Μυστήρια

Κεφάλαιο 40

ΓΊΝΑΜΕ ΣΑΡΑΝΤΑΑΑΑ😍

__________

Margarita's POV

__________

«Το τσόκαρο, πήγε και έβαψε τα μαλλιά της σαν την Εύα!»λεω συνωμοτικά στο αυτή της κυρίας Γεωργίας. Εκείνη νευει με αποδοκιμασία.

«Μαργαρίτα, σταμάτα.» πετάγεται η Εύα από πίσω.

«Γιατί μωρέ;» παραπονιέμαι.

Τώρα αυτή ή δεν θέλει να εκτεθεί ή φοβάται μην τον παρατήσει η Αλεξ και τον φάει εκείνη στη μάπα.

Ποντάρω στο δεύτερο.

«Εξάλλου δεν αλλάζει κάτι, ο γάμος έγινε.» λέει η κυρία Γεωργία.

«Είστε μεγάλες κουτσομπόλες.» λέει γελώντας ο κύριος Στέλιος, ο σύζυγος της κυρίας Γεωργίας.

«Αντέ καλέ, σχολιασμό κάνουμε.» λέει η κυρία Γεωργία. Εκείνος χαϊδεύει τη φουσκωμένη κοιλιά της και αφήνει ένα φιλί στον κρόταφό της.

«Ό,τι πεις εσύ!»

«Να, έτσι πρέπει να τους έχουμε, σούζα!» ο Νικηφόρος με σκουνταει στα πλευρά και γυρίζω να τον κοιτάξω «Τι είναι, μωρό μου;»

Με κοίταζει με σηκωμένο το φρύδι. Του τσιμπάω απαλά τα μάγουλα και εκείνος στριφογυριζει ενοχλημένος τα μάτια του.

«Κοίτα τη, κοίτα την εκεί πως κουνιέται!» παραμιλάω.

«Μαργαρίτα, κοφ' το, φτάνουμε.» λέει επιβλητικά ο Νικηφόρος. Ξινιζω τη μούρη μου, αλλά σταματάω γιατί όντως έχουμε φτάσει στις χαιρετούρες.

Ξεκινάω από τον πατέρα του Βαγγέλη.

«Κύριε Χρήστο μου, τι να σας πω και εγώ...» εκείνος ως απάντηση, μου χαμογελάει και μου σφίγγει το χέρι.

Τα είπε όλα ο άνθρωπος: έχει πελαγώσει!

Παω στη κυρία Γεωργία και τη φιλάω σταυρωτά.

«Ένα χρόνο;» με ρωτάει.

«Κανένα εξάμηνο.» της λέω. Αναστενάζει βαθιά και την αφήνω, φτάνοντας στον Βαγγέλη.

Πάω να τον προσπεράσω, αλλά με πιάνει σφιχτά από το μπράτσο

(plot twist, γουστάρει την Μαργαρίτα, καταλήγει μαζί της. The end. KIDDING 😂)

«Χαμογέλα μωρή, μην είσαι σαν κακό χρόνο να 'χεις!» λέει γελώντας.

«Να ζήσεις.» λέω ξερά.

«Μόνος μου;» λέει γελώντας. Τον πλησιάζω και ψιθυρίζω στο αυτί του «Όπως το πας, ναι, μόνος σου θα ζήσεις.» του σκάω ένα χαμόγελο και φτάνω στη νύφη.