Biyolojik Ailem

Davet

Medya Damla'nın elbisesi.
2190 kelime
☘️İyi Okumalar☘️
      "Damla hadi çıkmamız lazım."Akın evin kapısının önünde bana bağırırken ben eşyalarımı alıp çantama koyuyordum.
"Geldim."etrafta bir şeyimin kalmadığına ikna olduktan sonra dış kapıya yürüdüm. Akın dışarı çıkmış sırtını kapıya yaslamış beni bekliyordu.
"İki dakika bekleyemedim Akın."bana attığı kötü bakışları umursamadan evden çıktım. Arkamdan kapıyı kapatıp kilitledi. Ben o sırada asansörün düğmesine bastım.

     Asansörden inip otoparka girdiğimizde Akın'ın bir adım gerisinde onu takip ediyordum. Arabaya geldiğimizde kapımı açıp oturdum. Akın'da yerleştiğinde arabayı çalıştırdı ve rezidansın otoparkından çıktık. Yolda sessiz bir şekilde ilerliyorduk. Sabah kalktıktan sonra evde ki kahvaltıya gitmeye karar vermiştik. Bu yüzden yetişmek için acele ediyorduk.

     Araba en sonunda evin bahçesinin önüne geldiğinde korumalar kapıyı açtı. Akın arabayı bahçenin içine çektiğinde kemerimi açıp arabadan indim. Bir koruma yanımıza geldiğinde başıyla selam verdi.
"Akın Bey aracınızı garaja çekeyim mi yoksa kalsın mı burada?"
"Burada kalsın 1 saate çıkacağım."onları boşverip evin kapısına ilerledim. Kapıyı çakdıktan bir süre sonra açılmıştı. Asiye Teyze açmıştı.

     "Hoşgeldin kızım. Geç içeri."
"Hoşbulduk Asiye Teyze."içeri geçip salona girdiğimde içeridekilerin gözü bana dönmüştü. Poyraz ve Yağız dışında herkes buradaydı.
"Hoşgeldiniz güzel kızım."annemin yanına oturup yanağına bir öpücük bıraktım.
"Hoşbulduk anne. Nasılsınız?"
"İyiyiz siz nasılsınız? Nasıl geçti gününüz?"o sırada Akın'da salona girmişti.

     "Güzel geçti. Ama açlıktan öleceğimi sandım. Akın beni aç bıraktı. Hayatımın en zor günlerinden biriydi."içinde en ufak bir yalan bulunmayan cümlem ile Akın kaşlarını çatıp bana döndü. Bir tık tırsmış olabilirim.
Bir tık.
"Akın sen benim kızımı nasıl aç bırakırsın?"babam gülerek benim yerime konuşmaya başladı.
"Damlaa!"Akın'ın tehditkar sesi ile ona dönüp tedirginlikle gülümsedim.

     "Size iyi kahvaltılar ailem. Benim gitmem lazım. Hadi görüşürüz."oturduğum yedden kalkıp koşarak salondan çıktım.
"Damla koşma astımın tetiklenecek."Baran'ın sesi kulağıma dolduğunda dediğine hak verdim. Koşmayı bıraktım. Odama çıktığımda kendimi yatağa bıraktım.

    Her ne kadar Akın'ın yanında belli etmemeye çalışsam da onun gidecek olmasına üzülmüştüm. Şu ana kadar pek iyi anlaşamasakta bu aralar bana gerçekten çok iyi davranıyordu. Açıkçası onu abi gibi görmeye başlamıştım. Ama şimdi gideceğini ve 1,2 ay sonra döneceğimi söylüyor. Koskoca 2 ay nasıl geçicek? Kafayı yiyeceğim ya.

     Yatakta yatmaya devam ederken yavaş yavaş uykum geliyordu. Biraz uykucu biriyim. Nr kadar uyusam da yetmiyor sanki. Yastığıma sarılıp gözlerimi kapattım. Biraz daha uyumamın kimseye zararı yok bence.
                      ☘️☘️☘️☘️☘️☘️
      Gözlerim aralandığında bir süre etrafa baktım. Henüz güneş batmamıştı. Tahminime saat 3 olmuştu. Yattığım yerden kaktım ve dağılan saçlarımı topladım. Banyoya gidip elimi yüzümü yıkadıktan sonra odadan çıktım. Aşağıya indiğimde kimseyi görememiştim. Çok umursamadan mutfağa gittim. Dolabı açıp yemek için bir şeyler çıkardım. Masaya koyduktan sonra oturup yemeye başladım.

     Yemekten sonra masayı toplayıp evdekileri aramaya başladım. Koskoca evde tek başımaydım. İnsan bir haber verir ya. Kapının önündeki korumalara sormaya karar verdim. Dışarı çıkıp korumaların olduğu yere ilerledim. Beni görünce duruşlarını düzelttiler.

     "Bir isteğiniz mi var Damla Hanım?"yanıma bir tane korumanın gelmesiyle ona döndüm.
"Hayır bir şey istemeyeceğim ama evdekiler nereye gitti bir bilginiz var mı?"
"Tarık beygil şirkete gitti. Poyraz ve Yağız arkadaşları ile buluşmaya gittiler. Burçin Hanım ise moda evine gitti."
"Tamamdır teşekkür ederim. Kolay gelsin size."
"Teşekkürler Damla Hanım."eve girip kapıyı kapattıktan sonra odama çıktım.
  
     Yatağa uzandım bir süre boş boş duvarı izlemedikten sonra üzerime bir yorgunluk çöktü. Sanki yeni uyanmamışım gibi. Yapacak bir şeyim olmadığı için tekrardan uykuya daldım.

     "Damla kalk artık. Sabahtan beri yatıyorsun. Hem akşam yemeği yiyeceğiz."başımda birinin konuşması ile uykumdan uyandım. Gözlerimi açıp baktığımda Baran olduğunu gördüm.
"Ne oldu?"
"Yemek yiyeceğiz. Hem sen sabahtan beri nasıl uyudun?"
"Uyudum işte. Uykum vardı. Bu aralar üzerimde bir yorgunluk var. Neden bilmiyorum. İkide bir uyumak istiyorum."dediklerim ile kaşları çatık bana bakıyordu.