CHAPTER 33

5.5K 121 14
                                        

A/N: May error na nangyari, na double paste ko here 'yung sa previous chapter kaya parang umulit siya. Kindly refresh niyo na lang po ulit para lumabas 'yung original Chapter 33. Thank you!





______

Her face was blank, it was really hard to read.


She looks at me, sunod sa likuran ko, bago muling tumingin sa akin. "Why are you with her?!" seryoso niyang tanong sa akin.

Hindi ko agad siya sinagot sa halip ay tiningnan ang dala niyang mga gamit. Siguro ay kinukuha niya ang ibang naiwan sa PUS kaya siya naririto ngayon? Hindi ko rin inaasahan na makita siya.

"Hey, I'm asking you!"

Hindi ako sumagot sa halip ay nanatili ang tingin sa kaniya, lumakad din ako palapit at bigla ko na lang din siyang niyakap. She flinched, clearly shocked by what I had just done.

Mahigit ang yakap ko sa kaniya. "I miss you," nanginginig ang boses na sabi ko.

"Bitawan mo ako!" malamig niyang tugon, but I didn't listen to her mas lalo lang humigpit ang aking pagkakayakap sa kaniya. Never wanting to let her go in my arms.

Ilang araw ko rin inipon ang lakas ng loob at pinaniwala ang sarili ko na hindi na ako magiging ganito sa kaniya, but my own feelings betrayed me. Na para bang may kontrol ang puso ko sa buong katawan ko at hindi nasusunod ang utos ng isip ko na pigilan ang nararamdaman at mga katangahan ko.

"If someone saw us, Khaiy!" sigaw niya at itinulak ako palayo.

"I miss you," muli kong sabi sa kaniya. Unti unti ay nanlalabo ang aking paningin, medyo naluluha na habang nakatingin sa kaniya.

She stared at me blankly. "We have nothing to discuss here," malamig pa rin niyang sabi at akmang iiwan na ako pero agad ko siyang hinabol at niyakap ulit. "And, please umayos ka!"

"Even if you're mad at me, and you hate me... nothing has changed, I still love you!" nanginginig ang boses ko habang binabanggit ang mga salitang iyon, yet I wasn't sure anymore if I do still love her or I just cared too much for her? That's why I can't just let everything go, like nothing happened.

Patalikod ko siyang niyakap kaya hindi ko makita ang ekpresyon ng mukha niya. "Stop the drama, wala akong panahon dyan!" malamig pa rin niyang sabi at pilit na inalis ang kamay ko sa kaniya, she harshly pushed me which almost made me lose my balance.

"I love you," I mumbled.

Umiling siya sa akin at naningkit ang mga mata. "Whatever that was, just stop!" she shouted, her voice trembling with anger as if every word was a weapon aimed at me. "I don’t want to be associated with the daughter of a criminal! You don’t love me—you don’t even know what love is!" Her frustration boiled over as she nearly threw the things she was holding in my direction, her movements sharp and furious.

I clenched my fists, my chest tightening with both pain and defiance. "Of course I know what love is!" I shot back, my voice breaking under the weight of my emotions. Tumigil ang lahat sa pagitan namin, parang naghahamon ang mga salita ko na paniwalaan niya ako.

Umiling siya sa akin. "You don’t know anything, Khaiy! So please, stop this drama," she said, her voice cold and sharp, cutting through me like a knife. "I have nothing to do with you. Bata ka pa! You don’t understand anything. Besides," she paused, her gaze hardening, "North is the only one I’ve ever loved, even if she’s no longer here..." 

Bawat salita niya ay parang suntok sa dibdib ko, each one hitting harder than the last. I opened my mouth to speak, pero walang lumabas sa aking bibig. My heart was breaking into pieces, and all I could do was stand there, frozen, as her words replayed in my head. "Pa-paano mo nasasabi 'yan?" I finally whispered, my voice trembling. "Do I really mean nothing to you?" tanong ko habang nangungusap ang mga mata sa kaniya.

You Again, Professor  [GL• #2]Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon