2 MONTHS LATER
The wind was gentle that night but biting. The kind of cold that slipped through layers, no matter how many jackets you wore. Pero hindi iyon naging sapat na dahilan para hindi ako lumabas sa terrace. I was wearing a coat, may scarf na rin, at naka-gloves pa. Pero kahit anong init ng suot ko, wala pa rin itong panama sa lamig na nararamdaman ko sa loob.
It was Christmas Eve. December 24 na nga at mamayang hatinggabi ay pasko na.
I'm here at Japan right now together with my mom to celebrate Christmas and New Year in my grandparents house. Dad was born here in Kyoto and most of their bloods ay dito rin nakatira kaya madali lang para sa aming lahat to gather here. We flew here last week kasama si Mommy.
Huminga ako nang malalim habang nakatingin sa malalaking snowflakes na unti-unting bumabagsak mula sa langit.
“Yuki,” bulong ko sa sarili. Snow.
It's not my first to go here dahil every year naman kaming nagce-celebrate dito. Napatingala ako sa kaulapan na tanging snow lang ang hinuhulog. It's currently winter season na sumakto sa dalawang big holidays.
As I'm enjoying the feeling, I realize that there’s something peaceful about it. Something soft. Something... painful.
Dahil habang nakatingin ako sa pagbagsak ng snow, sa bawat segundo ng katahimikan, iisa lang ang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko.
It's been two months since we broke up. Sixty-one days, to be exact.
Pero hindi pa rin siya nawawala sa isip ko. Parang multo. Parang bakas ng labi sa unan. Parang halik na naiwan sa noo—mainit sa simula, pero nanlalamig habang tumatagal, hanggang sa mawala... pero ramdam mo pa rin.
I don’t even know where he is right now. After that last conversation na hindi ko alam kung tama bang tawagin mang conversation ‘yun, dahil technically sinabihan lang niya akong layuan siya at wala na akong narinig mula sa kanya.
He disappeared and part of me wishes I did too. Pero eto ako, buhay pa rin. Naghihintay, umaasa at nasasaktan sa bawat araw na lumilipas na wala siya. Bakit ba kasi ganito magmahal? I always ended up being rejected. Not just once but twice.
“Eli?”
Napalingon ako nang marinig ko ang boses ng lola ko mula sa loob.
“Daijoubu desu ka?” (Are you okay?)
“Un, daijoubu,” sagot ko, sabay tango.
She smiled softly at me before closing the sliding door, leaving me with my thoughts and the freezing wind.
The snow was piling on the small plants by the wooden railings. The sakura tree sa tabi ng bahay, ngayon ay natatakpan ng yelo at halos hindi mo na makita ang mga sanga.
Sa ilalim ng terrace naman ay may naka-set up na maliit na illumination display. Mga puting ilaw na parang kumikislap sa dilim. Parang mga bituin na bumaba sa lupa. Everything was beautiful but not everything beautiful can fix you.
Napaigtad ako when my phone suddenly buzzed. I pulled out my phone from my coat pocket. Naramdaman ko kaagad ang sobrang lamig ng screen. Agad na tumambad ang gc naming tatlo, asking for a video call.
Sinagot ko agad.
“Elio!” sabay sigaw ni Ivelle sa kabilang screen. “Show us snow! Snow please!”
Tumawa ako kahit konti. “Puro kayo snow. 'Di niyo ba napapansin. Ang gwapo ko ngayon.”
“Ang pangit naman ng yelo,” reklamo ni Joshua. “Iharap mo sa snow,"
BINABASA MO ANG
IKIGAI Series #1: Estranghero
Romance[1st Series under IKIGAI] Elio Maze Inoue is a bubbly and optimistic, with an infectious energy that draws people to him. He also have that bright, expressive eyes that sparkle with enthusiasm. While in a physical manner, he has this curly or wavy h...
