ထူးဆန်းတဲ့နေရာ
'မမလေးမှာပြန်ပြောတတ်တဲ့စရိုက်ဆိုးလေးလည်းရှိတာပဲ။ ပြီးတော့သဘောကျချင်စရာကောင်းတဲ့အပြုံးလှလှလေးလည်းရှိသေး..'
လှေကားမှဆင်းသွားပြီဖြစ်သောမမလေးရွက်ကြွေကိုကြည့်ရင်းတွေးနေမိသွားသောအတွေးကြောင့်
"နေပါအုံးငါအခုလေးမှတွေ့တဲ့လူတစ်ယောက်ကိုသဘောကျမိသွားပြီလား။"
သူဘာသာသူခပ်တိုးတိုးရေရွတ်နေစဥ်
"မမလေးလိုလူမျိုးကမင်းလိုလူမျိုးတစ်ယောက်ကိုစိတ်ထဲတောင်ရှိပါ့မလား။ မင်းလိုလမ်းဘေးကလူမိုက်၊လူတေတစ်ယောက်ကိုလေ။"
သူ့ဦးနှောက်ထဲမှထွက်လာသောစကားတစ်ခွန်းကသူ၏တဒိတ်ဒိတ်ခုန်နေသောနှလုံးသားလေးကိုတော့အသံတိတ်အောင်မလုပ်နိုင်ခဲ့။အမှန်စင်စစ်သူ့ဦးနှောက်စကားသံမှာမှန်သည်။သူဌေးနဲ့မတွေ့ခင်အထိသူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးလမ်းပေါ်မှာသာကြီး၊လမ်းပေါ်မှာပင်နေကာလူတေ၊လူပေတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ဘဝကိုကြုံသလိုဖြတ်သန်းနေတဲ့သူ့ဘဝထဲကတစ်ရက်၊ခါတိုင်းလိုဝမ်းစာအတွက်ကားပါကင်တွင်တွေ့သည့်လူကိုချဉ်းကပ်ကာခါးပိုက်နှိုက်ခဲ့လိုက်ပြီးသည်နှင့်သူလုပ်နေကျအတိုင်းအမြန်ရှောင်ထွက်လာခဲ့သော်လည်းထိုတစ်ခါကတော့သူမိသွားခဲ့သည်။တတ်ကျွမ်းသည့်ကိုယ်ခံပညာရပ်များဖြင့်ပြန်လည်ခုခံခဲ့သော်လည်းသူမနိုင်ခဲ့။
"အခုကျွန်တော်ကိုဘာလုပ်မှာလဲ။"
သူ့လက်တို့ကိုကျောတွင်ပူးကပ်ကာထိန်းချုပ်ထားသည့်ဝတ်စုံပြည့်နှင့်လူတစ်ယောက်ကိုသူမေးလိုက်တော့ထိုဝတ်စုံပြည့်နှင့်လူကပြုံးပြီး
"ငါဘာလုပ်မယ်လို့မင်းထင်လဲ။"
"ရဲလက်အပ်မှာပေါ့။ ပုံမှန်လူတော်တော်များများကခါးပိုက်နှိုက်မိရင်အဲလိုပဲလုပ်နေကြပဲလေ။"
ထိုလူ့အမေးကိုသူ့ပြန်ဖြေလိုက်တော့ထိုလူကချုပ်ကိုင်ထားသောသူ့လက်တို့ကိုပြေလျော့ပေးလိုက်ပြီး
"ငါဆီမှာမင်းအလုပ်လုပ်မလား။ သေချာပေါက်တစ်ခုတော့အာမခံနိုင်တယ်။"
"ပြောကြည့်ဗျာ။ ကျွန်တော်ကြိုက်ရင်ချက်ချင်းလုပ်မယ်။"
"ငါ့စကားကိုကြားရင်မင်းလုပ်ချင်မှာပါ။ လတိုင်းမင်းလက်ထဲမရောက်ဖူးတဲ့ပိုက်ဆံမျိုးကိုလစာအနေနဲ့ရမှာ။"
"ကြိုက်သွားပြီ။ ဒါနဲ့ဘာအလုပ်လဲ။"
သူ့စကားအဆုံးတွင်တော့သူ့ကိုသဘောတကျပြုံးကာကြည့်လာသည့်ထိုလူ။ထိုလူ့မျက်လုံးထဲတွင်သူမခန့်မှန်းနိုင်သည့်အကြံအစည်များကိုတွေ့ခဲ့ရသည့်ထိုရက်ကသူ့ဘဝကိုတဆစ်ချိုးပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။တစ်နှစ်လောက်ထိုလူခိုင်းသမျှကိုသူလုပ်ခဲ့ရသည်။ခိုင်းသမျှအောင်မြင်ခဲ့၍လားမသိဘော့စ်ဟုသူခေါ်ရသောထိုလူကသူကိုအခြားလူတစ်ယောက်နဲ့မိတ်ဆက်ပေးခဲ့သည်။
"မင်းအခုချိန်ကစပြီးဗညားကိုမင်းဆရာလို့မှတ်ပြီးသူ့သမီးကိုအသက်နှင့်ရင်းပြီးစောင့်ရှောက်ရမယ်သိလား။"
