Μυστήρια

Κεφάλαιο 37

«Είδες ε, στην ώρα μου αυτή τη φορά!» κάνας φούρνος θα γκρεμίστηκε.

«Ναι, το timing με ξεπερνά. Ότι πάρκαρα!» λέω γελώντας. Μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητο και βάζω μπρος, πηγαίνοντας στο γνωστό μας στέκι.

«Τι λέει, πως είσαι;» ρωτάω για να τον καλοπιασω.

«Καλά μωρέ, βγήκα με την γκόμενά που σου είπα ότι γνώρισα τις προάλλες, την Ανθή, καυλαντισαμε λίγο, αλλά ρε μαλακα ακόμα να μου κάτσει.» λέει με παράπονο.

Πανάθεμα σε, αν δεν σε χρειαζόμουν, θα σου τα έχωνα που ακόμα ασχολείσαι με μια άκυρη τύπισσα, αντί να διεκδικείς εκείνη που όντως θες.

...Ειρωνεία.

«Ναι ε; Έλα ρε φίλε, μην αγχώνεσαι, το καλό πράγμα αργεί να γίνει.» λέω εντελει.

Κάνει κίνηση να ανοίξει το στόμα του, αλλά σταματάει.

«Είσαι καλά;» με ρωτάει.

«Φυσικά, παντρεύομαι, πως να μην είμαι;» προσπαθώ να μην δείξω τον αυτοσαρκασμό μου.

«Βαγγέλη, με τρομάζεις.» λέει.

«Γιατι ρε Πετράν; Είσαι φίλος μου και θέλω να έχεις ότι θέλεις.» εντάξει, αυτό είναι η αλήθεια.

Αλλά θέλει την Μαρία γαμω την θεία μου την Πηνελόπη, που λέει και η Μαργαρίτα!

Ξαφνικά πνίγηκα με το σάλιο μου...

«Βαγγέλη, μιλά μου φίλε, τι έγινε;» αυτή η επιμονή του, θα με εκνευρίσει όπου να ναι.

«Τίποτα ρε Πέτρο, τι να γίνει;» λέω δήθεν χαλαρά.

«Ακούστηκες σαν να σε πάτησαν στο πόδι ρε μαλακα, αν ειναι δυνατόν.»

«Πέτρο, ξέρεις πόσο σε αγαπάω.» αρχίζω.

«Όχι, που να ξέρω; Αφού όλη μέρα μου ρίχνεις καντήλια.»

«Τι καντήλια μωρέ μαλακα;» άκου εκεί καντήλια.

Σιωπή.

Γυρίζω να τον κοιτάξω και με κοίταζει με σηκωμένο φρύδι.

«Στο θέμα μας, απλά πες ναι, για να συνεχίσω.»

«Ξέρω ότι μου έχεις αδυναμία, συνέχισε.»

«Σεμνά, όχι και αδυναμία. Αδυναμία μόνο στη κόρη μου έχω.» λέω γελώντας.

«Και στην Εύα.» λέει βήχοντας.

«Ασχολίαστο. Συνεχίζω. Θέλω μια μεγάλη χάρη.»

«Τι; Να σου κάνω πλάτες σε γκόμενα;» λέει.