"ပျော်နေသလား"
"အဟီး ဟုတ်"
ပုံမှန်ထက်ရွှင်မြူးနေကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံလည်းရသည့် စာဂျပိုး၏ ချစ်စဖွယ်အပြုအမူလေးများကြောင့် ဆရာလေးက ပြုံးကာ ဆံပင်လေးတွေကို အသာအယာလှမ်းသပ်သည်။
ဒီနေ့က သူတို့နှစ်ဦး၏မင်္ဂလာပွဲအတွက် ခရီးစတင်ထွက်ကြရမည့်နေ့။
မင်္ဂလာပွဲကို နှစ်ယောက်သား၏ ဖူးစာဆုံမှတ်ဖြစ်ခဲ့သော ထနောင်းပင်ရွာကလေးတွင် အရင်သွားဆောင်မှာဖြစ်ပြီး ထိုကနေပြန်လာမှ လူကြီးစုံရာနှင့် တစ်ဖန်လက်မှတ်ပြန်လည်ရေးထိုးကာ ဆွေမျိုးမိတ်သင်္ဂဟအစုံအလင်ဖြင့် မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲလေးတစ်ခု ပြန်လည်ကျင်းပမှာဖြစ်သည်။
ပထမဦးဆုံးသော မင်္ဂလာပွဲအတွေ့အကြုံက
ရွာငယ်လေးတစ်ခုမှာဆိုပေမဲ့ အမှတ်တရတွေအများကြီးမို့ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပျော်စရာ။
"ကိုယ့်ဘာသာ တစ်စီးစီပဲ သွားလိုက်ရအောင်ပါကွာ နော်"
"အဲလိုဆို ကားတွေအများကြီးဖြစ်နေမှာပေါ့"
"အဲလိုဆိုလည်း တစ်ကားမှာ ၂တွဲစီစီးလိုက်ရင် ဖြစ်တာပဲဟာ"
"ဟင့်အင်း ကျွန်တော်တို့က သက်သက်ပဲစီးမှာ"
ထိန်ညီးနှင့် Alexက မတိုင်ပင်ပါဘဲ သက်ပြင်းတူတူချလိုက်မိကြသည်။ ကိုယ်တွေက စိတ်မချလွန်းလှသော်လည်း သူတို့သူငယ်ချင်းလေးယောက်နဲ့မှ စကွက်လိုက်အတူတူစီးချင်ပါသည်ဆိုသော ဒီဖျစ်ညှစ်ချင်စရာပေါက်စနလေးများကို အရင်ကလည်းမနိုင်သလို အခုလည်းမနိုင်ပြန်တော့ပါ။
ကူကယ်ရာမဲ့စွာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်လှမ်းကြည့်မိလိုက်ကြရင်း နိုင်လွန့်ဆီအကြည့်အရောက်...
"အဟွတ်.."
Alexက ဘောင်းဘီအိတ်ထဲ လက်နှစ်ဖက် စတိုင်ကျကျနှိုက်လျက်သားမှ ချက်ချင်းမရယ်မိအောင် ပါးစောင်ကိုလျှာနှင့်ထိုးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အပေါ်မော့ကြည့်သည်။
ထိန်ညီးကတော့ ရယ်ချင်တာကို လုပ်ချောင်းဟန့်သံကြီးနှင့် အသာရောချကာ ခပ်တည်တည်ပင် အကြည့်လွှဲသွား၏။
