Kanina pa ako gising, ngunit nakahilata pa rin ako. Hindi maganda ang pakiramdam ko dahil kanina ay nagsuka ako at nahihilo ako. Ilang araw na akong ganito, pero binabaliwala ko lang dahil baka normal lang ito kapag sakitin.
Kanina rin, kumatok si Mama dahil may pupuntahan daw kami, pero sabi ko hindi ako sasama dahil hindi maganda ang pakiramdam ko.
My man 💕:
Can I go there?
Bumuntong hininga ako saka nag tipa.
Eliana Romanova:
Okieee, dala ka food
Wala pang isang minuto ay lumabas na ang tatlong dot hudyat na nag titipa na siya ng reply niya.
My man 💕:
Okay, love. I'll be there in 20 minutes.
Basa ko sa message niya. Hindi na ako nag-reply at pumikit na lang.
Naalimpungatan ako sa isang malambot na halik sa labi. Unti-unti kong iminulat ang mga mata ko at nakita si Jaiden na nakangiti sa akin. Ang aga-aga pa.
"Hey, wake up, love. I bought you some foods," he whispered, kissing my cheek. Ang bango niya. Parang bagong ligo. "They already left. They said they didn't want to bother you. You're sick daw?" he added softly, his voice full of concern.
Napangiti ako ng bahagya. "Sino sila?" tanong ko, feeling a little weak and nauseous.
Bumangon ako dahan-dahan at sumandal sa headboard, feeling a little dizzy. My head throbbed. "Kanina ka pa rito?" tanong ko, my voice a little hoarse. I reached up and gently massaged my temples.
He tilted my head and rested it on his shoulder. "Hindi naman masyado," he murmured, his breath warm against my hair. "I just wanted to make sure you were okay. You were burning up earlier. You should take the medicine Tita Glaiza gave earlier so you could feel better." His arm wrapped around me, holding me close. The warmth of his body was comforting.
Ayaw kong uminom ng gamot. Hindi ko rin alam kung bakit. Parang sinasabi ng utak ko na 'wag ako mag-gamot.
"Ayaw ko," bulong ko, bahagyang itinulak ang braso niya palayo, kahit na hindi sapat para tuluyang maputol ang aming pagkakahawak. "Magiging okay rin ako mamaya." Mas nagmumukhang matigas ang ulo ko kaysa sa nararamdaman ko.
Alam ko sa isang banda na tama siya, pero ang isa pang bahagi... ang bahaging iyon ay matigas ang ulo at tumatangging 'wag ko inomin yung gamot.
"Eliana, please," he said softly, his voice laced with concern. "Let's eat then take the medicine. It's just a small pill. It will help you feel better. I don't want to see you like this."
Bumusangot ako. "Ayaw kong uminom ng gamot," I mumbled, stubbornly. "Just stay beside me, okay?"
Bumuntong-hininga siya. "Okay," he said, his voice gentle despite the obvious disappointment. "I'll stay here with you until you feel better. Eat something first, okay? We can watch a movie later." Tumango ako. Kinuha naman niya ang dala niyang pagkain at sinubuan ako.
Tinurn on ko ang TV upang makahanap kami ng panonoorin. And I feel better now.
Tumabi ako sa kaniya. "Kumain ka na?" tanong ko ng maalalang hindi siya sumubo kahit isang kutsara sa pagkaing dala niya.
"I had something earlier. Don't worry about me. Just focus on getting better. And..." He leans closer, whispering. "I love you."
YOU ARE READING
Hiding His Daughter
Storie d'amoreEliana Xianel Romanova × Jaiden Luke Ceresae The Romanova family lived a quiet life. Their father had passed away, leaving their mother frail and struggling. To help her family, Eliana made the difficult decision to leave the province and move to Ma...
