Μυστήρια

Κεφάλαιο 4

"Βαγγέλη, τι στο διαόλο κάνεις εδώ;!" τσιρίζω εκνευρισμένη. Υποτίθεται ότι θα περνούσε το τριήμερο με το παιδί και αυτός είναι στο Μπουρνάζι και τα σπάει;

Θα του σπάσω το κεφάλι!

"Εσύ τι κάνεις εδώ! " αντιγυρίζει.

" Ρε, είσαι με τα καλά σου; " φωνάζω εκνευρισμένη. Όχι, που θα μου βγει από πάνω ο Κακουριώτης!

Νιώθω ένα άγγιγμα στον ώμο μου και ένα πρόσωπο να πλησιάζει το αυτί μου. "Είσαι εντάξει; Θες να στείλω να τον διώξουν;" ακούω τη φωνή του Λεωνίδα να λέει σου αυτί μου.

Με μιας ο Βαγγέλης απομακρύνει τα χέρια του Λεωνίδα από πάνω μου και έρχεται ακόμη πιο κοντά μου.

" Δύο μέτρα μακριά της! " άχου, πουλάει και μαγκιές ο ψηλός, θα τρελαθώ. Νομίζω πως αν συνεχίζει να το παίζει μαγκας, πρώτα θα του παίξω ένα χαστούκι στο πρόσωπο και μετά θα του πετάξω το μπουκάλι της βότκας στο κεφάλι.

Τους μόνους που λυπάμαι είναι τους γονείς του και την κόρη μου που θα μεγαλώσει χωρίς πατέρα· διαφορετικά είμαι ένα βήμα πριν την ανθρωποκτονία.

Ναι μεν ο κύριος έχει το δικαίωμα, ως ελεύθερος άνθρωπος φυσικά, να πηδάει ό,τι κινείται και έχει βυζια και ψεύτικα νύχια, να κάνει ζωαρα στις περιοδείες και να μην πέφτει λόγος σε κανένα, αλλά εγώ δεν μπορώ να βγω με μια φίλη μου, να τα σπάσουμε, να τα πιούμε και να φλερτάρουμε όσο γουστάρουμε;

Εε, όχι Κακουριώτη! Ως εδώ και μη παρέκει!

Τον σπρώχνω εκνευρισμένη και εκείνος με κοιτάζει έκπληκτος.

"Φύγε!" φωνάζω απελπισμένη. Ξέρω, κάνουμε σκηνή και αύριο θα είμαστε πρώτη είδηση στις κοτσομπολιστικες εκπομπές, αλλά τα ζητάει ο οργανισμός του! Είναι απαράδεκτος! Εμφανίζεται, έτσι, από το πουθενά και με τον τσαμπουκά προσπαθεί να επιβάλει το Εγώ του. Δεν έχει κανένα δικαίωμα πάνω μου και νομίζω ότι έχω ξεκαθαρίσει εδώ και χρόνια αυτό!

"Δεν πάω πουθενά χωρίς εσένα!" φωνάζει πίσω.

"Προκαλείς σκηνή!" του υπενθυμίζω τη θέση του. Κουνάει αδιάφορα τους ώμους του και κοιτάζει τον Λεωνίδα πίσω μου.

"Μάζεψε τα πράγματα σου, φύγαμε." ανακοινώνει. Ναι, λογικά.

Κουνάω το κεφάλι μου πέρα-δώθε, παίρνω το ποτό μου στα χέρια μου, του γυρίζω πλάτη και κοιτάζω τον Λεωνίδα.

"Θες να τον διώξω;" επιμένει. Τι καλός...

Όχι σαν τον κανίβαλο πίσω μου! Το βλαμμένο, ανώριμο πλάσμα που δεν ξέρει τι του γίνεται και τι θέλει!