Babysitting the Billionaire

Kabanata 19

Restored copy/deleted comments/Let's make new memories :)

Kabanata 19

Nanlalabo ang aking paningin nang imulat ko ang aking mga mata. Pakiramdam ko ay may mainit na sumisingaw mula sa mga ito. Expected ko na ito. Magkakatrangkaso ako. Kahapon pa kasi masama ang pakiramdam ko. Kulang lang ako marahil sa tulog kaya nagkagnito. Idagdag pa iyong sinaktan ni Jumbo ang puso ko.

Pinilit kong tumayo pero nahihilo talaga ako. Pinili ko na lang iratay ang katawan ko sa higaan. Hindi ako pwedeng magkasakit. Walang mag-aalaga sa akin. At saka, paano si Jumbo? Sino ang mag-aasikaso sa kanya? Sino ang mag-aalaga sa kanya? Kahit galit ako sa kanya ay hindi ko siya pwedeng pabayaan. Isa pa, kailangan ko na ring maghanap ng trabaho. Wala na akong naitatabing pera kundi iyong nakalaan na lang sa gagamitin kong pamasahe sa pag-a-apply. Mayroon pang nakatagong pera na itinago ko sa hindi makikita ni Jumbo dahil plano ko iyong isampal sa mukha ni Mina.

Sinikap kong muling bumangon ngunit muli akong natumba. Nagkaka-trangkaso naman ako noon at nakakayanan kong alagaan ang sarili ko dahil hindi naman ako inaalagaan nila Mama. Laging ang bunsong kapatid ko lang na si Dangdang ang nasa tabi ko noon. Saka mabilis lang din naman akong gumaling kapag nagkakasakit ako noon. Pero parang iba yata ang nararamdaman ko ngayon. Mukhang malala itong trangkaso ko ngayon.

Akma pa akong tatayong muli nang dumulog sa akin si Jumbo. "Jumbo..." Nakikita ko ang pagtatanong sa kanyang mukha.

Hahawakan niya sana ako nang tabigin ko siya palayo. Galit pa rin kasi ako sa kanya. Hindi niya ako makukuha ng salitang sorry lang. Eh, ano kung nasabi niya sa akin ang salitang iyon na bago sa pandinig ko mula sa kanya. Halata namang natiyambahan niya lang na masambit ang mga salitang iyon. Baka narinig niya lang iyon sa kung saan. Noong pinapaulit ko kasi sa kanya iyon, hindi na niya maulit.

Dalawang salita lang ang itinugon niya sa akin at kaya niyang sabihin. Kung hindi Jumbo, papaya. Adik talaga siya papaya. Kahit papaya ng iba, tinikman! Hmp!

Pero in fairness, kinilig talaga ako nang marinig ang salitang sorry na sinambit niya. Kamuntik ko na tuloy siyang mapatawad at hilahin sa higaan. Ang husky kasi ng pagkakasabi niya non sa punong tainga ko na nakakakiliti at nakaka-tralala.

Bakit kasi ang sexy ng boses niya? Nakakahalina. Ibig sabihin pala, kung nasa katinuan lang itong si Jumbo, isang sorry niya lang ay bibigay na ako? Ang cute niya kasi humingi ng tawad. Nakakagigil.

Anyway, may tampo pa rin ako sa kanya. Nasaktan kasi talaga ako sa ginawa niya. Kaya kahit anong gawin niyang pag-aalo sa'kin, hindi ko pa rin siya papansinin. Paghirapan niya ang pagpapatawad ko. Ano iyon, hihingi lang siya ng sorry at tapos na? Hindi biro ang ginawa niya. Mabuti nga't pinayagan ko na siyang pumasok dito sa bahay, eh. Kung ibang babae iyon ay baka hiniwalayan na siya. Mabait pa rin ako ng lagay na ito.

Bigla niyang dinakot ang dibdib ko. "Jumbo..."

Napaungol ako. Pisti, Rosenda! Galit ka pa sa kanya. Galit!

Tinabig kong muli ang kanyang kamay. "'Wag kashe... ene ber..."

Ulit. "Ahem." Tumikhim ako. "'Wag kasi, ano ba?!" asik ko sa kanya. "Alis ka rito! Alis!" pagtataboy ko sa kanya.

Lumamlam naman ang mga mata bago siya umalis palayo sa akin. Ngunit nananatili pa rin siyang nakamasid sa'kin kahit lumayo nga siya.

Bumangon na ako nang tuluyan at nang makatayo, pinilit kong humakbang. Ngunit nakakailang hakbang pa lang ako ay para nang nagsisirko ang sikmura ko. Napaluhod tuloy ako at natagpuan ko na lang ang sarili ko na sumusuka na pala ako. Pagkatapos noon ay nagdilim na ang aking paningin. Tuluyan na akong nabuwal sa aking pagkakaluhod.

Naalimpungatan na lang ako yakap-yakap na ako ni Jumbo mula sa aking likuran. Nanginginig na pala ako sa lamig at nangangatal sa ginaw. Baluktot na baluktot ako sa aking kinahihigaan. Mabuti na lang at mainit ang kanyang katawan kaya kahit papaano ay naibsan ang nararamdaman kong panlalamig mula sa paligid.