Μυστήρια

Κεφάλαιο 20

(ΝΑΙΙΙΙΙΙ, ΚΑΙΡΟ ΕΙΧΑ :'( )

Margarita's POV

«Βασίλη μου, σταμάτα να κάνεις πείσματα...»  λέω  απελπισμένη στον γιο μου. Θεωρεί πως είναι επαναστάτης επειδή δεν κάνει μπάνιο. 

«Μαμά σου είπα όχι!» 

«Τα κοριτσάκια θα σε θεωρούν βρωμιάρη βρε αγάπη μου, δεν θα σε θέλουν. Ρε Νικηφόρε, μίλα και εσύ!» κάθομαι κουρασμένη στην καρέκλα του γραφείου με τον γιο μου να ξαπλώνει χαλαρός στο κρεβάτι του...με τα μαλλιά του να στάζουν λάδι. Χριστέ μου, θα τρελαθώ.

«Βασίλη, η μητέρα σου έχει δίκιο.» γυρίζω για να δω τον σωτήρα που να στέκεται στο κούφωμα της πόρτας. Αν δεν ακούσει και τον μπαμπά του, θα πρέπει να συγκεντρώσω τις ανώτερες δυνάμεις: τους νονούς. Ξεχωριστά βέβαια, πήρα καινούργια κρυστάλλινα βάζα, δεν τα διακινδυνεύω για το χοντροκέφαλο του ψηλού!

«Μπαμπά, αυτό αρέσει στα κορίτσια, το ξέρω!» επιμένει.

«Που ξέρεις τι αρέσει στα κορίτσια; Είσαι 7 χρονών!» θα με τρελάνει αυτό το παιδί. Το λάδι που του έριξε η μουρλή η Εύα φταίει...ή ίσως τα γονίδια του πατέρα του...δεν έχω αποφασίσει ακόμα.

«Μπαμπά, πες της ότι σε λίγους μήνες θα γίνω 8!» θα γίνω παιδοκτόνος.

«Μίλα καλύτερα στη μαμά σου, Βασίλη!» λέει αυστηρά ο Νικηφόρος. Ακούω το κουδούνι να χτυπάει ενώ ο Βασίλης άρχισε τα παράπονα για το πως τον μαλώνουμε ενώ είναι ολόκληρος άνδρας.

«Jesus, saved by the bell.» λέω σε απόλυτη απόγνωση. Χριστέ μου, κάνε να ήρθε νωρίτερα ο Βαγγέλης. Αυτό το μούλικο ίσως τον καταφέρει. Όταν φτάνω στο σαλόνι, βλέπω τη Φυλιάννα να ανοίγει τη πόρτα και να αγκαλιάζει την Εύα.

«Αγάπη μου, τι έχουμε πει; Δεν πρέπει να ανοίγουμε έτσι τη πόρτα!» τη μαλώνω τρυφερά.

«Νόμιζα πως ήταν ο νονός.» λέει απλά. Κοιτάζω την Εύα αμέσως για να δω την αντίδρασή της...δεν φαίνεται να αντιδρά με άσχημο τρόπο σε αυτό που είπε η Φυλιάννα. Περίεργο, συνήθως μετά από λίγο βρίσκει δικαιολογία για να φύγει...

«Δεν πειράζει, πήγαινε στο δωμάτιό σου και θα σε φωνάξω όταν έρθει, εντάξει;» γνέφει καταφατικά και αγκαλιάζοντας άλλη μια φορά την Εύα, παίρνει το βιβλίο που είχε ρίξει στο πάτωμα και πηγαίνει στο δωμάτιό της.

«Τόση αγάπη για τον νονό της, ε; Έτρεξε να προλάβει που την έπεσε ακόμη και το βιβλίο στο πάτωμα.» γελάει η Εύα.