HASEL

‹ 11.Bölüm ›

Korkuyla ondan kurtulmaya çalışırken yalvaran gözlerle arkamızda bizi takip eden Pamire baktım, dudaklarım oynatarak 'bir şey yapsana' dediğimde mahcubiyetle dudaklarını büzdü.

Sanırım bu sesfer gerçekten kolumu kıracaktı.

Çok hızlı yürüyordu ve ona ayak uydurmak gerçekten çok zordu, onun evine doğru ilerlediğimizi idrak ettiğimde korkuyla kolumu ondan kurtarmak için ekstra bir çaba sarf etmeye başladım.

Ayağım taşa takıldığında kolumu daha sıkı tutarak düşmemi engellemişti "Kolumu biraz daha sıkarsan kolum kırılacak gerizekalı aptal!" diye bağırdım kolumun acısının verdiği cesaretle, omzunun üstünden başını çevirerek bana baktı ve elini gevşettiğinde bunu fırsat bilerek korkuyla hızlı bir şekilde kolumu ondan kurtardım ve arkamı dönerek adeta koşar adımlarla onlardan biraz uzaklaştıktan sonra bir anda kendimden bağımsız bir şekilde durdum ve hareket edemedim.

"Bir hayaletten kaçmak sence ne kadar doğru?" önce sesini duydum ardından önümde belirdi, korkuyla ona bakarken gözlerimin dolduğunu hissediyordum, üstüme eğildiğinde korkuyla dudaklarımdan küçük bir çığlık koptu.

Tylor ondan korkmam hoşuna gidiyormuş gibi güldüğünde benim bütün bedenim zangır zangır titriyordu, "Sen kimsin ve neden benimle uğraşıyorsun?" dedim korkudan sesimin titremesine engel olamazken, gözümden bir damla yaş yanaklarımdan süzüldüğünde Tylor'ın bakışlarımı yanağımdan süzülen yaşa odaklandı ve yüzündeki gülümseme yavaş yavaş solarken kasıldığını hissettim.

Ellerini arkada birleştirerek doğrulduğunda korkuyla titrek bir nefes verdim, kalbimin kasıldığını hissediyordum.

"Keşke evime girmeseydin küçük kız," diyerek ortadan kaybolduğunda kendimi yere bırakarak ağlamaya başladım, bir süre sonra omzumda soğuk bir el hissetmemle irkilerek omzumdaki elin sahibine baktım.

Pamir şefkatli gözlerle bana bakarken nazikçe kolumda tutarak beni ayağı kaldırdı, kendimi annneannemin evinin önünde bulduğumda şaşkınca etrafıma bakındım, ama Pamir yoktu, merdivenlerde oturan Açelya ve Bernayı görmemle kendimi toparlayarak yanlarına ilerledim

Berna'nın bakışları beni bulduğunda adeta ışık hızıyla ayağı kalkarak bana sarıldığında sarılışına karşılık verdim, Açelyada yanımıza geldiğinde "Kumsal çok korktuk, o çocuk kimdi?" dedi.

"Her şeyi anlatacağım ama önce biraz dinlenmem gerekiyor, siz neden dışarıdasınız?" merdivenlere oturduğumda Açelya bir alttaki merdivene, Berna da yanıma oturdu.

"Annemler komşuya gitmişler, Atalay abi ve diğerleride bu gece dayımlarda kalıp iki gün sonra geri döneceklermiş, bizde kapıda kaldık," oflayarak Açelya'nın kafasına vurdum "Annemleri aramak hiç aklınıza gelmedi değil mi salaklar?"

İkiside başını küçük çocuklar gibi mahcubiyetle aşağı yukarı salladıklarında Berna telefonunu açarak Teyzemi aradı, nerede olduklarını öğrendikten sonra hızlıca oraya giderek teyzemdeki yedek anahtarı aldık ve eve döndüğümüzde üstümü değiştirerek kendimi yatağa atmıştım.

Yaşadığım psikolojik şeyin ağırlığıyla korkudan sessizce ağlayarak uykuya dalmıştım.

🍀

Berna kulağımın dibinde çığlık attığında sıçrayarak yatakta doğruldum, "Ne oldu?! Kötü bir şey mi oldu?!" diyerek korkuyla etrafa bakındığımda Açelya ve Berna benim bu halime güldüklerinde kötü bir şeyin olmadığını anlamanın verdiği rahatlıkla elimi kalbime götürerek derin bir nefes verdim.

"Of Berna sabahın köründe niye çığlık atıyorsun be kızım ödüm koptu!" diye söylendiğimde Açelya'nın şaşkınlıkla gözleri açıldı "Sabahın körü mü?! Saat üç Kumsal!"