- Kenneth, είσαι σίγουρα καλά?"
- Φυσικά. Γιατί να μην είμαι... Άλλωστε το σήμερα τελείωσε."
- Ναι μα σε βλέπω κάπως..."
- Cyrus ειμαι καλά, και ότι κι αν γίνει αύριο, δεν φταίς εσύ. Εσύ έκανες ότι καλύτερο μπορούσες." Λέει απλά και κλείνει την πόρτα του δωματίου του.
Περίεργο...
* * *
Ζέστη.
Ξυπνάω κολλώντας από τον ιδρώτα που με λούζει. Βγαίνω από το δωμάτιο και πάω κατευθείαν στο μπάνιο.
Πετάω τα ρούχα στα άπλυτα και μπαίνω στην ντουζιέρα. Ανοίγω το νερό στο κρύο.
Το κρύο νερό με κάνει να ανοίξω για τα καλά τα μάτια μου. Βγαίνω και ξαναπάω στο δωμάτιο μου για να ντυθώ.
Φοράω μια άνετη μαύρη βερμούδα και μια αμανικη λευκή μπλούζα. Ρίχνω στους ώμους μου το τζιν μπουφάν και αρπάζω την τσάντα μου και βγαίνω έξω.
Η πόρτα του δωματίου του Kenneth είναι ακόμα κλειστή.
Ασυνήθιστο.
Πηγαίνω στην κουζίνα και εκεί βρίσκεται μονάχα η μητέρα μου η οποία ταιζει την μικρή μου αδελφή.
- Ο Kenneth δεν ξύπνησε ακόμα?"
- Καλημέρα και σε εσένα Cyrus." Λεει επικριτικά και η μικρή γελάει.
- Ναι sorry. Καλημέρα. Ο Kenneth?"ρωτάω νευρικά καθώς αρπάζω μια φέτα με φυστικοβουτυρο από το τραπέζι.
- Έφυγε πολύ νωρίς. Είπε πως θα πήγαινε να πάρει την μηχανή του από τον Nuka. Θα τον δεις στο σχολείο. Α και θα περάσει να σε πάρει ο Nuka από στιγμή σε στιγμή."
- Α οκ... Είπε τίποτα άλλο?"
- Α ναι. Είπε ότι θα κρατήσει την μικρή μετά το σχολείο και κάτι περίεργο..."
- Δηλαδή?"
- Είπε: Μαμά πες στον Cyrus ότι δεν έκανε κάτι λάθος... Ξέρεις μήπως τι εννοεί?" Με ρωτάει και σηκώνει το βλέμμα της για να με κοιτάξει.
- Όχι. Δεν ξέρω. Αλλά θα μάθω. Τα λέμε μαμά." Λέω και πριν φύγω χαϊδεύω το κεφάλι της Selene.
- Cyrus, περίμενε! Θα πάμε αύριο στον ζωολογικό κήπο?" Με ρωτάει και μοθ ρίχνει το πιο αθώο βλέμμα που κατέχει.
- Ναι. Εννοείται. Θα το πω στον Kenneth να πάμε μαζί. Φρόνιμα!" Της φωνάζω και βγαίνω από το σπίτι.
Το γνωστό τζιπ με περιμένει εκεί που σταμάτησε και χθες.
- Μέρα!" Λέει και ξεκινάει αμέσως μόλις κάτσω.
YOU ARE READING
FADING
Teen FictionΚάθε χρώμα στην μίζερη ζωή του είχε ξεθωριάσει εδώ και καιρό. Τίποτα δεν είχε νόημα. Η ζωή του ήταν απαίσια. Μα ποτέ δεν παραπονιόταν για αυτό. Γιατί ήξερε πως είχε κάνει κάτι κακό. Κάτι ανεπίτρεπτο. Τα κρατούσε όλα μέσα του και τα έθαβε βαθιά, για...
