Μυστική Πόλη

Κεφάλαιο 12

Σήμερα γάμος(δεν) γίνεται...
7η μέρα- Η μεγάλη μέρα

Ακόμα δεν είχε καλά καλά ξημερώσει και ξύπνησα στην αγκαλιά του Ντέιμον. Τι κάνω εδώ; Γιατί είμαι γυμνή; Μετά από λίγα δευτερόλεπτα μου ήρθαν στο μυαλό όσα είχαν γίνει την προηγούμενη νύχτα. Σηκώθηκα γρήγορα προσέχοντας να μην ξυπνήσω τον Ντέιμον και κατέβηκα τα σκαλιά και πήγα τρέχοντας στο σπίτι για να μην με καταλάβουν. Ξάπλωσα και έκανα ότι κοιμάμαι. Κάθισα μέχρι να ξημερώσει καλά στο κρεβάτι μου και σκεφτόμουν όλα όσα έγιναν το χθεσινό βράδυ. Ήταν όλα τόσο όμορφα. Έγινε αυτό που περίμενα και οι δύο τόσο καιρό. Ξαφνικά ένιωθα ολόκληρη σαν κάτι νέο να δημιουργήθηκε μέσα μου. Ένα νέο συναίσθημα που δεν είχα ξανά νιώσει στο παρελθόν.
........................................................................
Αφού πήγε οκτώ κατέβηκα στην κουζίνα. Σήμερα είναι η μεγάλη μέρα. Η μέρα του γάμου μου. Η μέρα της απελευθέρωσης. Η μέρα που θα πραγματοποιήσω την επιθυμία της μητέρας μου. Σήμερα θα φύγουμε όλοι μαζί. Μόλις μπήκα στην κουζίνα με περίμενε όλη η οικογένεια μου εκεί.
-Καλημέρα Ρεμπέκκα μου. Μου είπε η μαμά μου. Πως είσαι;
-Καλύτερα από ποτέ. Ήμουν όντως καλύτερα από ποτέ δεν έλεγα ψέμματα. Τώρα πια ήμουν μια ολοκληρωμένη γυναίκα. Ανεξάρτητη. Και ψυχικά πλήρης.
-Χαίρομαι. μου απάντησε
Κάθισα στο τραπέζι και η μητέρα μου μου έφερε το πρωινό μου. Αυτή την φορά δεν ήταν το συνηθισμένο πρωινό. Ήταν εμπλουτισμένο.
Αφού τελείωσα πήγα να δω αν όλα τα πράγματα ήταν έτοιμα για τον γάμο. Ο γάμος θα γινόταν στις 6 το απόγευμα και τώρα ήταν 10 δεν είχα πολύ χρόνο έπρεπε να ετοιμαστώ. Πήγα στο δωμάτιο μου μέχρι να έρθουν οι άλλοι . Κοίταξα πάνω στο τραπεζάκι που ήταν το κουτί της αληθινής μου μητέρας. Πάνω στο κουτί βρισκόταν ένα σημείωμα.

Να προσέχεις. Και να μην κάνεις πισω ούτε για μια στιγμή.
-Ρ.

Από ποιόν ήταν άραγε αυτό το σημείωμα; Ποιος είναι αυτός ο Ρ; Δεν πρόλαβα να αναρωτηθώ πολύ γιατί μετά από λίγο χτύπησε το κουδούνι. Κατέβηκα γρήγορα στο σαλόνι. Εκεί βρήκα την μάνα μου, την Καρολάιν, την Αλέξα και την μαμά του Μάξιμου. Θα ήρθαν για να με ετοιμάσουν. Όλα τα πράγματα ήταν στο σαλόνι.
........................................................................
Μετά από 6 ώρες.
Ήταν όλα έτοιμα. Εγώ ήμουνα κούκλα. Πιο όμορφη από ποτέ. Η Εκκλησία ήταν στολισμένη όλα ήταν σύμφωνα με το σχέδιο. Πήγα για τελευταία φορά πάνω στο δωμάτιο μου. Κοίταξα ένα ένα τα πράγματα μου ήρθαν στο μυαλό αμέτρητες εικόνες. Στη συνέχεια ένιωσα ένα απαλό αεράκι να με χτυπάει στην πλάτη. Ανατρίχιασα. Μετά από λίγο χτύπησε η πόρτα. Ήταν η Καρολάιν.
-Ρεμπέκκα εμείς φεύγουμε σε περιμένουμε σε 10 λεπτά στην Εκκλησία. Θα έρθεις μόνη έτσι;
-Ναι πηγαίνετε εσείς και θα έρθω εγώ μετά. Και θυμήσου Καρολάιν με το που θα με δεις θα σφυριξεις και θα φύγετε όλοι αργά.
-Και ποιος θα οδηγεί την άμαξα;
-Ο Μάξιμος είναι κι αυτός στο κόλπο ποτε δεν είχαμε σκοπό να παντρευτούμε δεν τον ήθελα.
-Ωραία.Ώρα να πηγαίνω.
-Πήγαινε μάζεψε τους όλους και φύγετε.
Μόλις η Καρολάιν βγήκε από το δωμάτιο κάθισα στο κρεβάτι και κοίταξα ξανά το δωμάτιο μου. Δεν θα έπαιρνα μαζί μου τίποτα δεν μπορούσα εξάλλου. Οι άνδρες θα είχαν μαζί τους λεφτά για τις πρώτες μέρες και μετά κάτι θα κάναμε.
Μετά από λίγη ώρα κατέβηκα στο σαλόνι και βγήκα έξω. Άρχισα να κατευθύνομαι προς την εκκλησία. Μόλις έφτασα άκουσα το σφύριγμα. Και όλοι άρχισαν να κατευθύνονται στην άμαξα. Αργά και σταθερά όπως το είχαμε κανονίσει. Εγώ δεν είχα καλά καλά μπει στο προαύλιο της Εκκλησίας οπότε μου ήταν εύκολο να πάω στην άμαξα γρήγορα. Αφού μπήκαν όλοι στην άμαξα μπήκα και εγώ. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και δεν γύρισα πίσω για να κοιτάξω ούτε για μια στιγμή.
Θυμήθηκα το σημείωμα που βρήκα στο δωμάτιο. Από ποιόν να ήταν άραγε;

Αυτό ήταν και το 12ο Κεφάλαιο. Ξέρω ήταν όλα πολύ εύκολα μέχρι τώρα αλλά τώρα αρχίζουν οι δυσκολίες. Και ποιος λέτε να άφησε το σημείωμα;