သူ့ဆီကတုန့်ပြန်စကားကိုတောင်နားမထောင်ပဲထွက်သွားသောဘော့စ်ကြောင့်ဗညားဆိုသောလူ၏အိမ်မှာသူသောင်တင်ခဲ့ရပြန်သည်။ဘော့စ်ခိုင်းသမျှလောက်အန္တရာယ်မများသောကိစ္စများကိုသူလုပ်နေသော််လည်းစိတ်ထဲလုံးဝအဆင်ပြေမနေ။ဖြစ်သမျှနောက်ကလိုက်ရှင်းပေးနေသည့်ဆရာဗညားနဲ့ရှေ့ကတဇွတ်ထိုး၊တဇောက်ကန်းလုပ်ချင်ရာလုပ်သောသူ့သမီးပန်းသစ်ခွကလိုက်ဖက်ညီသလောက်သူကတော့စိတ်ညစ်မိသည်။ပန်းသစ်ခွရှုပ်လာသမျှအရှုပ်တွေကိုဒိုင်ခံရှင်းရသူမှာသူပင်။အရှုပ်တွေရှင်းရရုံမကပန်းသစ်ခွမှဲ့တစ်ပေါက်မစွန်းအောင်ပင်လိုက်ကာကွယ်နေရသဖြင့်ဆရာဗညားအိမ်တွင်ရှိနေသည့်နေ့ရက်များကသူ့အတွက်စိတ်မပျော်ရသည့်နေ့တွေပင်။ကံတရားကသူ့အတွက်ရှိနေပုံရသည်ဟုသူသတ်မှတ်မိသည့်နေ့ကဆရာဗညားတို့ခြံတံခါးကိုကားဝင်တိုက်လာပြီးနောက်နေ့တွင်စတွေ့ကတည်းကမျက်နှာမမဲ့ဖူးသောဘော့စ်ကသူ့ကိုမျက်နှာမဲ့နှင့်ပြန်လာခေါ်ခဲ့သည်။
"ငါ့မိန်းမ၊သူဌေးကတော်ကိုမှမစောင့်ရှောက်နိုင်ရန်တော့မင်းလာရာကိုငါပြန်ပို့ပေးသင့်ပြီ။"
ရုတ်တရက်ဆိုလာသည့်စကားတစ်ခွန်းနောက်တွင်သူကမထင်မှတ်ပါပဲဘော့စ်၏အိမ်တော်ကိုဝင်ခွင့်ရသွားကာဘော့စ်၏အမျိုးသမီးကိုစောင့်ရှောက်ရန်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"ငါ့မိန်းမရှေ့မှာငါကိုဘယ်တော့မှဘော့စ်လို့မခေါ်နဲ့။ ပြီးတော့ငါ့မိန်းမနဲ့ဘယ်တော့မှလိုအပ်တာထပ်ပိုမပြောနဲ့။ အဲဒါတွေချိုးဖောက်ရင်မင်းဘာဖြစ်မလဲမင်းတွေးတတ်မှာပါ။"
ဘော့စ်၏စည်းကမ်းချက်မဟုတ်သောသတိပေးစကားအတိုင်းသူနေထိုင်ကာဘော့စ်ကိုသူဌေးဟုပြောင်းလဲခေါ်ခဲ့သလို၊သူဌေးကတော်ကိုလည်းလိုအပ်တာထပ်ပို၍မပြောဆိုမိရန်ဂရုတစိုက်နေခဲ့သည်။ထိုကြောင့်လည်းအစားသိပ်မဝင်သောသူဌေးကတော်ကိုသတိထားမိသော်လည်းသူမပြောခဲ့မိခြင်းဖြစ်သည်။သူဌေးကိုပြောပြရန်ဆုံးဖြတ်မိသော်လည်းဒီရက်ပိုင်းအိမ်တော်ကိုပြန်မလာသည့်သူဌေးကြောင့်သူပြောပြရန်အခက်တွေ့ခဲ့သည်။အမြဲဆိုသလိုသူဌေးကသာသူ့ကိုဆက်သွယ်ခဲ့သည်မဟုတ်လား။
"ရွက်ကြွေပြန်သွားတာလား။"
ရှုပ်ထွေးနေသောအတွေးများကြောင့်တွေတွေကြီးရပ်နေမိသောသူသည်သူဌေးကတော်အသံကြားမှသတိပြန်ဝင်လာကာ
"ဟုတ်တယ်ဗျ နောက်ကျနေမှာစိုးလို့ပြန်တော့မယ်လို့ပြောသွားပါတယ်ဗျ။ သူဌေးကတော်အတွက်လည်းစားစရာစီစဥ်ပေးသွားပါတယ်။ ကျွန်တော်အတွေးများနေမိတာနဲ့သူဌေးကတော်ဆီ..."
သူရှေ့တွင်လာရပ်နေသောသူဌေးကတော်၏အမေးကိုဖြေလိုက်တော့သူဌေးကတော်ကခေါင်းတစ်ချက်ညိတ်ပြပြီး
"အခန်းထဲကစားပွဲမှာတင်ထားလိုက်။"
သူဌေးကတော်ကပြောပြီးလသာဆောင်ဘက်သို့ထွက်သွားသည်။သူလည်းသူဌေးကတော်စကားအတိုင်းလက်ထဲကစားစရာဗန်းကိုသူဌေးကတော်အခန်းထဲကစားပွဲပေါ်သွားတင်ထားလိုက်ပြီးသူထွက်လာခဲ့သည်။
