Ontkoppeld!!

Deel 57 + Q&A♡

Pov Emma
Zwijgend staar ik naar de kaarten die op de tafel liggen. Ik heb poker nog nooit gesnapt. De laatste keer dat ik het speelde, hielp José met elke zet. Het enige wat ik nu begrijp, is dat Enzo aan het verliezen is. Hij heeft namelijk al een aantal keer geroepen dat Wesley vals speelt.

"Hey! Je leeft nog." Fabio zakt naast me neer. "Hoe gaat het?"

Hoe het gaat? Meent hij dit? Ik wil sarcastisch reageren, maar iets houdt me tegen. Hij is de enige die vraagt hoe het gaat. Ik kuch voor ik antwoord. "Fantastisch." Oké, misschien toch wel een beetje sarcastisch.

"Oké. Wel," hij pakt iets uit zijn zak. Ik kan niet zien wat het is. "Mocht het niet 'fantastisch' gaan, dan heb ik hier wat voor je."

Ik kijk naar het pakje wat hij in mijn handen heeft geduwd. Oxycodon. Lees ik. Ik heb het nooit gebruikt, maar ik weet wel dat het hele sterke medicatie is. Bits duw ik het pakje weg. "Rot op met die drugs van je."

"Emma." Klinkt Enzo zijn stem vanaf de andere kant van de tafel. "Niet zo brutaal."

"Het geeft niet." Sust Fabio hem. "Ik zou ook boos zijn als iemand me had neergeschoten."

Nu pas kijkt Enzo op. "Het boeit me niet dat ze een reden heeft om boos te zijn, als ik zeg dat ze niet brutaal moet zijn, dan is ze dat niet."

"Nou, bij deze." Fabio glimlacht naar me. Het ziet er eng uit, normaal glimlacht hij niet. "Je mag niet meer brutaal zijn." Vervolgt hij.

Ik lach niet met hem mee en wend mijn blik af. De haat die ik heb voor deze mannen groeit met de minuut.

"Nee, ik meen het." Enzo bekijkt me uitdagend. "Je bent niet zo aardig tegen Fabio, bied je excuses aan."

Met grote ogen kijk ik hem aan. Maakt hij een grapje?

"Enzo, doe niet zo kinderachtig." Komt Fabio tussenbeide. "Laat dat kind toch."

"Nee." Enzo slaat arrogant zijn armen over elkaar. "Ik ga het nog één keer zeggen. Bied je excuses aan."

Haperend staar ik Enzo aan. "Krijg de tering." Ik sta op, wat een stekende pijn in mijn been geeft. De pijn laat tranen in mijn ogen springen, paar toch loop ik door de kamer uit.

"Pardon?" Hoor ik verbluft, maar vooral boos, aan de andere kant van de deur.

Oeps..

Een sterke grip om mijn arm houdt me tegen. Enzo haalt me in zodat hij voor me staat. "Wat zei je daar?" De woedende blik in zijn ogen laat mijn knieën knikken. Hij schud me door elkaar. "Wat zei je?"

Een aantal tranen verlaten mijn ogen. "N-niks."

"Jawel." Spreekt Enzo me tegen. "Zeg het. Herhaal het."

Ik slik voor ik spreek. "Ik zei dat je de tering kunt krijgen."

Zijn hand schiet razendsnel omhoog. Een harde klap laat mijn hoofd duizelen. Mijn wang brandt en tranen prikken weer in mijn ogen.

"Wat had ik gezegd over mij ziektes toewensen?" De trilling in zijn stem weergeeft zijn woede.

"Dat ik dat niet mag doen." Ik wend mijn blik af. Hij hoeft mijn tranen niet te zien. "S-sorry."

Enzo snuift. "Pas op met wat je doet babe, want onthoud, je hebt twee benen."

Ik kijk op. Zijn mondhoeken staan grijnzend omhoog. Het zien van de vreugde op zijn gezicht, doet mij meer pijn dan verwacht. Mijn lip begint te trillen.

"Niet doen." Mompelt Enzo zacht. "Niet gaan janken."

Een zachte snik verlaat mijn mond. Eigenwijs kijk ik de andere kant op. Een paar tranen verlaten stil mijn ogen.