My Soulmate (Completed)

39. Depressed

HANNAH'S POV

Last week, my family and I went back to consult with my psychiatrist. Wala na kong gana kumain, puro tulog ang ginagawa ko sa bahay, at miski si Nathan ay tinataboy ko. Naiintindihan naman ako ni Nathan dahil tinatadtad nya lang naman ako ng sweet messages niya. Ilang weeks na ata akong ganito.

Today, i decided to go out to riverside. I feel like i'm being a burden to Nathan na and i wanna ask him if he still really wants to be with me. Dahil hangga't di pa kami may chance pa siyang kumawala sa isang depressed person na tulad ko. Mahahatak ko lang siya pababa. I feel worthless. Ewan ko ba. I'm starting to question my purpose and existence in life.

"Hey i missed you baby, kamusta na pakiramdam mo?"

"I don't know. Really, hindi ko alam."

"Tsk, ni hindi ka man lang ba kinakamusta ng tropa mo? Isa sila sa dahilan ba't ka nagkaganyan eh."

"They are trying to reach me out naman. Ayoko lang muna silang replyan."

"Bakit naman? You should tell them how you really feel."

"You wanna know what i feel? I feel worthless! Nathan tama na, mag-give up ka na lang sakin. Hindi kita deserve! Madadamay ka lang sa kaweirduhan ko."

"Please stop saying that Mae. I love you at kahit depressed ka man o hindi, I won't ever give up on you. Tandaan mo yan, kaya please stop pushing me away."

Hindi ko na napigilang umiyak dahil sa mga sinasabi ni Nathan. Ano bang nagawa ko para bigyan ako ni Lord ng isang tulad niya? Eto na ba ang meaning ng soulmate? Someone who will accept you no matter what? Someone who sees your flaws but still love you completely? Someone who will never leave your side even if times get rough? Is he really the one for me? Did i finally find my soulmate? Lord give me a sign.

At para bang sinagot ako ng langit dahil biglang kumulog ng malakas at napayakap ako kay Nathan. Yumakap naman siya ng mahigpit sakin habang umiiyak ako.

"Shh don't cry baby I'm here. I'll always be here."

Hinatid niya na ko sa bahay at buti hindi kami inabot ng malakas na ulan. Nagpasalamat si papa kay Nathan dahil ang tagal ko na daw hindi lumalabas ng bahay netong summer break, mabuti daw at dahil sakanya ay lumabas ako uli.

"Wala po yun tito. Mahal ko po ang anak nyo, tanggap ko po yung sakit nya. At nandito ako para alagaan siya."

I bid him goodbye at umalis na siya ng bahay. Sakto namang pagkaalis niya dumating si Albert sa bahay, yung kaklase ko nung high school.

"Balita ko kay Carla depressed ka daw ah? Anyare?"

"Hindi ko alam, pati nga si Nathan tinutulak ko na palayo."