FADING

15×Cyrus×15

- You were the shadow to my light
Did you feel us?
Another start
You fade away
Afraid our aim is out of sight
Wanna see us
Alive...

Where are you now?
Where are you now?
Where are you now?

Was it all in my fantasy
Where are you now
Were you only imaginary
Where are you now

Atlantis
Under the sea
Under the sea
Where are you now
Another dream
The monsters running wild inside of me

I'm faded
I'm faded
So lost
I'm faded
I'm faded
So lost
I'm faded"

The song is called fadded and we are already fading...

Δεν ήθελα να την διακόψω στιγμή. Αυτό το πλάσμα πίστευε πως δεν είχε ωραία φωνή? Την ακούω και είναι λες και άγγελοι ηχούν στα αυτιά μου.

Ξέρει όλες τις πτυχές του τραγουδιού. Τα σκαμπανεβάσματα της φωνής και της μελωδίας.

Μου αρέσουν οι άνθρωποι που μαθαίνουν την κάθε νότα του τραγουδιού.

Είναι πιο ξεχωριστή από τους υπόλοιπους.

Ξαφνικά σταμάτησε.

Για λίγα λεπτά με έκανε όντως να ξεχάσω τα πάντα. Επικεντρώθηκα απλά στην φωνή της και με παρέσυρε.

Το μόνο που σκέφτομαι τώρα είναι πως θα κάναμε τέλειο ντουέτο. Εγώ με την κιθάρα μου και εκείνη με την υπέροχη φωνή της.

Εδώ και αρκετές στιγμές την κοιτάω και με κοιτάει χωρίς να μιλάμε.

Ξαφνικά το λεωφορείο που πρέπει να πάρουμε σταματάει μπροστά μας. Πετάω κάτω το τσιγάρο μου και το πατάω με το παπούτσι μου για να σβήσω την γόπα.

Σηκώνεται και την ακολουθώ και εγώ με χίλια ζόρια μα θα τα καταφέρω.

Πάντα τα καταφέρνω άλλωστε.

Καθόμαστε και οι υπόλοιποι επιβάτες μας κοιτάνε.

Με κοιτάνε.

- Έχεις υπέροχη φωνή Foxie.." της λέω στο αυτί και μόλις απομάκρυνα το πρόσωπο μου από το δικό της προσεξα την εξεταστική έκφραση της.

Επεξεργάζεται το πρόσωπο μου. Το ξέρω ότι το κάνει. Είναι λες και την ξέρω χρόνια.

Μα θα είναι η Foxie για πολύ καιρό ακόμα. Μέχρι να στην μάθω όπως πρέπει.

- Δεν χρειάζεται να μου πεις το έγινε... Χαίρομαι που είσαι καλά." Λέει και ξανά τοποθετεί το κεφάλι της στον ώμο μου.

Γέρνω και εγώ το δικό μου στο δικό της.

Δεν με νοιάζει που όλο το λεωφορείο μας κοιτάζει. Οι άνθρωποι είναι περίεργοι από την φύση τους.

- Σε ευχαριστώ που μου προσφέρεις λίγη ειδιοτικοτιτα. Το εκτιμώ. Άλλοι στην θέση σου θα με πιεζαν μέχρι να τους πω..."

- Θα φτάσουμε και εκεί. Μην ανησυχείς..." Λέει σαν να καυχιέται.

Έχει σίγουρα χιούμορ.

Μου αρέσει.

- Θα έρθεις αύριο? Στο σχολείο?" Με ρωτάει λες και είναι το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο.

Και ίσως είναι και εκείνη...

Αν και αμφιβάλω.

- Δεν νομίζω... Θα σου στείλω μύνημα το πρωί ή το βράδυ... Αν και νομίζω πως θα κοιμηθώ μετά από μέρες αϋπνίας..." Σχολιάζω και πιάνει απότομα το χέρι μου.

Ξεκινάει να χαϊδεύει τις φρέσκες πληγές που ακόμα είναι κόκκινες. Δεν με πονάει. Το άγγιγμα της είναι πολύ απαλό.

- Γιατί δεν κοιμάσαι το βράδι?" Ρωτάει και αποφεύγει το βλέμμα μου.

- Γιατί απολαμβάνω την ησυχία που μου προσφέρει η νύχτα." Απαντάω σίγουρος και πιάνω εγώ το χερι της και το φυλακιζω μέσα στο δικό μου.

Φαίνεται μικροσκοπικη μπροστά μου παρόλο που είναι το πιο ψηλό κορίτσι που ξέρω.

- Θέλεις σταληθεια να κοιμηθείς σήμερα?"

- Όχι ιδιαίτερα.... Έχεις κάτι στο μυαλό σου?"

- Ας μην πάμε στα σπίτια μας απόψε... Ας πάμε ως το τέρμα του λεωφορείου και μετά να γυρίσουμε με τα πόδια. Να μας βρει το ξημέρωμα στον δρόμο. Πάντα ήθελα να το κάνω αυτό." Λέει και λυπάμαι τόσο πολύ που πρέπει να της το χαλάσω.

- Λυπάμαι... Δεν μπορώ να περπατήσω τόσο πολύ... Αλλά σου υπόσχομαι πως μια μέρα θα το κάνουμε... Θα μας βρει το ξημέρωμα στο δρόμο..." Γιατί νιώθω τοσο δεμένος μαζί της?

Την ξέρω περίπου 48 ώρες...

- Το υπόσχεσε?" Ρωτάει και υψώνει το μικρό της δάκτυλο μπροστά μου.

- Το υπόσχομαι." Λέω και μπλέκω τα δάχτυλα μας.

- Άρα θα πάμε σπίτι?" Ρωτάει κατσουφιασμενη.

- Πρέπει πας σχολείο. Δεν χρειάζεται να κάνεις απουσίες από την τρίτη μέρα ..." Της θυμίζω και την νιώθω να κολλάει περισσότερο πάνω μου.

- Ξέρεις κάτι Cyrus? Πάντα ήθελα έναν κολλητό... Σε ευχαριστώ." Λέει και νιώθω ένα πεταρισμα μέσα μου.

Εγώ... Κολλητός της...

Ποτε μου δεν είχα κολλητή. Ίσως έχει πλάκα. Ίσως μένουμε ξύπνιοι ως αργά να μιλάμε για το σύμπαν. Ίσως χαζεύουμε μαζί την βροχή όσο κρατάει ακόμα το φθινόπωρο. Ίσως αν σώσουμε ο ένας τον άλλον.

Ίσως με δώσει.

Δεν λέω τίποτα.

Την σφιγκω και εγω πάνω μου και μένουμε έτσι, μεχρι το λεωφορείο να φτάσει στην στάση του 34.