Start From A CONTRACT

Part-37

ဒီနေ့နဲ့ဆို ဉာဏ် Boss နဲ့ မတွေ့တာ နှစ်ရက်မြောက်နေ့။
Message နဲ့ စာတိုလေးတွေတော့ အပြန်အလှန်ပို့ ကြပေမယ့် သူတစ်ခွန်း ကိုယ်တစ်ခွန်းသာ။ လူချင်းမတွေ့ရ၊ အသံမကြားရတာ နှစ်ရက်တောင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ဉာဏ် ခါတိုင်းလိုပဲ အလုပ်သွားဖို့ ပြင်ဆင်ပြီး တိုက်အောက်ကို အပြေးလေးဆင်းလာခဲ့သည်။ ပြီးတာနှင့် နေအနည်းငယ် ပူနေပြီမို့ ထီးအမဲရောင် လေးကို ဖွင့်ကာ ဆောင်းပြီး ကားဂိတ်ဆီ ဦးတည်လိုက်လေသည်။

ရာသီဥတု သာယာတဲ့ မနက်ခင်းလေးမှာ နေရောင်နွေးနွေးအောက် လမ်းလျှောက်ရတာကို ဉာဏ်နှစ်သက်သည်။ အမြဲ အိပ်ရာထနောက်ကျတတ်တဲ့ ဉာဏ်ဟာ ဒီလို အခွင့်အရေးကို အမြဲ ဆုံးရှုံးရမြဲ။ ဒီနေ့တော့ စောနိုးနေသဖြင့် ဉာဏ် ဒီလိုအေးဆေး လမ်းလျှောက်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

​လျှောက်လာရင်း  လမ်း အကွေ့နားရောက်သည့် အခါ ဉာဏ် ထီးကိုအသာကွယ်ကာ နောက်ကို ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ ...ဟော တွေ့ပါပြီ  Boss ရဲ့ လူနှစ်ယောက်ကို ။

ပုံမှန် body guard တွေ ဝတ်နေကြ အနက်ရောင် ဝတ်စုံတွေအစား တစ်ယောက်က အဖြူရောင် ပိုလို shirt ကိုဝတ်ထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က လက်တို အစင်းနဲ့ men shirt ကိုဝတ်ထားကာ  နှစ်ယောက်လုံး နေကာမျက်မှန် တွေနှင့်။

ခွီး... ဝတ်စုံလဲလိုက်တာနဲ့ သူတို့ကို မသိဘူးများ ထင်နေလားမသိဘူး! ဟား ဟား အဲ့လိုမျက်နှာသေတွေနဲ့ လူတွေကို ဉာဏ် မပြောနဲ့ ကလေးတွေကိုသွားပြရင်တောင် ရုပ်ရှင်ထဲက ဂန်းစတား တွေနဲ့တူတယ်လို့ ပြောမှာ...

Boss ဟာလေ စိတ်မချလဲ သူကိုယ်တိုင် ဉာဏ့်နားမှာ နေပေးပြီး ကာကွယ်​ပေးရင် ရတာကို... ခုလိုတကူးတကကြီး နောက်ယောင်ခံလိုက်ခိုင်းရတယ်လို့... ဟွန့်

ဉာဏ် တစ်ယောက်ထဲ အတွေးထဲမှာ ပြုံးလိုက် မဲ့လိုက်နဲ့ လုပ်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတာ နောက်ဆုံး ကားဂိတ်ရောက် လာလေသည်။ ထိုလူနှစ်ယောက်လည်း ဉာဏ်နဲ့ ခပ်လှမ်းလှမ်းကနေ ရပ်ကာ မသိမသာ ဉာဏ့်ကို အကဲခတ်နေလေသည်။

သိပ်အကြာကြီးတောင် စောင့်စရာမလိုလိုက်၊ ဉာဏ်စီးမဲ့ Bus က ရောက်လာတာမို့ ဉာဏ် အမြန်ပင် ကားပေါ် တက်လိုက်လေသည်။ ဉာဏ်ကားပေါ်တက်သွားတော့ အရှေ့ဆုံး သုံးခုံမြောက်က တစ်ယောက်ခုံလေး တစ်ခုံသာ လွတ်နေတာမို့ ဉာဏ်လည်း ဝမ်းသာအားရတက်ထိုင် လိုက်သည်။