FADING

19×Cyrus×19

{trigger warning}

Γαμημένο πρόσωπο.

Για πιο λόγο να είμαι τόσο δειλός?

Για πιο λόγο είμαι ακόμα εδώ?

Γιατι δεν φεύγω? Θα μπορούσα να ήμουν χιλιόμετρα μακριά τώρα.

Μα όχι.

Μένω.

Μένω γιατί έχω την αδερφή μου.

Και την Foxie.

Και την μαμά μου.

Δεν μπορώ να τις αφήσω πίσω.

Γαμωτο.

Φτάνω πολύ γρήγορα σπίτι.

Ξεκλειδωνω και μπαίνω μέσα μα αφήνω την πόρτα ελάχιστα ανοιχτή. Ανοίγω το ψυγείο και βγάζω από μέσα στα υλικά για το σάντουιτς. Φτιάχνω ένα για την μικρή και το αφήνω πάνω στο τραπέζι της κουζίνας.

Τρέχω γρήγορα στο δωμάτιο μου και κλειδώνω την πόρτα. Ανοίγω το παράθυρο και αμέσως ο κρύος αέρας με λούζει. Είμαι υδρομενος. Ωραία.

Πέφτω μπροστά από το κρεβάτι και τραβάω από κάτω του το κουτί. Βγάζω την αλυσίδα από τον λαιμό μου και ξεκλειδωνω με το κλειδί το μπαούλο.

Ανοίγω το καπάκι του και για μια στιγμή μένω να κοιτάζω τις λεπίδες των μαχαιριών. Είναι πολλές. Και κοφτερές.

Αρπάζω ένα χωρίς λαβή. Είναι σίγουρα ενα από τα πιο κοφτερά που κατέχω.

Το κεφάλι μου πονάει τόσο πολύ που δεν μπορώ καν να σταθώ όρθιος.

Οι σκέψεις μου με πονάνε. Κάτι μέρες σαν και αυτές με κάνουν να θέλω να εξαφανιστω.

Πέφτω στο κρεβάτι και σφιγκω καλά την λεπίδα στο δεξί μου χέρι. Την πλησιάζω στον αριστερό καρπό μου και πριν την βυθισω στο δέρμα μου παίρνω μία βαθιά ανάσα.

Μόλις χαράζω με αυτήν τον καρπό μου, το κόκκινο υγρό δεν αργεί να κάνει την εμφάνιση του και να κυλήσει πάνω στο σεντόνι μου.

Κάνω άλλη μια χαρακιά.

Άλλη μια.

Και άλλη μια.

Και άλλη μια.

Μέχρι που το σεντόνι είναι κατακόκκινο.

Το ξεστρωνω από το κρεβάτι και το πιέζω στο χέρι μου.

Είμαι δειλός.

Οι σκέψεις έχουν σχεδόν ξεθωριάσει.

Άλλωστε δεν μπορείς να σκεφτείς τίποτα όταν αίμα κυλάει από μέσα σου.