DNA twisted

[12] Trucker de truck truck

'NORA, wat heb je gedaan!' Hoorde ik Fawna plots naast me roepen. Ik draaide geschrokken mijn gezicht naar haar om. Door die actie voelde ik mijn nu korte haren over mijn gezicht slaan. Mijn geschrokken gezicht betrok snel en ik keek haar serieus aan.

'Een nieuw begin.' Zei ik alleen. Ik draaide me terug naar haar tanto pakte die terug in en gaf haar die terug. Mijn haar greep ik uit de wasbak en stak ik in mijn zak, deze zou ik later wel verbranden. Fawna bleef me verbouwereerd aan staren.

'Wa..wat?..waarom?...hoezo?' Sputterde ze. 'Gewoon, ik wil niets meer met dat meisje die verraden is door haar ouders te maken hebben. Ik ga een ander leven leiden, een nieuw leven, mijn eigen leven!' Zei ik standvastig. Er gleed een angstige blik over Fawna's gezicht en ik zag ook bezorgdheid in haar ogen komen.

'Misschien dat ik nog wel je aanbod aanneem over dat bij jou wonen betreft. Ik hoef niets meer te maken hebben met deze mensen wereld. Edris had gelijk, mensen zijn egoïstische wezens.' Ik liep de verbouwereerde Fawna voorbij en deed mijn tas aan. En liep richting de deur en vroeg 'kom je nog mee?' Fawna gaapte me ongeneerd aan maar herpakte zich zelf snel en deed ook haar jas en tas aan.

Toen Fawna de deur op slot had gedraaid liepen we stil naast elkaar naar de balie toe. Het was een redelijk gespannen stilte, blijkbaar wist Fawna niet goed wat ze ermee moest aan vangen en ik kon het haar ook niet kwalijk nemen. Wat ik had gedaan was redelijk impulsief maar het voelde oh zo goed!

Toen die gekke Kanzani ons zag aan komen trok hij alleen zijn wenkbrauw op. Ik stak koppig mijn kin op, van hem moest ik al helemaal geen commentaar. Fawna gaf hem de sleutel en Kanzani nam hem aan. 'Die haarbal en puntoor kun je vinden in de eetzaal.' Hij wees ons waar we die konden vinden.

We volgde de gang en kwamen uit ik een soort leefruimte die redelijk gezellig was ingericht. Een beetje alla jachthuis stijl met een herten hoofd aan de wand. Ben en Edris zaten in de bankstellen iets te bespreken, op de eikenhouten tafel stond een stoofpotje te dampen. Ohja ik was lichtelijk vergeten dat het eigelijk avond was. Mijn bioritme was er in ieder geval aan.

Zonder iets tegen de discussiërende rebbelen te zeggen gooide ik mijn tas van mijn rug en ging aan tafel zitten. Het boeide me niets maar ik had honger als een paard. Ik schepte mijn bord behoorlijk vol en begon zonder op iemand te wachten te eten. Ik voelde wel de blikken van Fawna op me en ik wist dat Ben en Edris zich zo ook aan tafel zouden voegen. Dus ik wist ook dat het commentaar over mijn haar zo zou beginnen.

'Goed idee om je haar af te knippen Nora.' Zei Edris serieus 'zo kunnen ze je minder snel herkennen.' Vervolgde ze er achter. Edris ging naast me zitten maar maakte er voor de rest geen woorden meer aan vuil.

Fawna had dit met open mond staan aan staren 'meissie doe je mond dicht! Je vangt nog vliegen.' Zei Edris droog. Ben zei niets maar ging stil aan tafel zitten en keek me lange tijd aan. Ik staarde terug en op een gegeven moment draaide hij zich weg. Mooi nu kon ik eindelijk verder eten.

Fawna liet het ook voor even zitten en ging over me zitten en schepte haar bord vol. Er stond eigenlijk verschillende soort stoofpannetjes op tafel. Tja dat kwam er van als je zoveel verschillende soorten wezens onder één verleende. Dan moest je veel verschillend soort eten maken. Edris en ik aten van het zelfde soort stoofpot. Ik kende de smaak niet maar hij was niet vies, zeker niet. En het deed me goed om warm eten binnen te krijgen.

Toen de tafel was leeg geruimd zaten we aan een nu lege tafel. Ben ging ieder moment vertellen wat ons vervoer was en ik was eigenlijk best benieuwd wat hij voor elkaar had gekregen. Hij leek me daar een best creatieve jongen in.

'Nu weet ik dat jullie twee dames al op behoorlijk hete kolen zitten en willen weten hoe we gaan reizen. Nu hebben Edris en ik met elkaar afgesproken dat deze reis een gehele nacht zou gaan duren, we willen zover mogelijk tot aan de Duitse grens geraken en liefst erover heen. Ons vervoer weet dat we mee reizen, we wachten alleen nog op het sein dat hij gaat vertrekken.' Vertelde Ben lekker mysterieus en ik kreeg er de zenuwen van!