Geçirdikleri kaza ile hayatı değişen Lena'nın hayattan ümidini kestiği anda hayatta olduğunu öğrendiği kardeşi ile başlar herşey. Aşk, zorluk ve mücadelenin olduğu bir hayata yelken açar...
• Okurların birbirlerine karşı Hakaret, küfür vb tarzında...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
Dizime koyduğum başımı zorla kaldırarak ayağa kalktım, Aren Gece uyuduğu yerde rahat iken aşağıya inmeye başladım. Üzerimde duran Barlas'ın sweatshirt'ü ile gözlerim doluyor du.
Düğüm olurdu ya hani boğazınızda, yutkunmak ve nefes almak zor gelir. Barlas gittiği günden beri o düğüm çözülmüyor du. Çalan telefonum ile oflayarak masadan aldım, bu karmaşa bedenimi yoruyor du. Dün gece aklıma tekrar gelince ağlamaya başladım, anne dediği kişi ben olmamalıydım.
Tekrar çalmaya başlayan telefonum ile gözlerimi silip elime aldım, barış'ın ismini görmem ile derin nefesler aldım. " Evet?" Barış'ın iç çektiğini duydum.
" Kelebek? İyi misin?" Göz devirip koltuğa oturdum. " Bana şu soruyu sormaktan vazgeçin artık barış, sıkıldım çünkü." Susması ile bende sustum.
" Haklısın, ama seni merak ediyoruz. Hem senden bir şey rica etmem gerekiyor acil bir şekilde." Çizim yapmamı istiyor olabilir di.
" Konu nedir?" Kısa bir sessizlik ardından konuştu. " Barlas..." Titreyen ellerim ile zorla nefes aldım. Konuşamadığımı anlamış olacak ki devam etti.
" Lena, Barlas'ın evinde salondaki kitaplıkta bir dosya var. Onu alabilir misin, sende kalsın ben daha sonra alırım senden." Öksürerek gözlerimi sildim. " Barış, sen daha sonra gidip alamaz mısın? O eve girmeye hazır değilim ben." Titreyen sesime lânet okuyarak yerimde dikleştim.
Barış titrek bir nefes alarak konuştu bu sefer. " Bunu istediğim için özür dilerim Lena, ama çok önemli. Ne olur zindan etme kendine hayatı." Başımı sallayarak ayağa kalktım. " Aren gece ile ilk önce anne ve babamın yanına uğradıktan sonra Barlas'ın yanına gideceğim, eve geçmeden uğrarım."
Onaylaması ile kapatacağı sırada konuştum tekrar. " Barış..." Hm sesi ile gözlerimi yumdum. " Dün akşam varya, Aren Gece ilk defa konuştu ama... Bana anne dedi barış. Ben onun ablasıyım ya, bizim annemiz yokki. Hem Barlas'ta yok artık, onu da özlüyor ne yapacağım ben tek başıma."
Akan gözyaşlarım ile derin bir nefes aldım. Barış'ın hıçkırık sesini duymam ile onun da ağladığını anladım. " Lena... Güzelim, sen onun hem ablası hemde annesisin. Hem bak biz varız, tek başına değilsin ki sen, yapma bunu artık kendine abicim yapma."
Oflayarak ayağa kalktım. " Ben seni sonra arasam olur mu barış? İşim var." Sessizce onaylaması ile telefonu kapatarak Aren Gece için kahvaltı hazırlamaya başladım.
Uyandığını belli eden sesler ile yukarı çıkmaya başladım, elindeki bezi ile bana bakıp gülmeye başladı. Onun bu haline gülerek elindeki bezi aldım, altına yaptığı zamanlarda bezini alarak yanıma koşardı.
Koltuk altından tutarak kucağıma alıp yatağa uzandırdım geri, altını temizlerken bana bakan güzel bakışları ile tebessüm ettim.
" Aren'im." Bana bakarak hıı diyerek seslenmesi ile tebessüm etti. " Ben ablayım, anne bak bu tamam mı?" Ellerini çırparak annemin fotoğrafına baktı. " Anne" diye bağırması ile başımı salladım ve yerinden kaldırarak yanaklarını öptüm. Anneme benzeyen mavi gözleri ile boncuk boncuk bakıyordu bana.
