Μυστήρια

Κεφάλαιο 12

Eva's POV

"ΣΚΗΝΉ 9
εξωτερικό/δρόμος/βράδυ

Ο Βαγγέλης βαδίζει στη βροχή, φοράει ένα μαύρο φαρδύ φούτερ και μπλε τζιν. Γίνεται διακοπή της μουσικής. Ο Βαγγέλης κοιτάζει τον δρόμο καθώς περπατά και βλέπει μπροστά του ένα κολιέ με το αρχικό "Β". Σηκώνει το βλέμμα του και βλέπει την Μαρίνα και τον Ορέστη αγκαλιά. Η Μαρίνα αγγίζει τον λαιμό της καθώς γελάει με ένα αστείο του Ορέστη. Ο Βαγγέλης σηκώνει το κολιέ, το σφίγγει στο χέρι του, φοράει τη κουκούλα του. Η μουσική αρχίζει ξανά. "

Βγάζω τα γυαλιά μου και κοιτάζω μουτρωμενη την οθόνη του υπολογιστή μου. Αυτές τις μέρες δουλεύω ένα video clip του Βαγγέλη, παρ'ολο που δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει πριν τον χειμώνα που μας έρχεται. Είναι τόσο "στον αέρα" αυτό το πρότζεκτ! Έχω τους στίχους, έχω...σχεδόν το βίντεο κλιπ, έχω μια εικόνα, ειρωνεία λίγο, της μουσικής, αλλά τεχνικά δεν έχω καν τραγούδι.

Και ναι, δουλεύω εδώ και δύο χρόνια το "Ερωτεύτηκα την φωνή σου"...

Όταν θα είναι τέλειο, θα του δείξω τι έχω δουλέψει. Προς το παρόν, παλεύω να βγάλω τον καλύτερο μου εαυτό.

«Μαμά!» γκρινιάζει η μικρή. Τραβάει με μανία το πόδι μου και εντέλει γυρίζω προς το μέρος της.

«Τι είναι μικρό διαβολάκι; Δεν είπαμε πως όταν η μαμά δουλεύει, δεν πρέπει να ενοχλούμε;» την μαλωνω.

Ανοιγοκλεινει όλο ναζί τα βλέφαρά της και μου σκάει ένα χαμόγελο. «Μαμ.» λέει απλά.

«Όλη μέρα το φαΐ έχεις στο μυαλό σου. Ίδια ο πατέρας σου!» μουρμουρίζω καθώς βαδίζω προς τη κουζίνα. Νιώθω τα χέρια της να αγκαλιάζουν τα πόδια μου και σταματάω για να την κοιτάξω.

«Τι είναι πάλι μικρούλι;» λέω γλυκά.

«Μπαμπάς, θεούλης.» λέει με ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο.

Στριφογυρίζω τα μάτια μου απελπισμένη. «Σαν τα μούτρα του σ' έχει κάνει!» λέω. Ακούω το γάργαρο γελάκι της καθώς την παίρνω στην αγκαλιά μου και την ανέβαζω πάνω στον πάγκο της κουζίνας.

«Τι θα φάει η πριγκίπισσα;» λέω τσιμπώντας της τη μύτη.

Ακούω το κουδούνι της πόρτας και αμέσως μετά τη τσιριδα της Αριάδνης.

«Μπαμπά, μπαμπά!» φωνάζει ενθουσιασμένη.

«Κοίτα να δεις χαρά. Που να σε γεννούσε κιόλας! Αλλά βέβαια, τέτοιες χαζές είμαστε.» αρχίζω τα παράπονα. Φυσικά η μικρή με αγνοεί και αρχίζει να χτυπιέται για να την κατεβάσω από τον πάγκο.