Baliw Sa Kanya [COMPLETED]

Part Forty-Four

Part Forty-four

(Baliw Sa Kanya)

--

Sabrina’s Pov

Dahil may posas ang isang kamay ko hindi ako makawala mula ‘kay Race.Medyo nahihirapan ako dahil karga-karga ko pa si LJ.Sumasakit na ang wrist ko, his dragging.Para akong tanggang pinagtitingin ng mga tao.Habang siya, walang paki-alam sa mga mapanuring tingin nila.

Gusto kong takpan ang mukha ko at iyakan ang kinasasadlakan ko ngayon.But how? How can I do that when I need to be strong para amin ng anak ko?

Lumingon siya sa’kin at kumunot ang noo ng Makita ang itsura ko.Tinaasan ko siya ng isang kilay, may pag-aalala sa mukha niya ng Makita ang namumula kong kamay.Huminto siya sa paglalakad at marahan hinawakan ang wrist kong may posas.

Inin-spekyon niya ito. “Masakit ba?” tanong niya.

Gusto ko tuloy matawa sa sinabi niya.Anong ini-espect niya? Kailan pa naging malambot ang posas para hindi ako masaktan sa malakas na paghila niya?! Pero ang sakit na ito ay walang-wala sa nararamdaman kong pangungulila ‘kay Luis, sa mahal ko.

Pumiksi ako. “Bitawan mo ako!” may diin na sabi ko.

Pero hinawakan niya lang ulit ang kamay ko at tiningnan itong mabuti.Pinabayaan ko nalang siya, sana magbago ang utak niya at maisipang tanggalin ‘yon.I want to be from him, gusto kong maka-isip ng paraan para makawala.I need to save my life and LJ’s life from this damon!

Gusto kong bumalik ‘kay Luis! Gusto kong maramdaman ulit ang langit sa piling ng mahal ko.Sa pag-iisip kong ‘yon, hindi ko namamalayan napa-iyak na pala ako.Iyak na nauwi sa hagulgol…

“Oh God Sabrina, I’m sorry!” natarantang sabi niya bago nagmamadaling kalagan ako.Pagkatapos ay basta nalang niyang binitawan ang posas and hugged me infront of everybody! “I’m sorry…sorry kung nasaktan kita.Gusto ko lang naman masiguradong hindi ka makakawala sa’kin eh..”

Alam kong gumagawa na kami ng eksena sa loob ng supermarket, actually kanina pa..I close my eyes, at iwan ko ba gusto ko nalang umiyak.Wala na akong paki-alam kong sino man ang kayakap ko ngayon.

And when I finally open my eyes, isang pares ng matang nagliliyab ang nakita ko.

Harry!

Galit at panghuhusga ang nakikita ko sa mga mata niya ngayon.No! No please…gusto kong sumigaw at humingi ng tulong sa kanya.Mali ang iniisip, maling-maling!

Sinubukan kong kumalas mula sa yakap ni Race pero nawawalan ako ng lakas gawin ‘yon.Ito na, ibinibigyan na ako ng diyos ng paraan para makataas pero wala akong magawa.

Umilingiling ako sabay ng muling pagbagsakan ng mga luha ko.Isang pikit pa at tuluyan na siyang tumalikod kasama ng dismayadong tingin sa’kin.

“Harry! Tulong…!” at ng sa wakas nasabi ko na ang dapat kong sabihin, hindi ko na siya nasinagan pa. “Tulong please…” mabilis akong kumawala ‘kay Race at hinabol si Harry.

Hindi niya ako pwedeng iwan dito.Kailangan niya akong ibalik sa kaibigan niya, sa totoong nagmamay-ari sa’kin! “Tang-ina Sabrina bumalik ka!”

Lumingon ako sa pinanggalingan ng boses na ‘yon.Nakita ko si Race, galit na galit niya akong hinahabol.Pero nagpatuloy lang ako sa pagtakbo, sinusundan ko ang dereksyon kung saan ko huling nakita si Harry.Hindi ko alam kung saan ako nakakakuha ng lakas sa pagtakbo ng mabilis.Basta kung umaangat ‘yong paa ko sa lupa at kusang bumibilis ito sa bawat hakbang ko.

“F*ck! Bumalik ka dito Sabrina!”

Malakas ang tibok ng puso ko, kaba ang bumabalot dito.Nasa likod ko lang si Race and any minute makukuha niya ulit ako, kami.Kaya hinigpitan ko pa lalo ang hawak sa anak ko and I run fast as I could.Wishing…na Makita ko ulit si Harry.