Ne Bu Kitap Sevgisi ??

#36#

Multimedia Öykü.

Öykü'den devam

Eve geldiğim de kimse yoktu. Galiba uyuyorlardı. Sessiz bir şekil de yukarı çıktım. Odama geldiğimde ağlamaya başlamıştım. Ağlayarak yatağıma uzandım. Üstümde ki kıyafetler de, aşağı da bıraktığım valizim de umurumda değildi. Hayat ne zordu...

Saçlarımı okşayan el, odamda yayılan o koku... Gözlerimi yavaşça açtığım da o yeşil gözler karşımdaydı. Öylece beni izliyordu. Yüzün de tebessüm vardı. Uzun uzun bakıyordum, bakıyordu. Sanki bir daha göremeyecekmişim gibi, sanki bir daha göremeyecekmiş gibi...

Gözlerimi anında açıp ayağı kalktım. Gözlerim doldu. Her şey bir rüyaydı. Gerçek olamayacak bir rüya... Gözyaşlarım suratımı ıslatırken geri yattım...

Aslı'dan devam

''Annem ile babama bakıp geleceğim. Tatile çıkıyorlarmış. Evden bir kaç şey alıyorum.'' dedi gülerek. Bende güldüm. Bora ile konuşuyorduk. Evden gittiğini öğrenince hemen onu aradım.

''Peki. Şu an ne yapıyorsun ?'' dedim. Onunla konuşurken istemsizce gülüyordum.

''Kapıdan çıkıyorum. Annemlere bakacağım.'' dedi. Arkadan bir kaç gürültülü ses geliyordu.

''Bora bir şey mi oldu ?'' dedim merakla. Cevap yok.

''Bora ?'' dedim ama cevap vermiyordu.

''Korkutma beni. Orada mısın ?'' dedim yüksek sesle. Cevap yok. Telefonun kapanmasıyla kulağımdan çektim ve ekrana baktım. Kapatmıştı. Telefonumdan Öykü'yü aradım. Telefonu kulağıma götürdüm. Çalıyor... Telefonu meşgule attığında kaşlarımı kaldırıp telefona baktım. Peki. Tek çarem kaldı. Mert. Ayağı kalkıp elimde telefonumla odadan çıktım. Koşar adımlarla merdivene yönelip hızla aşağı indim. Salona gittiğimde teyzem, Tuğçe, Ece ve Mert oturuyordu. Kızlarla göz teması kurmamaya çalışarak Mert'e döndüm.

''Mert gitmemiz lazım.'' dedim hızla. Bora'ya bir şey olmuş olabilir. Korkuyorum.

''Nereye ?'' dedi Mert kaşlarını kaldırmış bana bakarken. Kızlara ve teyzeme baktım. Herkes bana bakıyordu. Kızların yanında bunu söylemek istemiyordum çünkü gidersek onların gelmesini istemiyorum.

''Yolda anlatırım. Acil. Lütfen.'' dedim üzgün üzgün ona bakarak.

''Aslı. Bir şey mi oldu ?'' dedi teyzem. Kimseyi telaşa vermek istemiyordum ama bu kendimin telaşlı olduğu gerçeğini değiştirmezdi tabi. Yutkundum. Cevap vermeden teyzeme baktım.

''Öykü dün evden gece ayrıldı. Kötü gözüküyordu. Ona mı bir şey oldu ?'' dedi teyzem. Mert'e baktım. O da bana bakıyordu.

''Hayır. Hadi Mert gidelim.'' dedim ve Mert'i kolundan çektim.

''Ya. Olmaz. Biz bu gün Mert ile dışarı çıkacaktık ama.'' dedi Tuğçe. Dudak büzmüş Mert'e bakıyordu. Gözlerimi devirdim.

''Önemli. Hadi Mert.'' dedim Mert ayağı kalktı. Önden kapıya doğru ilerlemeye başladım. Kapının önüne geldiğimde kapıyı açıp çıktım. Mert'de arkamdan çıkmıştı. Adımlarını hızlandırıp yanıma geldi. Olduğum yerde durdum.

''Ona mı bir şey oldu ?'' dedi gözlerimin içine bakarak. Öykü'den bahsediyordu. Onu düşünüyor muydu ?

