන්න ආවෙ තවත් එතන හිටියොත් මේ කෙල්ල තව මොන අඩව්වක් අල්ලයිද කියලා හිතා ගන්න බැරි උන නිසා. ඒත් අපිට අඩි දෙකක්වත් යන්න ලබුනෙ නැත්තෙ ආයෙත් ඇහුන ඒ කටහඬ නිසා..

" දැන් තමුසෙ ඔහොමද යන්න හදන්නෙ?"

කිසි දෙයක් තේරුනේ නැති මං ප්‍රශ්නාර්තයක් මූණෙ තියාගෙනම ආයෙ එයා පැත්තට හැරුනම ටික වෙලාවක් මගෙ මූණ දිහයි, කෝපි හැලිලා තියෙන ඇදුම දිහයි බලන් ඉදපු එයා මං ලගට ඇවිත් එයාගෙ කෝට් එක මගෙ ඇග වටේ දැම්මා.

" මන් කැමති නෑ මගෙ කම්පැනි එකේ කවුරුත් වර්කින් ටයිම් එකෙදි තමන්ගෙ හැගීම් අවුස්ස ගන්නවට. තමුසෙ ඔහොම ඔක්කොම එලියෙ දාන් යද්දි ඒක කරන්න බෑනෙ.. "