Unicode Version
အခန်း - ၄၂
မြှုပ်တိုင်းမမြှုပ်
"မပြန်နဲ့အုံး အိမ်ထဲဝင်ပါ။ ညစာစားပြီးတော့မှပြန်။ သေချာပြန်လိုက်ပို့ပေးဖို့အာမခံပါတယ်။"
အိမ်တော်ရှေ့ကနေအိမ်တော်အတွင်းသို့ရောက်ရန်ပင်အတော်မောင်းဝင်လာရသည်အထိစိုးမိုးစံအိမ်တော်သည်ကျယ်ဝန်းလွန်းလှသည်။အိမ်တော်၏တံခါးဂိတ်အဝတွင်ရှိနေသောဂိတ်ကကားပေါ်တွင်ပါလာသောအိမ်တော်ကလူ၏မျက်နှာကြောင့်ကားမောင်းသူကိုမစစ်ဆေးဖြစ်ခြင်းသည်မိုးလအတွက်ကံကောင်းခြင်း။ စိုးမိုးထိုက်ကားပေါ်ကဆင်းသည်နှင့်မိုးလကားပေါ်ကလိုက်ဆင်းကာစိုးမိုးထိုက်ကိုကားသော့အပ်ပြီးပြန်ရန်ခြေလှမ်းတို့ပြင်စဥ်စိုးမိုးထိုက်၏စကားနဲ့အတူအစာအိမ်ထဲအစာမရှိတော့၍အိမ်တော်ရှေ့ဂိတ်ဝသို့ရောက်အောင်ပင်ပြန်လမ်းလျှောက်နိုင်စွမ်းမရှိတော့၍မိုးလလည်းမငြင်းဖြစ်တော့။
"ဒါဆိုအားနာနာနဲ့ပဲထမင်းဝင်စားပါမယ်။"
"အားမနာပါနဲ့။ ကျွန်တော်တို့ကမိတ်ဆွေတွေမဟုတ်ဘူးလားဗျ။"
စိုးမိုးထိုက်စကားကိုမိုးလခေါင်းညိတ်ရင်းပင်ခပ်ဖွဖွပြုံးမိသွားသည်။ မိတ်ဆွေ..သူတို့လိုသူဌေးတွေနဲ့သာမန်မိဘမဲ့ဂေဟာကလူကမိတ်ဆွေဖြစ်နိုင်လို့လား။မိုးလတွေးရင်းနဲ့ကစိတ်ထဲက
'ခင်ဗျားအစ်ကိုကတော့ကျွန်တော့်ကိုခိုင်းရမယ့်ကျွန်တစ်ယောက်လိုပဲသဘောထားခဲ့တာကိုခင်ဗျားသိသွားရင်ခင်ဗျား,ကျွန်တော့်ကိုမိတ်ဆွေမလုပ်ချင်လောက်တော့ဘူးပဲ။'
"လာလေဗျ ဝင်လာလေ။"
စိုးမိုးထိုက်အသံကိုကြားမှမိုးလတစ်ယောက်လည်းသတိတို့ပြန်ကပ်ကာအိမ်တော်အတွင်းထဲဝင်သွားသောစိုးမိုးထိုက်နောက်သို့လိုက်လာခဲ့သည်။အိမ်တော်လို့သတ်မှတ်ရအောင်ကိုတန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများစွာနဲ့ခမ်းနားစွာရှိနေသည့်အဝင်ဝကပင်မိုးလကိုမှင်သက်သွားစေသည်။
မိုးလလည်းရောက်တုန်းမျက်စိကိုအလုပ်ပေးနေရင်းနံရံပေါ်ချိတ်ဆွဲထားသည့်ဓာတ်ပုံကားချပ်ကြီးတစ်ခု။တည်ငြိမ်စွာထိုင်နေသည့်တိုင်သြဇာအပြည့်နဲ့ရှိနေသောထိုညီနောင်သုံးယောက်ရှေ့တွင်ပြုံးရွှင်စွာရယ်ရင်းရပ်နေသည့်ကလေးသုံးယောက်ကမိုးလ၏အကြည့်တွေကိုနေရာမလွှဲစေခဲ့။
