Luck waiting for you

Rozdział 32

*miesiąc później*

Od ponad miesiąca nie mam miesiączki.. niepokoję się. Co jeśli ja.. jestem w ciąży? 

Idę właśnie do apteki po test.. wiem że on nie da mi 100% pewności ale coś da. Kupiłam test i wróciłam do domu. W progu łazienki zaczepiła mnie Wika. 

- Słuchaj.. będzie tak prosto z mostu. Ja już nie mg. 

- No dawaj. Zniosę wszystko.. 

- Czy ty jesteś w ciąży ? 

- Ugh.. - wyciągnęłam z mojej torebki pudełko i jej pokazałam.. - nie wiem jeszcze.. 

- Rób! - krzyknęłam tylko i wepchnęła do łazienki. Zrobiłam test i czekałam 5 min.. tyle ile kazali na opakowaniu. Gdy minął odpowiedni czas spojrzałam na test.  Nie widziałam co powiedzieć. Wyszłam z łazienki i skierowałam się do pokoju Wiktorii, która tam na mnie czekała. Grzecznie zapukałam i gdy usłyszałam ciche "wchodź" uchyliłam drzwi. Usiadłam na łóżku obok Wiki. Żadna z nas się nie odzywała. Musiałam zacząć.
- Misia..
- Mów mi prawdę.. proszę..
- No.. test jest pozytywny..
- Czyli.. jesteś..
- Tak.. - wtrąciłam. - chciałabym cie o coś prosić..
- Słucham..
- Nie powiesz o tym Remikowi?
- Ym.. ale to jego dziecko tak ?
- No tak! Ale ja nie chce jeszcze mu mówić.. powiem mu jak będę już pewna..
- No dobrze.. ale idziemy do lekarza jeszcze dzisiaj..
- Ale ja nie jestem umówiona na wizytę i mnie nie przyjmie..
- Ale ja jestem i zrobimy tak że ja pójdę z tobą i powiemy dlaczego ty pójdziesz do lekarza a nie ja, Ola..
- Kocham cię Wiktoria..
- Ja ciebie też - wstałam z łóżka Wiki i poszłam do swojego by poszukać jakieś wygodne ubrania. Znalazłam czarne leginsy i miętową bluzkę.. na to założyłam jeszcze czarną bluzę i byłam gotowa.
Wyszłyśmy z Wiktorią z domu i udałyśmy się do lekarza.
Po wytłumaczeniu lekarce dlaczego to ja mam być badana a nie Wiktoria.. pani Melania przyjęła mnie do swojego gabinetu.. wykonała USG i pokazała mi moje dziecko. Wytłumaczyła co i jak mam robić i zapisała na kolejną wizytę za 2 tygodnie. Wychodząc z budynku nie odzywałam się a Wika tym bardziej. Remek wrócił już do domu i nas szukał.. ja nie chciałam wracać jeszcze do domu. Bałam się reakcji Remika. Razem z Wika poszłyśmy do kawiarni na rogu. Usiadlysmy przy wolnym stoliku i zamówiliśmy kawy i ciastka.
- Wika..
- Nom
- Jestem w ciąży..
- No to to wiem misia.. ale kurcze.. teraz ty mi coś obiecaj.
- Nom..
- Jak wrócimy do domu to odrazu idziesz powiedzieć o ciąży Remikowi. Chłopak powinien widzieć.. to w końcu jego dziecko.
- Dobrze.. powiem mu..
- No i tak ma być.. - około godziny 18 wróciłyśmy do domu. Wika popchnęła do mojego i Remika pokoju. Tam na łóżku siedział smutny chłopak.. podeszłam do niego.
- Boże Remek co się stało?!- krzyknęłam i podniosłam głowę chłopaka by na mnie spojrzał.
- Ola! - natychmiast przytulił się do mnie nic więcej nie mówiąc. Nadal nie rozumiem o co mu chodzi. Tuliłam chłopaka do siebie przez dłuższy czas. Nagle chyba postanowił mi to wyjaśnić bo oderwał się ode mnie.
- Skarbie.. tak bardzo tęskniłem..- zaczął. Już na prawdę myślałam że coś się stało.
- O matko.. Remi.. przecież wiesz że jakby się coś stało to byś wiedział o tym. Ale.. muszę ci coś właśnie powiedzieć..
- Misia? Co jest? Coś się stało?
- Bo Remek..- spojrzał na mnie z wielkim zaciekawieniem i błyskiem w oczach.- Ugh.. zostaniesz tatą Remi..
- Czekaj.. ŻE CO ?! Ja? Tatą? No chyba nie.. - wstał z łóżka i szybkim krokiem ruszył do drzwi. Nie miałam jak go zatrzymać. Poprostu wyszedł. Ja z płaczem runęłam na łóżko. Wiedziałam że to się tak skończy. Mogłam mu nie mówić. Byłoby lepiej! Właściwie.. to po chuj ja jeszcze żyje?! Bezemnie ten świat będzie lepszy!