After 2 (Greek Translation)

Chapter 120

O Χάρρυ αρπάζει δυο μαξιλάρια από το κρεβάτι και σηκώνω το πάπλωμα για να του το δώσω.

«Όχι, χρησιμοποίησε το εσύ. Εγώ θα πάρω μια κουβέρτα από την ντουλάπα." λέει και βγαίνει από το δωμάτιο.

«Εντάξει.» απαντάω σιγανά ακόμα και αν είμαι μόνη στο δωμάτιο.

Ακόμα προσπαθώ νααντιμετωπίσω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε το να βλέπω τον Χάρρυ να διαλύετε μπροστά μου. Ποτέ, μα ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να δω κάτι τέτοιο από αυτόν.

Ήταν τόσο αγνός, τόσο ευάλωτος. Νιώθω ότι η δυναμική ανάμεσα σε εμένα και τον Χάρρυ συνεχώς αλλάζει και μετατρέπεται, κάποιος από εμάς έχει πάντα το πάνω χέρι. Αυτή τη στιγμή είμαι σίγουρη ότι το έχω εγώ, όμως δεν θέλω. Δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου τόσο ώστε να έχω τον έλεγχο του τι γίνεται μεταξύ μας. Μέχρι πριν λίγες ώρες τα είχα ξεδιαλύνει όλα αλλά τώρα αφού τον είδα έτσι το μυαλό μου είναι μπερδεμένο και οι σκέψεις μου συννεφιασμένες.

Ο Χάρρυ επιστρέφει με δυο κουβέρτες στα χέρια του και τις ακουμπά στο πάτωμα. Νιώθω λίγο ένοχη που θα κοιμηθεί στο κρύο πάτωμα του διαμερίσματος μας... αυτού του διαμερίσματος τέλος πάντων όμως σκεπτόμενη όλα όσα έχει κάνει, δεν είναι και τόσο κακό.

Είχα σκοπό να κάνω έναμπάνιο απόψε όμως θα περιμένω μέχρι το πρωί, θέλω απλά να αλλάξω και ναξαπλώσω. Δεν είμαι σίγουρη για το πόσο θα κοιμηθώ αλλά δεν έχω την ενέργεια νακάνω μπάνια αυτή τη στιγμή. Σηκώνομαι από το κρεβάτι και αρπάζω την μικρήστοίβα ρούχων στο τέλος του κρεβατιού. Ο Χάρρυ με παρακολουθεί καθώς περπατώστην ντουλάπα και κλείνω την πόρτα πίσω μου. Όταν έχω πλέω φορέσει το σορτς καιτην μπλούζα μου, μετανιώνω που δεν πήρα παντελόνι. Ο Χάρρυ προφανώς με έχει δειμε πολύ λιγότερα ρούχα, χωρίς καθόλου ρούχα, όμως νιώθω περιέργως εκτεθειμένημέσα στο βαμβακερό μου σορτάκι.

Παίρνοντας μια βαθιάανάσα, ανοίγω την πόρτα και περπατώ πίσω στο κρεβάτι. Ο Χάρρυ είναι ξαπλωμένοςστο πρόχειρο κρεβάτι, το μακρύ του σώμα πιάνοντας τον περισσότερο χώρο στοπάτωμα. Νιώθω τα μάτια του πάνω μου μέχρι που φτάνω στο ασφαλές στρώμα τουκρεβατιού, μπαίνω κάτω από το βαρύ πάπλωμα και αφήνω την ανάσα που κρατούσα.

«Θες να ανάψω τηντηλεόραση?» ρωτάει μετά από λίγα λεπτά σιωπής.

«Όχι, αν θες εσύμπορείς αλλά είμαι εντάξει χωρίς αυτή.» απαντάω.

Μακάρι να είχα πάρειτο ηλεκτρονικό μου βιβλίο από την τσάντα μου για να μπορούσα να διαβάσω μέχρινα με πάρει ο ύπνος. Ίσως το να διαβάζω τα προβλήματα της Catherine και τουHeathcliff θα έκανε τα δικά μου να μοιάζουν πιο εύκολα, λιγότερο τραυματικά. ΗCatherine ξόδεψε όλη της την ζωή προσπαθώντας να παλέψει την αγάπη της γιααυτόν τον άνδρα, συνέχεια μέχρι την μέρα που τον ικέτευσε για συγχώρηση καιισχυρίστηκε ότι δεν θα μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτόν, μόνο για να πεθάνει λίγεςώρες αργότερα. Θα μπορούσα να ζήσω χωρίς τον Χάρρυ, έτσι? Δεν θα περάσω όλη μουτη ζωή με το να πολεμώ αυτό, αυτό είναι μόνο προσωρινό. Σωστά? Δεν θαπαρασύρουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους σε μια μίζερη ζωή εξαιτίας τουεγωισμού και της ξεροκεφαλιάς μας. Σωστά? Είμαι ενοχλημένη από την αβεβαιότηταμου για αυτό και δεν μπορώ παρά να συγκρίνω τον Τρέβορ με τον Edgar.