Geçirdikleri kaza ile hayatı değişen Lena'nın hayattan ümidini kestiği anda hayatta olduğunu öğrendiği kardeşi ile başlar herşey. Aşk, zorluk ve mücadelenin olduğu bir hayata yelken açar...
• Okurların birbirlerine karşı Hakaret, küfür vb tarzında...
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
"Sizin gösterişli dünyanızda, ben cehennemi yaşıyorum."
•
Neydi insanı hüzünlendiren, veya neydi mutluluğu hak ettiren? Küçük bir kız çocuğuyum ben, annesinin ilgisine babasının her şeyi olmaya ihtiyacı olan minik bir kız. Hayat mutluluk ile birlikte ailemi de almıştı benden.
Neydi ki mutluluk, iki gülümseme sonrası akan göz yaşı mı?
Uzun zamandan beri ilk defa huzurlu hissediyordum, irem ile evine doğru adımlarımızı atar iken nasıl davranacağımı düşünüyordum. Acaba annesi konuşmama takılır yüzümdeki iz yüzünden benden nefret eder miydi ki?
Veya İrem'in benim ile arkadaşlığını sonlandırır mıydı? "Nereye daldın güzellik?"Dalgın bakışlarım ile İrem'e bakıp omuz silktim.
"Hiç, öyle."İrem elini omuzuma atıp sıvazladı.
"Emin ol ne annem, ne de babam geri kafalı insanlar değil. İstemezsen iletişime girmezsin. Kimse senin kalbini kıracak bir harekette bulunmayacak. Rahat ol."
Güzel gülümsemesi ile içim az da olsa rahatlarken başımı sallayarak önünde durduğumuz eve baktım. Gayet güzel bir görünüşü vardı dışardan, eminim içi de güzeldi bu evin. Güzel bir ailenin, sıcak ve güzel evi. İrem'in mutlu yaşaması benim için önemliydi.
İrem'in zile basması ile yüzümdeki maskeyi indirip elimde sıkmaya başladım, açılan kapı ile karşımda şık ve yaşına göre çok güzel bir kadın vardı, yüzündeki büyük gülümseme ile ben ve İrem'i süzüp kapıyı sona kadar açıp yol verdi.
"Kızlar hoş geldiniz. Hadi gelin bakalım." Montumu ve ayakkabımı çıkartıp İrem'in eşyalarının yanına bırakarak annesine tedirginlik ile baktım. Üzerimdeki stresi anlamış gibi bana samimiyet ile sarılıp saçımı okşamaya başladı.
"Maşallah kızım ne de güzelsin, İrem senden çok bahsetti. Açıkçası seni çok merak ettik ailecek, bizi kırmayıp evimize geldiğin için teşekkür ederim."
Yüzündeki şefkatli tebessüme karşılık tebessüm edip başımı salladım. İrem hızla kolumdan tutup içeriye sürüklemeye başladı.
Babasının koltukta oturmuş bir şekilde görünce yüzümde buruk bir tebessüm oluştu. Canım babam ne de çok severdi tekli koltuğunda oturur saatlerce kitap okur bazen de o köşede uykuya dalar dı.
Bana değinen gözleri ile hızla ayağa kalkıp elini uzattı."Hoş geldin kızım ben Serdar İrem'in babasıyım."
Elini sıkarak başımı salladım, İrem ile ikili koltuğa oturmuş evlerini inceledim. Televizyon ünitesi aile fotoğrafları ile doluydu. Tıpkı bizim gibi. Derin bir nefes alarak irem'e baktım, bana bakıyor olduğunu görünce gülümseyip önüme döndüm. Annesi Güliz teyze gelmiş eşi serdar amcanın yanındaki tekli koltuğa kendini atmış okul hakkında bir kaç soru sormuş İrem ise benim yerime cevaplandırmıştı.
