Μυστήρια

Κεφάλαιο 17

Έχω να πω ένα πράγμα μόνο.

Χρωστάτε χάρη στον Νικολάκη μου τον γλυκό γι' αυτό το κεφάλαιο. Είχα κολλήσει, ξεκίνησε και η σχολή, οπότε είναι λίγο περίεργη η φάση.

ΑΛΛΆ!

Όπως λέει ο Νικολάκης ❤️🙈

ΓΙΑ ΚΆΠΟΙΟ ΛΌΓΟ ΓΊΝΑΝ ΌΛΑ
ΉΤΑΝ ΦΑΊΝΕΤΑΙ ΜΟΙΡΑΊΟ ΝΑ Μ' ΑΦΉΣΕΙΣ
ΣΕ ΑΓΆΠΗΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕ ΤΡΑΥΜΑΤΊΣΕΙΣ
ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΗ ΝΑ ΜΕ ΓΚΡΕΜΙΣΕΙΣ ΟΥΡΑΝΕ

ΓΙΑ ΚΆΠΟΙΟ ΛΌΓΟ ΓΊΝΑΝ ΌΛΑ
ΚΙ ΙΣΩΣ ΚΆΠΟΤΕ ΘΕΛΗΣΕΙΣ ΝΑ ΤΑ ΒΡΟΎΜΕ

ΓΙΑ ΈΝΑΝ ΛΌΓΟ ΝΑ ΣΥΜΒΑΊΝΟΥΝ ΌΣΑ ΖΟΎΜΕ

ΚΙ ΜΠΟΡΕΊ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΆΘΟΥΜΕ ΠΌΤΕ
ΑΥΤΌ ΤΟ ΛΌΓΟ
ΓΙΑ ΚΆΠΟΙΟ ΛΌΓΟ.

Ίσως σαν αφήσω να μάθετε εσάς

Θα το σκεφτώ 😂😂😂❤️

Φιλακιαααα❤️❤️❤️🙈

________________________________________

«Τι είπες;» ψελλίζει. Αρνούμαι πεισματικά να το κοιτάξω, πόσο μάλλον να του απαντήσω. Ντρέπομαι τόσο πολύ για τον εαυτό μου...

«Τ-τίποτα.» η φωνή μου με τα βίας ψίθυρος.

Σηκώνεται όρθιος, στο πρόσωπό του πεντακάθαρη η έκπληξή του.

Άλλωστε, ποιος θα το περίμενε κάτι τέτοιο;

Τυλίγομαι γρήγορα με το σεντόνι, ντροπιασμένη από την γύμνια μου και όχι μόνο. Κάθομαι αμήχανη εκεί, καθώς τον βλέπω να στέκεται όρθιος μπροστά από το κρεβάτι, φορώντας πλέον το μποξεράκι του, κρύβοντας το πρόσωπό του μέσα στα δύο του χέρια.

Βαδίζει νευρικά πάνω κάτω στο δωμάτιο, ξανά και ξανά, χωρίς να βγαίνει κουβέντα από τα χείλη του.

Ξανά και ξανά.

Όταν σταματά, τα βήματά του σταματούν μπροστά μου. Πιάνει με τα δύο του χέρια το πρόσωπό μου, σηκώνοντάς το απαλά ώστε να τον κοιτάξω.

«Τι έκανα;» τα δάχτυλά του σκουπίζουν απαλά τα δάκρυά μου. «Τι έκανα λάθος ρε Ευάκι;» μετά από αυτή τη φράση, δεν θα μπορούσα πάρα να θυμώσω με τον εαυτό μου.

Έκανα ο,τι έκανα και αυτός αντί να με πετάξει έξω με τις κλωτσιές, γυμνή με τα ρούχα μου στην αγκαλιά, αυτός κάθεται και σπάει το κεφάλι του σκεπτόμενος τι έκανε λάθος...

«Δεν έκανες απόλυτος τίποτα, Λεωνίδα. Το φταίξιμο είναι όλο δικό μου και το ξέρουμε καλά και οι δύο.» βρίζω νοητά τον τόνο της φωνής μου. Δεν χρειάζεται τη συμπόνια μου ή τη λύπησή μου. Χρειάζεται ειλικρίνεια, κάτι που ίσως δεν είχε λάβει απόλυτα μέχρι στιγμής.