Biyolojik Ailem

Yardım

Selamlar. Uzun bir aradan sonra beraberiz. Bölümü yazamadığım için atamadım. Bundan sonra bölümü yazmayı ne zaman bitirirsem o zaman atmaya karar verdim. İçime sinmesi açısından. Oy ve yorumlarınızı bekliyorum.
2000 kelime
☘️İyi Okumalar☘️
      "Damla duyuyor musun beni?"bulanık bir şekilde duyduğum sesler ile gözlerimi aralamaya çalıştım. Sanki göz kapaklarımın üzerinde bir yük vardı da gözlerim açılmıyordu. Biraz uğraştan sonra gözlerimi araladığımda görüşüm net değildi. Bir kaç kez gözlerimi açıp kapattıktan sonra artık net bir şekilde görebiliyordum. Karşımda bana endişeyle bakan Polat ile göz göze geldim.

       "Polat..."
"Damla iyi misin?"
"İyiyim."başımı etrafa çevirip baktığımda aynı sokakta olduğumuzu fark ettim. İleride o adamı gördüğümde irkildim. Polat bakışlarımı takip ettiğinde o adamla karşılaştı. Vücudu sinirle kasılmıştı. Bana döndü.
"Bakma ona. Halledeceğim ben. O piç sana bir şey yaptı mı?"aklıma gelenler ile gözlerim dolmuştu. Tam her şey güzel giderken bir sorun çıkıyordu.

       Cevapsız olmam Polat'ı korkutmuştu sanırım.
"Damla bir şey yaptı mı?"birden ağlamaya başladığımda Polat şakınlıkla bana bakakaldı. Hıçkırıklarım yükseliyordu.
"Damla yavrum ağlama."başımı tutup göğsüne yasladığında ağlamam daha da şiddetlenmişti. Hıçkırıklarım arttıkça nefes almam zorlanmaya başladı. Kafamı Polat'ın göğsünden çekip nefes almaya çalıştım. Ama astımım tutmuştu.

      "Damla ne oluyor?"
"Nefes-"ne olduğunu anladığında ayağa kalkıp koşar adım arabasına ilerledi. Ben o sırada nefes almaya çalışıyordum. Boğazımdan hırıltılar çıkıyordu. Polat elinde astım ilacımla geldiğinde hemen ağzıma yasladı.

      Sonunda nefes almaya başladığımda derin nefesler aldım.
"Astım ilacını nereden buldun?"
"Benimde astımım var. Arabamda yedek bulunduruyorum."başımı onaylar anlamda salladım.
"Beni nasıl buldun?"
"Şans eseri bende eve gidiyordum. Sesleri duyunca geldim. Neyseki o şerefsiz çok ileri gidemeden geldim. Sana bir şey söyledi mi?"

       Aklıma bayılmadan önce dediğin sözler gelmişti. Savaş'la ilgili olduğunu söylemişti. Ama Savaş'tan Polat'a bahsedemezdim. 
"Hayır söylemedi."şüpheyle bana baktı.
"Emin misin?"
"Evet."başını salladı. O sırada duyduğumuz boğaz temizleme sesi ile ikimizde o tarafa döndük.

      Bir adam bize bakıyordu. Polat adamı görünce beni kucağına alıp ayağa kalktı.
"Adamı alın."
"Her zamanki yere mi?"gizli gizli konuşuyorlardı sanırım.
"Evet. Ben akşama doğru geleceğim."adam başını sallayıp yerde baygın yatan adama ilerledi. Polat'da beni arabaya bindirdi. Adamın yanına gidip bir şeyler konuştu. Ne konuştukları ile şuan ilgilenecek durumda değildim. Gerçekten kendimi çok kötü hissediyordum. Savaş'la konuşmam gerekiyordu. Ama şuan tatildeydi ve tatilini bozmak istemiyordum.

        Polat arabaya bindiğinde yola koyulduk.
"Beni eve götürme."bakışları kısa bir an bana döndü.
"Nereye götüreyim?"
"Aras'ın yanına bırakabilirsin."kaşları çatılmıştı.
"Aras kim?"
"Arkadaşım."

       "Olmaz. Orada kalamazsın."
"Nerede kalacağım o zaman?"
"Seni kendi evime götüreceğim."her ne kadar istemesemde kabul etmek zorunda kalmıştım. Sessiz bir şekilde arabada ilerliyorduk. En sonunda araba durduğunda indik. Bir rezidansın otoparkındaydık. Asansörle yukarı çıktık. Eve girdiğimizde hemen karlımda amerikan mutfakla salon çıkmıştı.

      Koyu renklerle döşenmişti ev. Çok fazla incelemedim.
"Gel sana odanı göstereyim. Dinlen sen."peşinden ilerledim. Koridordaki bir kapıyı açtı. İçerisi sade bir şekilde dekore edilmiş misafir odasıydı. Tek dikkatimi çeken yataktı şuan.
"İstersen duş alabilirsin. Koridorda banyo var."başımı salladım.