DNA twisted

[37] een wandeling met gevolgen

Eenmaal beneden zag ik inderdaad Laurens zitten, hij was ondertussen al druk in de weer met een aantal plattegronden. Fiosa zag ons naar beneden komen en schoot voor onze neus 'ik had toch nog geen toestemming gegeven dat jij uit je bed mocht komen?' Vroeg ze sarcastisch. Ik kromp van als vanzelf in en Fawna sprong me al bij 'mam het gaat goed met haar, haar benen laten strekken en een frisse neus halen zal haar goed doen hoor.'

Fiosa keek haar dochter even een tijdje aan en zuchtte toen 'goed, maar nog wel rustig blijven hoor!' Gaf ze met tegenzin toe. Fawna glimlachte naar me en trok toen even aan mijn elleboog. 'Kom dan stel ik je voor aan Laurens en Kentro.' Zei ze snel. Ik keek even paniekerig naar Darren maar de sukkel haalde alleen maar even grijnzend zijn schouders op, had hij dan niet door dat dit me beangstigde?

'Pap, Nora is wakker.' Zei Fawna vrolijk tegen haar vader. Laurens keek op en glimlachte naar zijn dochter 'ja ik had je moeders berispende stem al gehoord.' Grinnikte hij, hij keek me nu aan en glimlachte rustig naar me alsof hij wist dat ik zenuwachtig was. Waarschijnlijk wist hij dat ook. 'Nou Nora, ik moet me verontschuldigen voor mijn onterechte uitbrander van gisteren avond. Als ik had geweten dat je echt zo belangrijk voor Fawna was dan had ik hopelijk een iets betere eerste indruk achtergelaten.' Zei hij verontschuldigend.

'Pap dat is droog, ik had je al vanaf de eerste zin al verteld wat Nora voor me betekende, jij luisterde alleen niet.' Zei Fawna droog, Laurens keek zijn dochter aan en haalde zijn schouders op 'ik zei al: mijn fout. Denk je dat je mijn zonde kunt vergeven en me het recht op een nieuwe eerste indruk te kunnen maken?' Vroeg hij haast plechtig aan me, ik knikte snel omdat ik zelf niet goed wist wat ik met deze man aan moest. Laurens grinnikte om mijn houding en stak zijn hand naar me uit 'jullie mensen schudden toch altijd de hand als jullie je voorstellen?' Vroeg hij nu.

Ik stak nu zelf ook twijfelachtig mijn hand naar hem op en schudde die traag. 'Ja normaal schudden mensen handen, maar ook andere begroetingen kennen ze ook wel.' Zei ik zachtjes, ik hoorde Laurens lachen. 'Mijn dochter heeft me alleen maar lof overtuigingen over je gesproken, ik ging haast geloven dat je heilig was.' Lachte hij, ik keek verlegen op 'nou dan heeft ze het wel enorm aangedikt hoor.' Grinnikte ik zachtjes. Fawna sloeg een arm om me heen 'niet waar, ik doe niet aan aandikken, en dat kan Darren voor me bevestigen. Is het niet Darren?' Vroeg ze grijnzend aan Darren.

'Euhm, dat doe je wel. Maar ik moet zeggen dat je gisteren wel zo goed als de waarheid sprak.' Lachte hij, Fawna keek hem quasi beledigt aan. 'Nou bedankt voor je steun hoor!' Zei ze gepikeerd, ik lachte om Fawna's reactie.

'Waar bent u nu mee bezig?' Vroeg ik nieuwsgierig aan Laurens, hij keek me glimlachend aan 'ik heb een tip gekregen van een dorp bewoner en ik ga nu verder met uitzoeken waar we Morgan kunnen vinden.'Zei hij, ooh dat was echt goed nieuws. 'Eindelijk schot in de zaak!' Zei Darren enthousiast. 'Misschien wel zo'n goed schot dat we vanavond al weten waar hij woont.' Lachte Laurens. 'Serieus?' Vroeg Fawna, Laurens knikte.

'Dan zouden we misschien morgen al door kunnen reizen!' Zei Fawna enthousiast, dat was inderdaad behoorlijk hoop gevend. Ik hoopte echt dat we morgen al door konden, maar ik ging er nog niet vanuit dat het zo zou zijn.

'Ooh Kentro daar ben je! Nora mag ik je voor stellen aan mijn broertje Kentro?' Zei Fawna opeens, ik keek achter me en zag een jongetje me nieuwsgierig in zich op nemen. 'Hoi.' Zei ik een beetje terughoudend en stak mijn hand in de lucht als soort van begroeting. Kentro bleef me aan staren met zijn gouden ogen 'dus jij bent mijn zusjes steun en toeverlaat geweest dit laatste jaar?' Vroeg hij uit het niets, ik knikte een beetje traag en ik zag dat hij een glimlach kreeg.

'Je wilt niet weten hoe veel zorgen ik me gemaakt heb om haar.' Gaf hij toe, ik glimlachte zelf om zijn bezorgdheid wegens zijn grote zus. Ik vond het zo mooi dat iedereen zo veel om elkaar gaf, ik voelde me wel tegelijkertijd een buitenbeentje maar ik genoot er wel van dat Fawna weer gelukkig was. Dat maakte mij weer gelukkig.