Babysitting the Billionaire

Kabanata 44

Restored copy/deleted comments/Let's make new memories :)

Kabanata 44

MAGKALAPAT NGAYON ANG MGA LABI NAMIN HABANG ANG AKING PAMILYA AY TULALA SA AMIN. Maging ako ay tulala na ngayon ay hinahalikan ako ni Terrence Montemayor Saavedra sa mismong huling oras ng birthday ko.

Huminto ang pag-inog ng aking mundo. Damang-damang ko ang kanyang mainit na hininga. Ilang minuto ring magkahugpong ang mga labi namin.

"Happy birthday..." anas niya nang kumalas siya sa akin. Nakikita ko ang pag-iigting ng kanyang panga. "Kumusta ka?"

Panaginip ba ito? Panaginip ba na nandito siya ngayon sa harapan ko? Sa bahay namin dito sa Cebu? Bumalik siya dito sa amin? Bumalik si Jumbo sa amin?

Namumungay ang magagandang pares ng kulay tsokolate niyang mga mata. "Is everything okay?" 

Tumingin siya sa ibang direksyon. Parang ngayon niya lang naalala na hindi kami rito nag-iisa. Napasunod naman ako sa tinitingnan niya. Ang pamilya ko pala. Oo nga, nandito sila. Tulala sila sa nasaksihan. Para silang itinulos ngayon sa kinatatayuan habang mga nakanganga.

Humakbang si Jumbo at lumapit kay Mama. Kinuha nito ang kamay ng ginang at inilagay sa noo. 

"Mano po..."

Si Mama naman ay nakanganga pa rin, maging nang mapatitig ito sa kamay na pinagmanuhan ni Jumbo. Sumunod naman na binalingan ni Jumbo ang aking stepfather. 

Ganoon din ang ginawa niya nang kay Amang naman siya lumapit. "Good evening, Sir... mano po..."

At tulad ni Mama, si Amang din ay tila rin na-estatwa na nakatulala lang sa kanya.

Gusto ko pa rin matulala. Kasi hindi biro itong nakikita naming lahat. Napakaimposible kasi. Napakaimposible na isang bilyonaryong sikat ay nandito sa munting bahay namin. Ang aroganteng Terrence Montemayor Saavedra ay magalang na yumukod at nagmano lang naman sa mga magulang ko! Parang hindi talaga ito totoo!

Nang bumalik siya sa akin ay napansin ko na bahagyang maputla ang mga labi niya na natural na mapupula. Mapupungay pa rin ang kanyang mga mata pero sa parang inaantok na. Tumingin siya ulit sa pamilya ko na mga tulala pa rin.

Pagkuwan ay hinilot niya ang kanyang leeg na para bang nangalay ito. "Can I crash here for tonight? May jetlag po kasi ako at baka hindi ko na po makayanan na makauwi."

Doon ako nagising at napapiksi. Ha? Mag-stay siya? Dito sa bahay namin? Hindi puwede! Baka mamaya ay makita niya si Baby Quiro. Isa pa, baka manariwa ang alaala niya sa lugar na ito. Umapila ko sa gusto niya. "S-sa Manila ka lang naman galing, 'di ba? P-paano ka nagkaroon ng jetlag?"

Napayuko siya. Mukhang kawawa, o nagpapa-awa?

Hindi yata napigilang sumabat ni Ruby na nasa likuran ko lang. "A-ate... nagkaroon siya ng live concert kanina sa Paris. S-sigurado akong galing pa siya sa bansang iyon at dito siya dumeretso..."