Μυστήρια

Κεφάλαιο 32

«Τι είσαι;» πρέπει να με γελούν τα αυτιά μου. Δεν εξηγείται αλλιώς.

Θεέ μου, κάνε να μην είπε αυτό που μόλις άκουσα.

«Είμαι έγκυος, Βαγγέλη.» λέει. Και παρ' όλο που η φωνή της θέλει να περάσει κάτι όμορφο κι αθώο, η ευχαρίστηση στα μάτια του με κάνουν να την σιχαθώ προς στιγμήν.

Από την άλλη ίσως φταίει απλώς το σοκ μου.

«Δεν μπορεί να είσαι έγκυος. Παίρναμε πάντοτε προφυλάξεις, Αλεξ.» λέω ανένδοτος.

«Βαγγέλη, ακούς τι λες;» τσιριζει έξαλλη.

«Ίσως έγινε κάποιο λάθος.» προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου.

«Ναι, ίσως και το παιδί να μην είναι δικό σου.» λέει ειρωνικά.

Ο τόνος της είναι κάτι παραπάνω από ενοχλητικός, μα δεν κρύβω πως δεν σκέφτηκα ήδη αυτό το σενάριο.

«Θα μπορέσουμε να ισχύει κι αυτό.» λέω πικρόχολα.

«Βαγγέλη, ακούς τι λες; Για ποια με πέρασες;!»

«Αχ, Αλεξ, μην παριστάνεις την άγια· μόνο αυτό δεν είσαι.»

«Βαγγέλη, με προσβάλεις!» λέει με δάκρυα στα μάτια.

«Αλεξ, σε έχουν πάρει οι μισοί Αμπελόκηποι! » λέω στον ίδιο τόνο. «Οπότε σταμάτα να κάνεις σαν παρθενοπιπίτσα γιατί είσαι το άκρως αντίθετο.» συνεχίζω.

Είμαι και εγώ μαλακας όμως. Τον Θεό μου δεν έχω...

«Μπα, μάλλον θα με πέρασες για την Εύα.» λέει με ένα μυστήριο χαμόγελο.

Αυτή και μόνο η φράση της με έφτασε στα όρια μου.

«Αλεξ, σου έχω πει χίλιες φορές να μιλάς καλύτερα για την μητέρα του παιδιού μου!» φωνάζω.

«Γιατί εγώ τι είμαι ρε;!» φωνάζει εκτός εαυτού.

Κάνω μια παύση για το καλό της. Δεν το έχω και σε πολύ να αρχίσουμε τα μπινελίκια βραδιάτικα.

«Αλεξάνδρα, μάζεψε το, το γαμημενο!» λέω όσο πιο χαμηλόφωνα μπορώ. «Δεν είμαι φιλαράκι σου.»

«Ούτε εγώ είμαι καμία πουτανα για να μου μιλάς έτσι!» επιτίθεται.

«Τι θες ρε Αλεξ πια;» λέω πλέον κουρασμένος.

«Να σταματήσεις να μου φέρεσαι και να μου μιλάς με αυτόν τον τρόπο. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να δείχνεις τέτοιον σεβασμό και αγάπη προς την Εύα και σε εμένα να φέρεσαι σαν σκουπίδι!» λέει κλαίγοντας.