Μυστήρια

Κεφάλαιο 44

Έχω μόλις τελειώσει από μια κουραστική μέρα στη δουλειά και αποφασίζω να πεταχτώ από το πατρικό μου, να δω τους γονείς μου και να φάω κιόλας.

Όχι ότι δεν θέλω να πάω σπίτι ακόμα, αλλά η μάνα μου έχει φτιάξει γεμιστά.

Επιβάλλεται λοιπόν να πάω να δω τι κάνουν και οι γονείς μου.

Να φάω και γεμιστά κιόλας.

«Ποιος είναι;» ρωτάει η μάνα μου από το θηροτηλεφωνο.

«Ο γιος σου είμαι.» αντί να μου ανοίξει, αρχίζει τη μουρμούρα.

Και τώρα θα μου πει "Έχω γιο; Με θυμήθηκε;!"

«Είσαι βλαμμένο παιδί μου; Ξέρεις τι ώρα είναι;!» παραπονιέται.

Τι;

Ακούω από μέσα παιδικο γέλιο και αυτομάτως αναστατωνομαι.

«Η Αριάδνη είναι αυτή;!» αντί να μου απαντήσει, μου ανοίγει τη πόρτα για να μπω.

Τι δουλειά έχει η κόρη μου εδώ στις δώδεκα το βράδυ;!

Ανεβαίνω πάνω με γρήγορα βήματα και μόλις φτάνω στη πορτα, η Αριάδνη πέφτει στην αγκαλιά μου.

«Μπαμπά μου!» λέει ενθουσιασμενη. Την σηκώνω στην αγκαλιά μου και φιλώ απαλά το κεφαλάκι της.

«Κοιμηθώ εδώ.» λέει. Στραβωνω, αλλά προσέχω ώστε να μην το δείξω στο παιδί.

«Τι κάνει η Αλεξ;» ρωτάει χαρούμενη.

«Καλά είναι, σου στέλνει φιλάκια.»

Θα πάω στη κόλαση για τα ψέματα που λέω στο παιδί μου, ορκίζομαι.

Την αφήνω από την αγκαλιά μου και μένω να κοιτάζω το πάτωμα με τα χέρια μου στη μέση.

Μην νευριαζεις Βαγγέλη, δεν φταίνε οι γονείς σου.

Φταίει η ανεύθυνη μάνα της κόρης σου!

Που στο διαόλο είναι και γιατί δεν με ενημερώνει πως θα αφήσει το παιδί στους γονείς μου σήμερα;!

Είμαι ή δεν είμαι ο πατέρας της;!

Σηκώνω το κεφάλι μου και κοιτάζω τους γονείς μου. Η μάνα μου μοιάζει έτοιμη να με κατασπαραξει.

«Τι ώρα είναι αυτή, Βαγγέλη; Είχα βάλει για ύπνο το μωρό και το ξύπνησες!» παραπονιέται.

Η Αριάδνη έρχεται και κρύβεται πίσω από τα πόδια μου ενώ παρακολουθεί με τα μεγάλα όμορφα ματιά της τη συζήτησή μας.

«Που να ξέρω ότι είναι η κόρη μου εδώ; Με ενημέρωσε κάνεις;» λέω ειρωνικά.

«Χρειάζεται; Τι; Δεν εμπιστεύεσαι τους γονείς σου;! Είμαστε παππούδες της!»