Damn That FEELING-PERFECT Guy

Chapter 32

It's our last taping and probably our last day. I glanced at my wrist watch. It's only 9 am in the morning. Busy ang lahat sa pagluluto ng iba't ibang putahe. Maingay ang paligid dahil sa malakas na tugtog na nagpeplay.

Mamaya lang ay isho-shoot namin ni Kreuz ang last scene. I never thought that we made it. I will surely missed this place, parang nakasanayan ko na ang araw-araw ko dito. In this place, I felt home and safe. Hindi ko mapagiling mapangiti habang binabalik tanawan ang mga unang araw ko dito. My first complicated scene but Kreuz was there, he became my strength. Prente akong umupo sa harap ng bonfire, ako lang ang tao dito. I looked at the fire, ang gandang pagmasdan.

Napahinto ako nang lumapat sa balikat ko ang isang jacket. Napatingala ako upang tingnan sya. He raised his eyebrows before sitting beside me.

"It's still early." Panimula nya.

"Yeah. I can't go back to sleep because of their noises." Hinigpitan ko ang pagkakapit sa jacket. I saw him crossed his arms and looked down.

The defeaning silence covered us. Sabay na sumilay ang ngiti sa labi namin habang nakamasid sa bonfire. We maybe not talking but we have the same thing in our mind. We are both remembering our moments here. The rants, the sweet talks, the hugs and kisses and jealousy. I can't help but to smile widely before crossing my arms.

"Do you still planned to go back in U.S?"

Natigilan ako sa tanong nya. Hindi ko alam ang isasagot ko. Do I really have to answer his question now? In the first place, staying here for good was never in my plan but he came at hindi ko alam kung may dapat ba akong baguhin. Nandito sa Pilipinas ang buhay nya but my parents are in U.S. We maybe not a perfect family but they are my parents.

"Do you want me to go?" Balik tanong ko.

Hindi nya ako sinagot sa halip ay tiningnan nya ako. He doesn't have to answer my question. Dahil kita ko sa mata nya na ayaw nya. Niyakap nya ako at isinandal ko ang ulo ko sa balikat nya.

Nahagip ng mata ko si Gio na nakasandal sa isang puno habang nakamasid sa amin. Medyo madilim sa parteng iyon at tanging bonfire lang ang nagsisilbing liwanag dun.

He smiled at me as if sending his apology sincerely.

I smiled back.

Mukhang ayos na nga sya. Napawi ang ngiti ko nang maabutang kong nakatingin sa akin si Kreuz at nakakunot ang noo. Hindi ko na lang sya pinansin dahil ayokong humaba pa ang usapan.

Sandali lang at narinig namin ang pagtawag sa amin ng ilang staffs. Tumayo na kami at mahigpit na hinawakan ni Kreuz ang kamay ko. Hindi ko mapigilang magbunyi habang pinagmamasdan ang iba't ibang putahe. They really love foods.

Lumapit ako sa table at nagtakal ng fruit salad. Napamura ako nang may tumabig sa hawak kong kutsara. Mariin akong napapikit nang nalaglag ito sa lupa. Ibinaling ko ang atensyon ko kay Audrey.

"The f*ck you are!" I cussed. Tinitigan ko sya ng masama pero nanatili lang syang nakangisi.

"Sinusubukan ko lang naman kung matibay ang pagkakahawak mo." She crossed her arms at pinagmasdan ang kutsarang nahulog sa lupa.

"I suggest, magpatingin ka na sa Psychiatrist masyado na kasing polluted ang utak mo." I said at tinaasan ko sya ng kilay.

"Sa ating dalawa, ikaw ang dapat magpatingin sa utak baka sakaling masagot ang lahat ng tanong mo."