Biyolojik Ailem

Yakalanma

Selamlar. Bu bölümümüz biraz kısa oldu ama yine de sizi bekletmek istemedim. Umarım beğenirsiniz.
1600 kelime
☘️İyi Okumalar☘️
Ben bu anı daha önce yaşamıştım. Şimdi neden tekrar yaşıyorum? Annem bahçe kapısından şaşkınlıkla bize bakıyordu. Hemen Savaş'tan uzaklaştım. Savaş'ta tedirgin görünüyordu.
"Anne, şeyy..."
"Burçin Teyze biz Damla ile sevgiliyiz. Ben onu çok seviyorum."Savaş benim konuşmama izn vermeden konuşmuştu. Annem Savaş'ın dedikleri ile bana dönmüştü. Mecburen başımı salladım.

"Niye daha önce söylemediniz?"
"Daha yeni oldu zaten."hemen annemi yumuşatmaya çalıştım.
"Çocuklar böyle evin önünde olmaz ama. Ben değilde Damla'nın abilerinden biri görseydi ne olucaktı? Daha dikkatli olun bundan sonra."
"Tabii daha dikkat ederiz.İ
"Bu mevzuyu sizinle sonra konuşacağız tekrardan şimdi eve girmemiz lazım."annem çok fazla üzerime gelmemişti.

"Anne vedalaşıp geliyorum ben. Sen içeri girebilirsin."
"Tamam. Geç kalma. Savaş sende annengile selam söyle."annem gittiğinde Savaş'a döndüm.
"Aşkım öyle birden denir mi sevgiliyiz diye?"
"Bilsinler aşkım. Hem bak annen bir şey demedi zaten."
"Neyse. Ben artık gideyim. Abilerimde uyanmıştır zaten. Yakalanmadan gitmeliyim."ellerini belime sarıp beni kendine çektiğinde bakışları kısa bir an dudaklarıma düşmüştü.

"Hiç ayrılasım yok ama senden."
"Gitmem lazım biliyorsun. Sonra görüşürüz."
"Biliyorum. İyileştiğinde seni dışarı çıkaracağım. Bu yüzden hızlı iyileşmeye bak."
"Tamam. Görüşürüz sevgilim kendine dikkate et."kollarımı ona doladım.
"Sende güzelim. Bir şey olursa beni ara."
"Ararım."ben bahçeye girmek için adımlarımı o tarafa yönelttiğimde Savaş hala gitmemişti. Bahçe kapısınsan girmeden önce Savaş'a dönüp baktım. Beni izliyordu. Gülümseyerek içeri girdim.

Evin kapısını çaldığımda Yağız açtı.
"Selam abla."
"Selam."içeri girdiğimizde salona geçtik. Annem dışında herkes buradaydı.
"Günaydın herkese."
"Günaydın güzel kızım."babama öpücük attım.
"Günaydın güzelim."hemen Akın abimin yanına oturdum. Kolunu omzuma atıp saçlarımdan öptü.

"Nereye gittin böyle pijamalarınla?"
"Bahçede dolaştım biraz. Annemin serasını gezdim. Çok güzeldi içerisi."
"Öyledir. Benim karın çiçeklere güzel bakar."babam annemi övdüğünde gülümsedim.
"Sanırım bundan sonra en sevdiğim çiçek şakayık olucak. Annemin çiçeklerinden sonra bayıldım resmen."
"Abla böyle dedin ya şimdi odanı şakayık bahçesine döndürürler."

"Bence yapmazlar Yağız. O kadar değil."
"Sen abilerimi tanımıyorsun abla."tedirgin bakışlarım abi takımının üzerinde gezdi. Sanırım yapma potansiyelleri var. Birden salonun kapısından içeriye Polat girdiğinde şaşırdım. Çünkü onun eve girdiğini görmemiştim. Sanırım burada kalmıştı. Annemin ısrarına dayanamamış olmalıydı.

Tekli koltuğa oturduğunda bakışlarımı ondan çektim. Sapık gibi izlemeye gerek yok.
"Polat senin sevgilin var mı?"aklıma gelen soruyu sormuştum. Yakışıklı adamdı sonuçta. Olması çok normaldi.
"Hayır yok."
"Ay niye hiçbirinizin sevgilisi yok. Yakında ben sevgilimle çıkıp geleceğim karşınıza."hepsinin kaşları bu dediğimle çatılmıştı. Sanırım sevgilim olmasını istemiyorlar.

"Damla öyle bir şey olmayacak."Akın sert sesiyle konuştuğunda başımı ona çevirdim.
"Niye ya? Benim sevgilimin olması çok normal."
"Hayır değil. Hem sen daha küçüksün."bu sefer de Baran konuşmuştu.
"Ama bir gün olursa ne yapıcaksınız?"
"Döveriz."bakışlarım şaşkınlıkla Kutay'a dönmüştü.
"Ne dövmesi? Saçmalamayın. Öyle bir şey yapmayacaksınız."

"Neden bu kadar telaşlandın? Yoksa sevgilin mi var?"Poyraz'ın sesi şüpheli çıkmıştı. Tedirgince gözlerimi kaçırdım.
"Yok nereden çıkardınız?"bakışlarım Polat'a değdiğinde bana şüpheli bir şekilde bakıyordu. Bakışları beni korkuttuğu için gözlerimi ondan çektim.
"Kahvaltı masası hazır. Hadi gelin."annemin sesiyle ayağa kalktık. Salona geçtiğimizde herkes yerine oturdu.