''Bora'nın evine gitmemiz gerek.'' dedim. Onun sorduğu soruyu umursamıyormuş gibi davrandım. Kaşlarını çatıp bana baktı. Kolundan çekip onun arabasına doğru çekiştirdim. Arabanının önüne geldiğimizde açtı. Hızla sürücü koltuğunun yanında ki koltuğa ilerledim. Kapıyı açıp oturdum. Mert biraz dışarı da durup içeri girdi. Arkadaşı kim bilir ne hallerdeyken onun derdine bak.! Arabaya bindiğinde çalıştırdı. İlerlemeye başladık. Umarım evi yakındır.

''Ne olduğunu anlatacak mısın ?'' dedi Mert. Kısa bir süre kafasını çevirip benden tarafa baktı ve önüne geri döndü.

''Bilmiyorum.'' dedim ve kafamı önüme eğdim.

''Aslı ne oluyor !?'' Bana bağırdı. Tamam kızmakta haklı ama gerçekten bilmiyorum.

''Bilmiyorum... Biz konuşuyorduk sonra cevap vermemeye başladı. Sonrasında ise telefonu kapattı.'' dedim ve ona baktım. O da bana baktı ve hemen önüne geri döndü. Malum araba kullanıyordu.

''Bora ile niye konuşuyordun ?'' dedi. Tam ağzımı açmış bir şey söyleyecektim ki telefonum çalmaya başladı. Elimde ki telefonuma baktığım da Öykü arıyordu. Hemen açtım.

''Aslı ?'' dedi. Sesi kötü çıkıyordu. Mert'e baktım. Tekrar kısa bir süre göz göze geldik.

''Efendim.'' dedim yumuşak ses tonuyla.

''Ne oldu ? Aradığın da açamadım. Kusura bakma.'' dedi. Muhtemelen çok ağlamıştı ve sesi kısılmıştı. Onu anlıyordum.

''Önemli değil. Öylesine aramıştım. Sonra tekrar ararım. Belki de yanına uğrarım.'' dedim.

''Tamam. Görüşürüz.'' dedi.

''Görüşürüz.'' dedim ve telefonu kapattım.

''Ne oldu ? Kimdi arayan ?'' dedi Mert. Kafamı camdan tarafa çevirdim. Dışarısı yazın yaklaştığını belirten sıcaklıktaydı.

''Öykü.'' dedim ve tekrar ona doğru döndüm. Önüne dönmüş yola bakıyordu. Adını duyduğu için suratında veya vücudun da ne bir kasılma ne bir değişiklik...

Önüme dönüp derin bir nefes aldım. Araba durduğun da geldiğimizi anlayıp arabadan indim. Mert'de inmişti. Koşarak kapısı açık eve doğru ilerledi. Ben yavaşça ilerleyene kadar o evden geri çıkıp kapıyı kapatmıştı bile. Koşarak yanıma geldi.

''Yok.'' dedi etrafına bakarak. Bunu söylemesi beni fazlasıyla korkutmaya başlamıştı.

''Ne yapacağız ?'' dedim korkuyla. Etrafına bakındı.

''Belki de hiç bir şey olmamıştır ?'' dedi bana bakarak. Gözlerimi devirdim.

''Bana inanmıyor musun ?'' dedim ama cevap vermedi. Arabasına ilerleyip bindi. Beni burada bırakma korkusuyla peşinden koşarak arabaya bindim. Arabayı çalıştırdı ve sürmeye başladı. Sesimi çıkartmadan öylece oturdum. Anında bir hastanenin önünde bulmuştum kendimi. Demek ki buraya çok yakındı. Dönüp Mert'e baktığım da arabadan iniyordu. Bende indim. Arabayı kapatıp hızla hastaneye ilerlerken ona yetişmeye çalışarak hızla peşinden gittim.

Hastaneye girdiğim de danışmada ki kızla konuşuyordu. Uzaktan onu bekledim. Koşarak merdivenleri çıkmaya başladığında beni beklemediği için ufak bir şok yaşasam da peşinden gittim. Merdivenlerden çıkınca sola döndü. Merdivenleri tamamlayınca bende sola döndüm. Bora. Mert ile konuşuyordu. Beni görünce ayağı kalktı ve yanıma geldi. Gözlerim dolmuştu.

''İyi misin ?'' dedim hafif çatallaşmış sesimle.

''Bir süre ayrı kalalım mı ?''...