23.Bölüm
5 sn. kadar dünya durdu.
Ben neredeydim?
Ne olmuştu şimdi?
Sanki hayattan soyutlanmıştım.
Her an annemin içeri girebileceği umrumda değildi.
Sadece bana uzanan dudaklara acemice karşılık vermiştim.
Sonra birden kendime geldim.
Dünya eski akışına geri döndü.
İçimden gelmeyerek de olsa Ezra'yı ittirdim ve kendimden uzaklaştırdım.
"Ne yaptığını sanıyorsun?"
Şaşkın gözlerle bana baktı.
Sanki, az önce öpen sen değil miydin' dercesine bakıyordu.
"Ezra!"
Kafasını iki yana salladı.
"Özür dilerim. Sadece senin de isteyeceğini düşünmüştüm. Bi an o kadar yakın olunca..."
"Çıkar mısın? Yalnız kalmak istiyorum."
"Tamam."
Kitaplarını aldı.
Kapıyı açıp çıktı.
Sırf annem laf etmesin diye merdivenlerin sonuna kadar onla indim.
"Ders için teşekkürler Ezra oğlum."
"Önemli değil"
Anneme gülümseyerek evden çıktı.
Gülümsemeye rağmen bir acı mı vardı yüzünde, yoksa ben saçmalıyor muydum?
O evden çıktıktan sonra annem kapıyı kapatıp mutfağa geçti.
Tabi ben de peşinden
"Ders nasıldı kızım?"
"İyi."
"Faydası oldu mu bari."
"Bilmem."
"Alina iyi misin kızım?"
Sorusunu es geçtim.
"Yarın Helin bize gelebilir mi?"
"Nerden çıktı bu?"
"Annesi teyzesinde kalacakmış, evde tek kalmasın bize gelsin."
"Tamam kızım. Yalnız yarın biz alışverişe gitmeyi düşünüyorduk. Katre Teyzenlerin evine bir Şeyler bakacaktık."
"Tamam anne."
"Şehir dışına çıkacağız yalnız. Geç geliriz."
"Daha iyi olur. Rahat rahat otururuz Helin'le"
"Aman kızım misafire hizmette kusur etme."
"Etmem tabi de seninki gibi bir meyve tabağı da hazırlayamam yani."
Ben dalga geçiyordum.
Annemse iltifat ediyorum sandı.
Gülümsemeye başladı.
"Önce anne olman gerek öyle güzel tabak hazırlayabilmek için."
Bozmadım.
"Anne eli deymiş gibi yani."
"Aynen."
Gülümseyerek odama çıktım.
Odamın halini görünce aklıma öpüşme anımız geldi.
Derin bi nefes alıp yastıkları toplamaya başladım.
Neden içim hiç rahat değil?
İlk öpücüğümü çaldığı için Ezra'ya mı kızgınım yoksa onu terslediğim için kendime mi bilmiyorum.
Her Şeyi topladıktan sonra pijamalarımı giydim ve masamın başına oturdum.
Daha önce birinin fizik kitaplarına bakınca aklıma geldiği olmamıştı hiç.
Ama Şimdi Ezra'yı düşünüyorum.
Düşüncelerimle daha fazla başa çıkamayacağımı anlayınca yattım.
Uyku biraz olsun beni düşüncelerimden uzaklaştırır.
Uyandığımda daha iyi hissediyordum.
Hiç zorlanmadan kalktım.
Hatta kahvaltı bile yaptım.
Babamların odasına girip babama bugün yürüyerek gideceğimi söyledim. O da uykusuna devam etti normalde çıktığımdan yarım saat kadar önce evden çıktım ve okula yürümeye başladım.
Ders başladıktan 5 dakika sonra kapı çaldı.
"Gir!"
"Hocam özür dilerim. Yürümek zorunda kaldım da..."
"İkinci günden geç kalınır mı Ezra! Neyse hadi geç bakalım."
Sıraya oturduktan sonra öne doğru eğildi ve
"Yürüyerek gideceğini haber verseydin erken çıkardım birlikte yürürdük." dedi.
İyi de erken çıkma amacım seninle birlikte gelmemekti zaten.
Hiçbir şey demedim.
Hocayı dinliyormuş gibi yaptım.
Aslında ders umrumda değildi.
Tenefüste Ezra ısrarla konuşmaya devam etti :
"Çıkışta nasıl gideceksin bari?"
Mümkünse sensiz.
Yine cevap vermedim.
"Alina, sen beni duymuyor musun?"
Ne yani, hiçbir şey olmamış gibi mi yapacağız?!
Daha tanışalı bir hafta bile olmayan bir çocukla öpüştüm ve hiçbir Şey olmamış gibi davranmamı mı bekliyor?!
Hey o benim ilk öpücüğümdü.
Helin beni dürttü.
Omuz silktim.
"Ezra'yla aranızda ne geçti sizin? Dünden bugüne küsmeyi nasıl başardınız acaba?"
"Ben küsmedim kimseyle ama görünüşe göre Alina bana küsmüş."
Of!
Şimdi çığlık atacağım.
"Çıkışta Helin'le birlikte bize yürüyeceğiz."
"O ta ne zamanki soruydu yalnız. Jeton bu kadar köşeli mi ya? O soruyu yeni mi algıladın yani?!"
Acaba Ezra'yı öldürüp pişmanım desem kaç yıl yerim? İyi halden 5 yıl düşse, zaten 18 de olmadım henüz ordan da düşer. İyi ya bence fazla uzun sürmez hapis sürem.
"Alina sinirliyken onla uğraşmanı tavsiye etmem."
Sesin geldiği yöne doğru kafamı çevirdim.
Hayır tabi ki sesin sahibi Helin falan değildi.
Anlaşılan birilerinin bana olan aşkı kabarmış.
-
Sizce o sözü kim söyledi?
Siz bilin diye oraya bi ipucu kondurdum :D
