Μυστήρια

Κεφάλαιο 34

Κοιτάζω την θέα από τον Λυκαβηττό και παίζω με το πακέτο στα χέρια μου. Το ανοίγω, το κλείνω και το ανοίγω ξανά, όμως φαίνεται αδύνατο να μπορέσω να το κάνω.

Εκνευρισμένος, σηκώνομαι όρθιος και το πετάω μακριά με όλη μου τη δύναμη.

Δεν έβαλα ποτέ τσιγάρο στο στόμα μου, δεν πρόκειται να το κάνω τώρα.

Με τα χέρια στη μέση, ξεφυσαω και κοιτάζω τα πόδια μου.

Τα μάτια μου γεμίζουν με δάκρυα.

Το ότι τα έχω κάνει σκατά δεν περιγράφει ούτε λίγο από την όλη κατάσταση!

Βγάζω το κινητό μου από τη τσέπη του παντελονιού μου και κοιτάζω την ώρα.

4 το πρωί.

Εδώ και μια εβδομάδα αποφεύγω τους πάντες και τα πάντα.

Κάθε βράδυ βραδυ μένω μέχρι το ξημέρωμα και κοιτάζω τη θέα, λες και κάπου εκεί στον ορίζοντα κρύβεται η λύση για όλα μου τα προβλήματα.

Στέλνω ένα ακόμη μήνυμα στην Εύα, ένα από αυτά που της στέλνω κάθε μέρα εδώ και εφτά μέρες.

«Πως είστε;» τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο.

Το γεγονός ότι είμαι δειλός και φοβάμαι να αντιμετωπίσω τη πραγματικότητα, δεν πάει να πει πως δεν θέλω να μαθαίνω τι κάνει η Εύα και η Αριάδνη.

Αντί να μου απαντήσει αυτή τη φορά, επέλεξε μία εισερχόμενη κλήση.

Το σηκώνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

«Βαγγέλη;» η φωνή της ακούγεται ανήσυχη. Μισώ τον εαυτό μου που την έβαλε σε αυτή τη διαδικασία...

«Που είσαι;» ρωτάει ξανά, αφού της απαντάω.

«Στον Λυκαβηττό.» λέω.

«Και τι ακριβώς κάνεις εκεί;»

«Χαζεύω, υποθέτω.» λέω αφηρημένα.

«Είσαι σίγουρος;»

«Όχι.» λέω αμέσως. Δεν είμαι σίγουρος για τίποτα από όσα συμβαίνουν στη ζωή μου αυτή τη περίοδο!

«Θες μήπως να έρθω να σε πάρω; Μπορώ να αφήσω την μικρή στην μάνα μου και να είμαι εκεί σε είκοσι λεπτά.» λέει γρήγορα.

«Όχι, δεν θα ανησυχήσεις έγκυο γυναίκα τέτοια ώρα, Εύα.» λέω τελεσίδικα.

«Τότε τι θες να κάνω; Τι πρέπει να κάνω;» λέει απηυδησμένη.

«Μίλα μου.» λέω μαλακα. Την ακούω που ξεφυσαει.

«Σου μιλάω, Βαγγέλη.» ακούγεται ελαφρώς πιο ήρεμη.