"ဒါ အရမ်းကို စွန့်စားလွန်းရာကျတယ်ဆိုတာ သိသလား"
အေးစက်နေသော ထိန်ညီး၏အသံက ရှေ့က ဓားကိုင်ဆောင်ထားသောလူတစ်စုကို တုန်ခနဲဖြစ်သွားစေသည်။
ရေခဲရိုက်ထားသလိုမျက်နှာကို ရင်ဆိုင်ဖို့မဝံ့ရဲစွာ အနောက်ကို လှမ်းကြည့်မိလိုက်ကြတော့ အစိမ်းလိုက်ဝါးစားတော့မလို ကြည့်နေသည့် မျက်နှာကြီးနှစ်ခုကြောင့် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် ဦးခေါင်းတွေကိုသာ ငုံ့ချလိုက်ကြတော့သည်။
"ဖြစ်လာမယ့်အကျိုးဆက်တွေကို အကုန်လက်ခံနိုင်တာ သေချာပြီလား"
ရင်ဘတ်က အင်္ကျီကြယ်သီးတွေကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်လာသော နိုင်လွန်ကလည်း ကျောစိမ့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက်များအပြည့်။
"အခုပြန်စဥ်းစားကြည့်ရင် အချိန်မီသေးတယ်နော်"
Alexက စိတ်ရှုပ်လာဟန်မျက်နှာထားဖြင့် မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ကာ ရှေ့ကိုတိုးလာပြီး..
"ဘာတွေ ရှည်ရှည်ဝေးဝေးပြောနေတာလဲ..ဒီမှာ ကျုပ်ပြောတာကိုသာ နားထောင်သွားလိုက်..တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့လက်ထဲမှာ ကိုကိုသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လို့ကတော့ ခင်ဗျားတို့ပါမက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရှေ့၇ဆက်က ဘိုးဘေးတွေပါ သင်္ချိုင်းမြေကနေကုန်းထပြီး မျက်ရည်ကို ဖလားနဲ့ခံလို့ရသွားအောင် ကျုပ်လုပ်ပြမယ်"
တန်းစီကာရပ်နေသောလူတစ်စုက နောက်ကိုပါ ခြေတစ်လှမ်းဆုတ်မိလိုက်ကြသည်။
"တော်ကြစမ်း!!"
စာဂျပိုး၏ ဒေါသထွက်နေသောအသံကြီးက စူးစူးရားရား။
ကျောမှာလွယ်ထားသော ပလိုင်းသေးသေးလေးကိုပါ အောက်ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါကြီးမောကြီးဖြင့် ထရပ်သည်။
"မှိုဥလေး တစ်ခါသွားတူးမှာကို မနေ့ကတည်းက ဒရမ်မာတွေခင်းနေတာ မပြီးနိုင်ကြတော့ဘူးလား"
အောက်မှာ ဓားဦးချွန်လေးတွေကိုယ်စီကိုင်ပြီး ငုတ်တုတ်လေးထိုင်နေကြသော သာဒင်တို့သုံးယောက်ကလည်း ခေါင်းလေးတွေတညိတ်ညိတ်။
