Μυστήρια

Κεφάλαιο 2

Και μες της αγάπης σου τη ζάλη

Θα φωνάζω πόσο σ' αγαπώ...


" Ευχαριστούμε." λέω ευγενικά στη σερβιτόρα, παίρνοντας την κούπα στα χέρια μου. Πίνω μια μικρή γουλιά και κοιτάζω γύρω μου. 

Ο καιρός έχει γλυκάνει αρκετά, πλέον δεν χρειάζεσαι μπουφάν για να βγεις έξω, εκτός από εμένα βέβαια που όντας κρυουλιαρα, δεν το αποχωρίζομαι.

Κοιτάζω τη θέα από τη καφετέρια που βρισκόμαστε, την Ακρόπολη, τους περαστικούς που μοιάζουν μικροί σαν κούκλες, τα πουλιά που πετούν και ξεχνιέμαι για λίγο που βρίσκομαι.

" Είσαι καλά;  " ακούω την φωνή της Ανθιας. Στρέφω το βλέμμα μου πάνω της και αφήνω την αχνιστή κούπα μπροστά μου προτού τυλίξω τα χέρια μου γύρω μου.

" Ναι, συγγνώμη, αφαιρέθηκα. " δικαιολογούμαι.

Το χέρι της ακουμπά παρηγορητικά το δικό μου πάνω από το τραπέζι και το σφίγγει δυνατά.

" Δεν μιλάω μόνο για τώρα. " διευκρινίζει.

Ξεφυσάω μελαγχολικά και κλείνω τα μάτια μου. " Δεν ξέρω τι μου γίνεται πλέον. Νιώθω ότι έχω τόσα πολλά στο μυαλό μου αυτή τη περίοδο. " παραδέχομαι.

" Όπως; "

" Το παιδί που μεγαλώνει, τη σχολή, τη δουλειά μου, τα ιδιαίτερα. Δεν ξέρω, νιώθω ότι δεν προλαβαίνω τίποτα. "

" Εγώ πάλι νιώθω ότι αποφεύγεις τα πάντα. " λέει. Την κοιτάζω μπερδεμένη και χτυπάει απαλά τα χέρια μου. " Εύα, νομίζω πως αυτό που σε σκοτώνει δεν είναι αυτά που έχεις στη ζωή σου, αλλά αυτά που δεν έχεις. " συνεχίζει.

" Ισως... " παραδέχομαι διστακτικά. Με κοιτάζει συμπονετικά και πίνει λίγο από τον καφέ της.

" Τι είναι αυτό που θέλεις, αλλά δεν έχεις; " ρωτάει.

" Ηρεμία; " λέω μεταξύ σοβαρού κι αστείου.

" Η ηρεμία θα έρθει μόλις πάψεις να παλεύεις με τον εαυτό σου και τα θέλω σου. "

" Τι έχεις πάθει εσύ σήμερα με τις φιλοσοφίες σου; " λέω έκπληκτη.

" Εκτός από απόγονος Θεού, θα είμαι και του Αριστοτέλη λογικά. " αστειεύεται. Ξεσπάμε και οι δύο ταυτόχρονα σε ένα κύμα γέλιου μέχρι δακρύων. Όσο κοιταζόμαστε, τόσο περισσότερο γελάμε.

" Σκάσε! " προσπαθει να συνέλθει.

" Εγώ; Εσύ μαλακιζεσαι! " της ρίχνω το φταίξιμο. Γελάει λίγο ακόμα, αλλά σιγά-σιγά βρίσκει την αυτό κυριαρχία της.