Biyolojik Ailem

Kaza

Selamlar. Yine bir bölümle karşınızdayım. Umarım beğenirsiniz. O zaman size iyi okumalar. Yorumlarınızı ve oylarınızı bekliyorum. Kendinize iyi bakın.
1750 kelime
☘️İyi Okumalar☘️    
"Damla hazırlandın mı? Misafirler gelicek birazdan."aynadan son kez kendime bakıp nasıl göründüğümü kontrol ettim. Altıma mavi kot şort üzerime ise owersize beyaz bir gömlek giymiştim. Gömleğin uç kısımlarını şortun içine koyup ilk iki düğmemi açmıştım. Saçlarım dümdüzdü. Yüzüme ize çok makyaj yapmamıştım.

     Odadan çıkmam gerektiğini fark edince telefonumu alıp odadan çıktım. Aşağıya indiğimde etrafta bir telaş olduğunu gördüm.  Annem ve çalışanlar bir o tarafa bir bu tarafa koşturuyordu. Erkekler ise salonda hazır bir şekilde bekliyorlardı. Bende salona girdiğimde herkesin bakışları bana döndü.

     Baran yalandan öksürdüğünde ona döndüm.
"Güzelim şortun biraz kısa ve dar sanki."gözlerimi devirdim. Hep aynı muhabbet ya.
"Hayır değil. Kıyafetime karışmayın lütfen."
"Üzerine düzgün bir şey giyinseydin bari. O düğmeler neden açık ki?"bu sefer de Kutay yakındığında ona döndüm.
"Abartıyorsunuz. Size modanın ne demek olduğunu anlatmayacağım. Sizin zevkiniz yoksa bu beni ilgilendirmez."

     "Kızım ne kadar güzel olmuşsun."annem bir anda yanımda belirince irkildim.
"Teşekkürler anneciğim. Sende harika görünüyorsun."annem de üzerine beyaz renkli diz kapağının altında biten bir elbise giymişti.
"Sağol canım."
"Hanımlar ikinizde harikasınız."babam yanımıza gelip ikimize birden sarılınca annem ile gülümsedik.

     "Teşekkürler baba sende çok şıksın."
"İltifat faslınız bitti mi?"Poyraz'ın huysuz sesi kulağıma dolduğunda eksiğimizin ne olduğunu anlamıştım.
"Karışmasana sen."bana bakıp gözlerini devirdiğinde bende ona dil çıkardım. Yaptığımı görünce sinirlenip ayağa kalktı. Üzerime yürüdüğü sırada hemen oradan kaçtım. Baran'ın oturduğu koltuğun arkasına geçtim.

     "Ne yapıyorsun? Yamyam mısın sen?"
"Göstereceğim şimdi sana ne olduğumu. Bana dil çıkarmak neymiş göreceksin. Seni bücür."gözlerim irice açıldı.
"Sen kimsin de bana bücür diyorsun? Sensin o."iyice bana yaklaştığında ne yapacağıma karar verememiştim.
"Bakın, yasada böyle bir şey yok komutar bey. Ararım burayı yığarım."Poyraz dediğim cümle ile kahkahayı bastığında etraftakiler bize malmışız gibi bakıyordu. Ekran süreleri yetmedi.

     "Neye gülüyorsunuz?"
"Siz bilmezsiniz Barancım!"saçımı savurup koltuğa oturduğumda Poyraz'da yanıma gelip oturmuştu.
"Mehmet abiyi tanıyor musun sen?"ondan böyle bir şey beklemediğim için gülmemi engelleyememiştim. İkimizde deli gibi gülüyorduk. En sonunda sakinleştiğimizde diğerlerinin bizi takmadığını fark ettim. Sanırım alıştılar.

     "Ay çok güldüm. Yüzüm kırışıcak."
"Damla iyi misin sen? Kırışırsa kırışsın. Ağlamadığına dua et."Baran beni uyardığında başımı salladım. Espriden anlamıyorlar ki bunlar. Yaşlanmışlar artık.
"Bu arada evdeyiz zaten. Bu yüzden kıyafetimi çıkarmayacağım. Hem akrabalar geliyor. Beni kuzenlerinizden kıskanmıyorsunuzdur umarım."kafalarını başka yöne çevirdiklerinde şok oldum.
"Şaka yapıyorsunuz değil mi? Onlar bizim kuzenimiz. Dağdan mı indiniz hem?"

     Annem gülerek kafasını iki yana salladı.
"Abilerine bakma güzelim. Onlar dediğin gibi dağdan inmişler."ikimiz birden gülerken abiler bize ters ters bakıyorlardı. O sırada kapı çaldığında annem heyecanla ayağa kalktı.
"Ay geldiler. Hadi çocuklar kalkın. Misafirlerimizi karşılayalım."annemin komutuyla ayağa kalktığımızda o babam ile beraber önden ilerlemişti. Kapının önüne dizildiğimizde annem kapıyı açtı.