Biyolojik Ailem

Kabus

1900 Kelime
☘️İyi Okumalar☘️
       "Ee Damla ne yemek istersin?"
"Bilmem ki. Ne var?"
"Balık sever misin? Çok güzel balık yaparım ben."
"Somon varsa yerim."
"Olması lazım. Eğer yoksa sipariş ederiz."Baran mutfağa gittiğinde bende onu bekliyordum.
"Somon varmış. O zaman bugün sana dünyanın en iyi somonunu yapacağım. Hazır mısın?"
"Hazırım. Umarım dediğin gibi güzel yapıyorsundur."

      "Damla abini tanımamışsın."abi dediğinde biraz şaşırmıştım  bu aralar benimle arasını düzeltmeye çalışıyordu. Bunun farkındaydım ama henüz onunla barışmak gibi bir düşüncem yoktu.
"Göreceğiz."Baran yemeği yapmaya başladığında bende televizyonu açtım. Takip ettiğim diziyi görünce izlemeye başladım.

       Bir süre sonra mutfaktan güzel kokular gelmeye başlamıştı. Sanırım Baran güzel yemek yaptığı konusunda haklıydı.
"Damla hadi gel. Yemek hazır."ayağa kalkıp mutfağa girdiğimde masanın hazır olduğunu gördüm. Salata bile yapmıştı.
"Umarım bahsettiğin gibi güzel olmuştur yemek."
"Otur bakalım. Tadına bakınca anlayacaksın."çektiği sandalyeye oturdum. Önüme koyduğu tabağa baktığımda görünüş olarak güzel bir somon ile karşılaştım.

       Baran'da karşıma geçtiğinde bakışları bendeydi. Hemen bir çatal ile tadına baktım. Gerçekten mükemmel ötesiydi. Zaten somona bayılırım ama Baran yapınca daha güzel olmuş sanki.
"Çok güzel. Ellerine sağlık."
"Afiyet olsun."
"Nasıl bu şekilde yapmayı öğrendin?"
"O da benim sırrım olsun."başımı salladım. İkimizde sessiz bir şekilde yemeğimizi yiyorduk. Baya acıkmıştık çünkü.

      Yemek bittiğinde ben kirli tabakları tezgaha götürdüm.
"Damla sen bırak ben halledeceğim."
"Olmaz yemeği sen yaptın zaten."
"Hayır senin dinlenmen lazım."
"Kaç gündür dinleniyorum zaten."ısrarıma dayanamayıp başını salladı. Mutfağı topladıktan sonra Baran ile salona geçtik. İkimizde telefonumuzla uğraşıyorduk.

     Birden salonda yankılanan telefon zil sesi ile bakışlarımı o tarafa çevirdim. Baran'ın telefonu çalıyordu.
"Efendim anne?"
"İyiyiz oturuyoruz."
"Evet yedik."
"Somon yaptım Damlaya. Çok beğendi."
"Bekle vereyim."Baran telefonu bana uzattığında alıp kulağıma yasladım.

      "Merhaba anne."
"Merhaba Damla. Nasıl geçiyor?"
"Çok güzel. Anne Baran bir somon yaptı varya. Parmaklarını yersin. Çok güzel."
"Oh ne güzel. Abi kardeş anlaşın."annemin cümlesi ile güldüm.

     "Siz ne yapıyorsunuz peki."
"Bizde oturuyoruz kızım. Yemeğin hazır olmasını bekliyoruz."
"Tamam. O zaman afiyet olsun size. Görüşürüz annem."
"Görüşürüz güzelim."telefonu kapattıktan sonra Baran'a uzattım.
"Film izleyelim mi?"
"Olur."
"Ben yiyecek bir şeyler getireyim. Sende film açarsın."
"Tamam."Baran mutfağa gittiğinde bende güzel bir film aramaya başladım.

      En sonunda ikimizinde beğenebileceği bir film açtım. Baran'ın gelmesini bekledim. Baran elinde tepsiyle salona geldiğinde elindekini önümüzdeki sehpaya bıraktı. Bir tabakta mısır diğerinde ise cips vardı. Bir şişe kola getirmişti.
"Ne seçtin?"
"Hızlı ve öfkeli seçtim. Senin için sorun olur mu?"
"İzlemiştim ama sıkıntı değil tekrardan izlemeyi seviyorum. Hangisi peki?"
"7. Bence en güzeli o."
"Bende onu çok seviyorum. Güzel seçim."
"Başlayalım o zaman."

       Filmi başlattığımda Baran'da kaseleri ortamıza koymuştu. Kola doldurduğu bardaklardan birini bana uzattı. Filmi izlemeye başladığımızda arada gelen pek hoş olmayan sahnelerde ben utanıyordum. Birden adam üzerini çıkardığında Baran bana döndü. Utanarak ona baktığımda bana kötü bakışlarla baktığını fark ettim.
"Ne yani? Böyle şeyler çok normal."
"Normal olabilir ama sen bakma."göz devirip önüme döndüm.